ตอนที่ 15 — ความจริงที่เปิดเผย

"คุณจะพาฉันไปไหนคะ?" แพรวาเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นน้อยๆ ขณะที่รถยนต์หรูของนายพลพุ่งทะยานไปตามถนนยามค่ำคืน แสงไฟนีออนของเมืองใหญ่ส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอ

นายพลรัตนากรมองแพรวาผ่านกระจกมองหลัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหนักอึ้งและความไม่สบายใจ "ที่ๆ ปลอดภัย...ที่ๆ ‌เราจะสามารถคุยกันได้โดยไม่มีใครมารบกวน"

แพรวาพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน และไม่รู้ว่าคำอธิบายที่เขากำลังจะให้ จะสามารถเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของเธอได้หรือไม่ แต่ในขณะนี้ สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือความจริง...ความจริงที่เขาเก็บงำไว้ภายใต้ใบหน้าอันสุขุมนั้น

รถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวเมืองได้กว้างไกล เป็นสถานที่ที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ที่นี่...คือที่ไหนคะ?" ​แพรวาถามขณะก้าวลงจากรถ

"บ้านของฉัน" นายพลตอบเสียงเรียบ "แต่...เป็นบ้านที่ฉันไม่เคยพาใครเข้ามา"

เมื่อก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์ แพรวาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป จากความหรูหราโอ่อ่า กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นและเป็นส่วนตัว ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บงำความลับบางอย่าง

นายพลพาแพรวาไปยังห้องทำงานส่วนตัว ที่นี่มีเพียงโซฟาตัวใหญ่ ‍โต๊ะทำงาน และชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยเอกสารมากมาย เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน หยิบแฟ้มเอกสารหนาเตอะออกมาอย่างระมัดระวัง

"แพรวา..." เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันต้องขอโทษเธออีกครั้ง...สำหรับทุกอย่างที่เธอต้องเจอ...สำหรับคำโกหก...สำหรับความเจ็บปวดทั้งหมด"

แพรวาเงยหน้ามองเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังระคนหวาดระแวง "คุณจะอธิบายทุกอย่างให้ฉันฟังจริงๆ ‌ใช่ไหมคะ?"

นายพลพยักหน้า เขาเปิดแฟ้มเอกสารนั้นออก เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ เอกสารราชการ และจดหมายหลายฉบับ

"เรื่องมันเริ่มจาก...หลายปีก่อน" นายพลเริ่มเล่า "ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นนายพล...ฉันเป็นแค่ทหารธรรมดาคนหนึ่ง...และฉันมีคู่หมั้น...ชื่อปริมลดานั่นแหละ"

แพรวาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา เธอเดาได้ไม่ผิด

"เราสองคน...รักกันมาก" ‍นายพลกล่าวต่อ "แต่แล้ว...วันหนึ่ง...เธอถูกลักพาตัวไป...โดยกลุ่มอาชญากรที่ต้องการเรียกค่าไถ่"

ดวงตาของแพรวาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ?!"

"ฉันพยายามทุกวิถีทางที่จะช่วยเธอ" นายพลเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "แต่...กลุ่มนั้น...มันอันตรายมาก...พวกเขา...ได้ส่งข้อความมาบอกฉันว่า...ถ้าฉันไม่ทำตามข้อเรียกร้องของพวกเขา...ปริมดาจะต้องตาย"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าที่จะเล่าเรื่องราวที่เจ็บปวดที่สุด "ข้อเรียกร้องของพวกเขา...คือให้ฉัน...ทรยศชาติ...และมอบข้อมูลลับของทางราชการให้กับพวกเขา"

แพรวานั่งนิ่งอึ้ง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวของนายพลจะซับซ้อนและอันตรายถึงเพียงนี้

"ฉัน...ฉันเลือกไม่ได้" ​นายพลกล่าวเสียงแผ่ว "ฉันรักปริมดา...มากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตเธอ...ฉันยอมทำตามข้อเรียกร้องของพวกเขา"

เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเขากับปริมดาในอดีต ที่ดูมีความสุขมาก

"ฉันได้รับข้อมูลลับนั้นมา...และกำลังจะส่งมอบให้พวกเขา...แต่ก่อนที่ฉันจะทำสำเร็จ...หน่วยข่าวกรองของกองทัพก็เข้ามาจับกุมฉันเสียก่อน" นายพลเล่าต่อ "ฉันถูกตั้งข้อหากบฏ...และถูกตัดสินจำคุก"

"แล้ว...แล้วปริมดาคะ...เธอเป็นยังไงบ้าง?" แพรวาถามอย่างล้ำลึก

"เธอ...ปลอดภัย" นายพลกล่าว ​"แต่...เธอถูกบังคับให้...ไปให้การเท็จ...เพื่อปรักปรำฉัน...เธอถูกข่มขู่...ว่าถ้าไม่ทำ...เธอจะถูกทำร้าย"

"โอ้...พระเจ้า..." แพรวาพึมพำด้วยความเสียใจ

"ฉันถูกจองจำ...และถูกปลดออกจากกองทัพ...ชื่อเสียงของฉัน...ครอบครัวของฉัน...ทุกอย่างพังทลาย" นายพลกล่าว "ฉันกลายเป็นคนทรยศ...คนชั่วร้ายในสายตาของทุกคน"

เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของปริมดา

"นี่คือจดหมายที่ปริมดาเขียนถึงฉัน...ตอนที่ฉันอยู่ในคุก" นายพลยื่นจดหมายให้แพรวา "เธอขอโทษฉัน...และบอกว่าเธอถูกบังคับ...ให้ทำทุกอย่าง"

แพรวาค่อยๆ ​รับจดหมายมาอ่าน เธออ่านข้อความต่างๆ ที่ปริมดาเขียนถึงนายพล ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสงสารนายพล...และรู้สึกผิดต่อปริมดาที่เคยเข้าใจเธอผิด

"หลังจากที่ฉันพ้นโทษ...ฉันเลือกที่จะหายตัวไป" นายพลเล่าต่อ "ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่...เพราะฉันรู้ว่า...กลุ่มอาชญากรนั้น...ยังคงตามล่าฉันอยู่...และฉันก็รู้ว่า...ปริมดา...ก็ยังคงตกอยู่ในอันตราย"

"แล้ว...แล้วคุณทิว...ที่ฉันเจอ...ที่ร้านดอกไม้..." แพรวาถามอย่างสงสัย

"นั่นคือตัวปลอม" นายพลกล่าว "ฉันปลอมตัวเป็นคนธรรมดา...เพื่อใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อน...และเพื่อสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มอาชญากรนั้น...ฉันอยากจะแก้แค้น...และปกป้องคนที่ฉันรัก...รวมถึงเธอด้วย"

"แต่...ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเลย?" แพรวาถามด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิด...ว่าคุณกำลังจะมีผู้หญิงคนอื่น..."

"ฉันทำไม่ได้" นายพลกล่าวเสียงเครียด "เพราะถ้าฉันบอกเธอ...เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย...ฉันต้องการปกป้องเธอ...และลูกของเรา...จากพวกมัน"

"แล้ว...เรื่องที่คุณไปหาคุณปริมดา...ที่เธออ้างว่าคุณกลับไปคืนดีกับเธอ..." แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ

"ฉันไปเพื่อบอกเธอ...ว่าฉันรู้ความจริงทั้งหมด" นายพลกล่าว "และฉันต้องการให้เธอ...หยุดยุ่งกับชีวิตของฉัน...และของเธอ...ฉันรู้ว่าเธอถูกข่มขู่...แต่ฉันต้องการให้เธอ...เลิกโกหก...และปล่อยให้ฉันได้ใช้ชีวิตของฉัน...อย่างสงบ"

เขาหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งขึ้นมา "นี่คือหลักฐาน...ที่ฉันรวบรวมได้...เกี่ยวกับกลุ่มอาชญากรนั้น...และ...เกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของฉัน"

นายพลรัตนากรมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเสียใจ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิด...ที่ไม่ได้บอกความจริงกับเธอ...แต่ฉันทำไปเพราะ...ความรัก...และเพื่อปกป้องเธอ"

แพรวาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดเสียง น้ำตาแห่งความเสียใจ...น้ำตาแห่งความเข้าใจ...และน้ำตาแห่งความรัก หลั่งไหลออกมาไม่หยุด เธอโผเข้ากอดนายพลอย่างแรง

"คุณ...คุณทำแบบนี้...ทำไมไม่บอกฉันเลย!" แพรวากล่าวทั้งเสียงสะอื้น "ฉันเสียใจมาก...เสียใจที่เคยคิดว่าคุณเป็นคนไม่ดี...เสียใจที่เคยไม่เชื่อใจคุณ..."

นายพลโอบกอดแพรวาแน่น ปลอบโยนเธอด้วยความอ่อนโยน "ฉันรู้...ฉันรู้ว่าเธอเจ็บปวด...แต่ตอนนี้...ทุกอย่างจบแล้ว"

เขาผละออกจากอ้อมกอดของแพรวา มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ฉันขอโทษ...ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้...แต่ฉันสัญญา...ว่าหลังจากนี้...จะไม่มีใครมาทำร้ายเธอได้อีก...ฉันจะปกป้องเธอ...และลูกของเรา...ตลอดไป"

แพรวาเงยหน้ามองเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา "ฉัน...ฉันรักคุณนะคะ...ทิว"

"ฉันก็รักเธอ...แพรวา" นายพลกล่าว "รักเธอ...มากกว่าชีวิตของฉันเอง"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังโอบกอดกันด้วยความรักและความเข้าใจที่กลับมาอีกครั้ง...เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน...จากด้านนอกคฤหาสน์...

"เกิดอะไรขึ้น!" นายพลร้องถามด้วยความตกใจ

"ไม่รู้ค่ะ!" แพรวาตอบอย่างหวาดกลัว

นายพลรีบปล่อยแพรวา แล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง มองออกไปด้านนอก...

"พวกมัน...มาแล้ว!" นายพลอุทานด้วยความตื่นตระหนก "แพรวา...เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

เขาจับมือแพรวาแน่น...เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา...