ตอนที่ 10 — เงาอดีตที่ทาบทับ

"เมื่อไหร่ที่คุณจะบอกความจริงกับฉันคะ ท่านนายพล" เสียงของแพรวาเอ่ยถามขณะนั่งอยู่ข้างเตียงของนายพลทิวผู้กำลังพักผ่อน ดวงตาคู่นั้นฉายแววแห่งความสงสัยและบางครั้งก็แอบเจ็บปวด

นายพลทิวลืมตาขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวล เขาพยายามยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนนัก "ความจริงเรื่องอะไรครับแพรวา"

"ความจริงเรื่องทุกอย่างค่ะ" ‌แพรวากลั้นน้ำตา "เรื่องที่คุณหายไป เรื่องที่คุณกลับมา เรื่องที่...คุณเป็นใครกันแน่"

เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวนายพลทิวมาสักพักแล้ว เขาไม่ใช่แค่ชายหนุ่มธรรมดาที่เธอเคยพบเจอในงานเลี้ยงวันนั้นอีกต่อไป แววตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว เด็ดขาด ราวกับผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน ​การพูดจา การวางตัว ทุกอย่างบ่งบอกถึงอำนาจและความเป็นผู้นำ แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าที่ยากจะอธิบาย

นับตั้งแต่ที่เขากลับมาและรับปากว่าจะดูแลเธออย่างดี แพรวาก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่าง บุรุษที่เธอจำได้นั้นมีรอยยิ้มที่อบอุ่น ดวงตาเป็นประกาย แต่บุรุษตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ‍ราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่า

"ผมก็คือทิวไงครับ" เขาตอบเสียงเบา "คนที่คุณเคยเจอ"

"แต่คุณไม่ใช่ทิวคนเดิม" แพรวาเถียง "คุณเปลี่ยนไปมาก"

เธอพยายามรื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับคืนวันแรกที่พบกัน งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง แพรวาในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ยืนอยู่กลางกลุ่มคนที่เธอไม่คุ้นเคย ‌จู่ๆ สายตาของเธอก็ประสานกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ใบหน้าเขาเรียบง่าย แต่ดวงตานั้นเป็นประกายราวกับดวงดาว ทิว...เขาเข้ามาทักทายเธออย่างสุภาพ พูดคุยกันอย่างถูกคอ ราวกับรู้จักกันมานาน แต่แล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยความผิดพลาดที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพนี้

"คุณ...คุณเป็นทหารใช่ไหมคะ" ‍แพรวาถามอย่างลังเล

นายพลทิวชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าตอบ "ครับ"

"แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเลย" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ทำไมคุณถึงต้องปิดบัง"

"ผม...ผมมีเหตุผล" เขาตอบเสียงแหบพร่า "เหตุผลที่ผมทำแบบนั้น"

แพรวาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปนอกโลกภายนอกที่ดูสว่างไสว ​ตรงข้ามกับความรู้สึกในใจเธอที่เต็มไปด้วยความมืดมน เธอเริ่มรวบรวมข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่พอจะหาได้เกี่ยวกับอดีตของเขา

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงดังขึ้น เขาตอบรับสายด้วยท่าทีเคร่งเครียด ​และพูดภาษาอื่นที่เธอไม่เข้าใจ น้ำเสียงของเขาฟังดูเด็ดขาด และบางครั้งก็มีคำสั่งที่ฟังดูทรงอำนาจ

นอกจากนี้ เธอยังสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่แขนของเขา เวลามันปรากฏขึ้นมาให้เห็น เธอถามถึงที่มา แต่เขากลับเลี่ยงที่จะตอบ

"คุณเคยพูดถึงครอบครัวของคุณ" ​แพรวาหันกลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง "คุณบอกว่าคุณมีน้องสาว...แล้วตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้างคะ"

นายพลทิวหน้าเสียไปทันที เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เธอ...เธอสบายดีครับ"

"คุณแน่ใจหรือคะ" แพรวาจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา "เพราะฉันได้ยินมาว่า...มีอุบัติเหตุครั้งใหญ่เกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณเมื่อหลายปีก่อน...และมีคนในครอบครัวของคุณได้รับบาดเจ็บสาหัส"

คำพูดของแพรวาทำให้นายพลทิวเหมือนถูกตบหน้า เขาผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี

"คุณไปสืบอะไรมา" เสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม

"ฉันไม่ได้สืบอะไรทั้งนั้นค่ะ" แพรวาตอบเสียงสั่น "แต่มีบางอย่างที่คุณเก็บเงียบไว้...บางอย่างที่ทำให้คุณเป็นคุณในวันนี้"

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง เคยมีคนพูดถึงนายพลทิวในทำนองที่ไม่ค่อยดีนัก พูดถึงความโหดเหี้ยม การตัดสินใจที่เด็ดขาด และการปฏิบัติหน้าที่โดยไม่สนผลที่ตามมา แต่เธอก็พยายามปัดความคิดนั้นทิ้งไป เพราะเธอเชื่อในความดีที่เธอเคยสัมผัส

แต่ตอนนี้...ความสงสัยเริ่มก่อตัวเป็นเงาที่ทาบทับ

"คุณไม่ได้แค่หายไปใช่ไหมคะ" แพรวาถามเสียงแผ่ว "คุณถูกส่งไปไหนสักแห่ง...ที่อันตราย...และคุณอาจจะ...ทำอะไรบางอย่างที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด"

นายพลทิวก้มหน้าลงมองพื้น เขาไม่สามารถสบตาแพรวาได้อีกต่อไป บรรยากาศรอบตัวเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างเขากับหญิงสาว

"คุณ...คุณจะเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว" เขาพยายามพูดให้เสียงคงที่

"ฉันเข้าใจผิดอะไรคะ" แพรวาเดินเข้าไปใกล้เขา "บอกฉันสิคะ...บอกความจริงทั้งหมด"

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของนายพลทิวก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังมาจากนอกห้อง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้ายิ่งซีดเผือดลงไปอีก

"เกิดอะไรขึ้นคะ" แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง

"ผม...ผมต้องไป" เขาพูดเสียงขาดห้วง "ผมขอโทษนะแพรวา"

เขาไม่รอให้เธอตอบอะไร รีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งแพรวาไว้กับความสับสน ความสงสัย และความรู้สึกที่ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีกครั้ง

เธอเดินไปที่ประตูห้อง เห็นนายพลทิวกำลังเดินอย่างรวดเร็วไปกับกลุ่มทหารที่แต่งเครื่องแบบเต็มยศ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบและจริงจัง

"คุณจะไปไหนคะ" เธอตะโกนถาม แต่เสียงของเธอกลับจมหายไปกับเสียงอึกทึกของทหาร

เธอมองตามหลังเขาไปจนลับตา หัวใจของเธอปวดร้าว ความรู้สึกที่ว่าเขากำลังจะจากไปอีกครั้งยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เธอเดินกลับมานั่งที่โซฟา พิงศีรษะกับหมอน สูดลมหายใจลึกๆ เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุด คือการที่เธอไม่รู้เลยว่าความจริงที่นายพลทิวซ่อนอยู่นั้น มันเลวร้ายเพียงใด และมันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอและลูกในท้องมากแค่ไหน

ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งกับความคิด ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเธอ

ภาพของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบอันดุเดือด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดและเหงื่อ แต่แววตาของเขายังคงมุ่งมั่น ราวกับกำลังต่อสู้เพื่อบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขา

เธอไม่รู้ว่าภาพนั้นมาจากไหน มันเป็นความทรงจำของเธอ หรือเป็นเพียงจินตนาการที่เธอสร้างขึ้นจากความหวัง

แต่แล้ว เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากข้างนอกห้อง...เสียงที่ทำให้เธอใจหายวาบ...เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...