ตอนที่ 9 — เงาของอดีต

"ฉัน... แววรุ้งค่ะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วของหญิงสาวร่างสูงโปร่งดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประดับประดาใบหน้าสวยคมของเธอ ราวกับจะประกาศศักดาว่าเธอคือผู้มีสิทธิ์ในพื้นที่แห่งนี้ แพรวาที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตูบ้าน รู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะ ‌เมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นก้าวเข้ามาในบ้านของเธออย่างไม่เกรงใจ

"คุณ... คุณมาหาท่านนายพลเหรอคะ" แพรวาถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามเก็บอาการตกใจเอาไว้ "ตอนนี้ท่าน... ท่านไม่อยู่ค่ะ"

"อ้อ... ไม่เป็นไรค่ะ" แววรุ้งตอบ ​พลางกวาดสายตาสำรวจรอบๆ ห้องอย่างไม่ปิดบัง ราวกับกำลังประเมินค่าทุกสิ่งทุกอย่าง "ฉันรอได้ค่ะ"

หญิงสาวคนนั้นเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ราวกับเป็นเจ้าของบ้านอย่างไรอย่างนั้น แววตาของเธอหยุดอยู่ที่ท้องที่นูนขึ้นของแพรวาชั่วครู่ ก่อนจะกลับมามองหน้าเธออีกครั้งด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"ท้องแก่แล้วนี่คะ" แววรุ้งเอ่ยขึ้น ‍พลางยกมุมปากเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความสมเพช "ไม่คิดว่าทิวจะ... ทำอะไรแบบนี้"

คำพูดประโยคนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของแพรวา เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว และไม่แน่ใจว่าควรจะตอบโต้เธออย่างไร "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"ก็หมายความว่า... คุณไม่คู่ควรกับทิวเลยไงคะ" ‌แววรุ้งพูด พลางเดินเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้น "คุณคิดว่าผู้ชายอย่างทิว... จะชอบผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างคุณเหรอคะ?"

แพรวารู้สึกถึงความโกรธที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอกัดฟันแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ ‍"คุณพูดจาดูถูกฉันเกินไปแล้วนะคะ"

"ความจริงมันก็คือความจริง" แววรุ้งหัวเราะเบาๆ "ฉันคือแววรุ้ง... คู่หมั้นของทิว"

คำว่า "คู่หมั้น" ดังขึ้นในหูของแพรวา ราวกับเสียงระฆังที่ตีบอกถึงหายนะ เธอนึกถึงคำพูดของนายพลทิวาที่บอกว่าเรื่องนั้นเป็นอดีต ​และไม่มีความสำคัญอะไรอีกแล้ว แต่ตอนนี้... หญิงสาวตรงหน้ากลับยืนยันว่าพวกเขายังเป็นคู่หมั้นกันอยู่!

"คุณ... คุณโกหก" แพรวาพูดเสียงสั่น "ท่านนายพลบอกว่า... ท่านไม่มีคู่หมั้นแล้ว"

"อ้อ... หรือว่าเขาไม่ได้บอกคุณ?" ​แววรุ้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับเห็นเรื่องสนุก "ก็ไม่แปลก... เพราะเขาต้องปิดบังคุณอยู่แล้ว"

หญิงสาวคนนั้นเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่ได้รับเชิญ ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง เธอยกขาไขว่ห้าง และมองมาที่แพรวาด้วยสายตาที่ท้าทาย

"คุณรู้ไหมคะ... ทิวถูกบังคับให้หมั้นกับฉัน" ​แววรุ้งเริ่มเล่า พลางจิบน้ำที่แพรวยกมาเสิร์ฟให้เธอด้วยท่าทีไม่แยแส "ครอบครัวของเรา... มีความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ซับซ้อนมาก และการหมั้นของเรา... มันเป็นเพียงแค่ข้อตกลง"

แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่แววรุ้งกำลังเล่า แต่สายตาของแววรุ้งที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ก็ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้

"แต่... ถ้ามันเป็นแค่ข้อตกลง แล้วทำไมคุณถึงยัง...?"

"ทำไมฉันถึงยังอยู่ตรงนี้?" แววรุ้งหัวเราะ "เพราะฉันรักทิวไงคะ"

คำว่า "รัก" หลุดออกมาจากปากของแววรุ้ง ทำให้แพรวารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก "คุณ... คุณรักเขาเหรอคะ?"

"แน่นอนสิคะ" แววรุ้งตอบ พลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "และฉันก็รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับทิว... ความลับที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป... ชีวิตของเขาก็จะพังทลาย"

แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความลับ... ความลับของนายพลทิวา? แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ?

"คุณ... คุณกำลังจะบอกอะไรฉันกันแน่" แพรวาถามเสียงสั่น

"ฉันแค่อยากจะเตือนคุณ" แววรุ้งพูด พลางลุกขึ้นยืน และเดินไปที่ประตู "ผู้ชายอย่างทิว... เขาอันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับมือได้"

เธอหันกลับมามองแพรวาอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบ "และถ้าคุณยังอยากจะมีชีวิตที่สงบสุข... คุณควรจะอยู่ห่างๆ เขาซะ"

พูดจบ แววรุ้งก็เดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้แพรวาอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกสับสน หวาดกลัว และเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

ความลับของนายพลทิวาคืออะไร? ทำไมแววรุ้งถึงต้องเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของเธอ? และการกลับมาของแววรุ้งครั้งนี้... จะนำพาหายนะมาสู่ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นของเธอกับเขาหรือไม่?

ขณะที่แพรวากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู และต้องตกใจเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า... มันคือ "ทิว"

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้กดรับสาย หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับวูบไปอย่างกะทันหัน และแล้ว... เสียงรถยนต์ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก็ดังเข้ามาใกล้ เสียงยางบดถนนดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามายังหน้าต่างบ้านของเธอ...