ตอนที่ 23 — การแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบ

"แพรวา... ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอ" ทิวพูดเสียงเข้ม ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด แพรวาจ้องมองดวงตาของเขา สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเขา ราวกับพายุที่กำลังก่อตัว

"มีอะไรคะ?" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย ‌หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดปกติ ราวกับกำลังจะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น

ทิวไม่ตอบในทันที เขาก้มลงจ้องมองดวงตาของแพรวาอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะเก็บภาพใบหน้าของเธอไว้ในความทรงจำ "ฉัน... ฉันเพิ่งได้รับรายงานมา" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "มีคนกำลังจะเข้ามาทำร้ายเธอ"

คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของแพรวา ​ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ทำร้ายฉัน? ใคร? ทำไม?"

"ฉันไม่รู้แน่ชัดว่าใคร" ทิวตอบ "แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นแผนการที่ถูกวางไว้อย่างดี เพื่อที่จะทำลายชีวิตเธอ" เขาเอามือข้างหนึ่งประคองแก้มของเธอไว้เบาๆ ‍"และฉันจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น"

เพียงสิ้นคำพูดของทิว เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากโถงทางเดินด้านนอก ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ตัดกับใบหน้าซีดเซียว ดวงตาของเธอฉายแววอาฆาตแค้นอย่างชัดเจน

"ไง... 'น้องสาว' ของฉัน" ‌เสียงของหญิงสาวคนนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "หรือฉันควรจะเรียกเธอว่า 'เมียน้อย'?"

แพรวาหันไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยความตกใจระคนสับสน "คุณ... คุณเป็นใคร?"

ทิวหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาแข็งทื่อขึ้นในทันที "อรุณรัศมี!" ‍เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก

"ทิว... ที่รัก" อรุณรัศมีเดินเข้ามาในห้องอย่างสง่าผ่าเผย สายตาของเธอจับจ้องไปที่ทิวอย่างไม่วางตา "ฉันกลับมาแล้วไงคะ" เธอกล่าวพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ทิวมากขึ้น ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ

"เธอมาทำอะไรที่นี่?" ทิวถามเสียงเฉียบขาด

"มาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืนไงคะ" ​อรุณรัศมีตอบพลางกวาดสายตามองไปที่แพรวาอย่างดูแคลน "และผู้หญิงคนนี้... ก็เป็นอุปสรรคสำคัญ"

แพรวาเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว หญิงสาวคนนี้คือคู่หมั้นเก่าของทิวอย่างแน่นอน และเธอก็มาพร้อมกับความแค้นเต็มเปี่ยม

"คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ" แพรวาพยายามพูดอย่างใจเย็น "ฉันกับท่านนายพล... เราไม่มีอะไรกัน"

อรุณรัศมีหัวเราะเยาะ ​"ไม่มีอะไรกัน? งั้นท้องที่ป่องๆ นี่คืออะไรคะ? ท้องลมรึไง?" เธอเดินเข้ามาประชิดแพรวามากขึ้นเรื่อยๆ "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะยะ ว่าเธอไปอ่อยไปหลอกเขามายังไง"

"หยุดนะอรุณรัศมี!" ทิวตะโกนเสียงดัง ​เขาเดินไปยืนขวางระหว่างแพรวากับอรุณรัศมี "เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้กับแพรวา"

"ทำไมคะ? กลัวฉันจะพูดความจริงออกมาเหรอ?" อรุณรัศมีเชิดหน้าขึ้น "ฉันรู้ทุกอย่างนะทิว ว่าเธอแอบคบกับผู้หญิงคนนี้ลับหลังฉัน"

"นั่นไม่ใช่เรื่องของเธออีกต่อไปแล้ว" ทิวตอบเสียงเย็น "เราเลิกกันแล้ว"

"เลิกกัน? แต่คุณยังเป็นของฉันนะทิว!" อรุณรัศมีกล่าวเสียงแหลม "และฉันจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงกระจอกๆ อย่างหล่อน มาแย่งคุณไปเด็ดขาด!"

เธอก้าวเข้ามาอีกครั้ง ราวกับจะผลักแพรวาออกไป แต่นายพลทิวคว้าแขนของอรุณรัศมีไว้แน่น

"อย่าแตะต้องเธอ" ทิวเตือนเสียงกร้าว

"ทำไม... ทำไมฉันจะแตะต้องไม่ได้?" อรุณรัศมีพยายามสะบัดแขนออก "เธอเป็นใครกันแน่? แค่เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง ที่มาหลอกเอาผลประโยชน์จากคุณ"

"เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" ทิวตะคอก "แพรวาไม่ใช่คนแบบนั้น"

"แล้วเธอเป็นคนแบบไหนล่ะคะ?" อรุณรัศมีถามพร้อมกับจิกกัด "เป็นผู้หญิงที่ทำให้คุณต้องทิ้งฉันไป? เป็นผู้หญิงที่ทำให้คุณต้องทำลายชื่อเสียงของตัวเอง?"

แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอไม่เคยคิดว่าการกลับมาของทิวจะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่ขนาดนี้ และยิ่งไปกว่านั้น การที่อรุณรัศมีพูดจาดูถูกเธอต่อหน้าทิว มันทำให้เธอรู้สึกอับอายและเจ็บปวด

"คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ" แพรวาพูดเสียงสั่น "ฉันไม่ได้หลอกลวงท่านนายพล และท่านนายพลก็ไม่ได้ทิ้งคุณเพราะฉัน"

"หุบปากไปเลย!" อรุณรัศมีตวาดกลับ "อย่ามาทำเป็นใสซื่อ"

"พอได้แล้วอรุณรัศมี!" ทิวผลักมือของอรุณรัศมีออกอย่างแรง "เธอมาที่นี่เพื่ออะไร? เพื่อแก้แค้น? เพื่อทำร้ายแพรวา? ฉันบอกเธอแล้วไงว่าฉันจะไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้น"

"ถ้าฉันจะทำร้ายเธอ... คุณจะทำยังไง?" อรุณรัศมียิ้มเยาะ "คุณจะปกป้องเธอ? ผู้หญิงท้องแก่ที่ไร้ค่าคนนี้เนี่ยนะ?"

ทันใดนั้น แพรวาก็รู้สึกปวดท้องน้อยอย่างรุนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมท้องน้อยไว้

"แพรวา!" ทิวร้องเรียกด้วยความตกใจ เขารีบเข้าไปประคองเธอ "เป็นอะไรไป?"

"ฉัน... ฉันปวดท้องค่ะ" แพรวากล่าวเสียงแผ่ว

อรุณรัศมีเห็นดังนั้นก็ยิ่งหัวเราะเยาะ "สงสัยจะใกล้คลอดแล้วมั้ง? สมน้ำหน้า! เกิดมาก็เป็นภาระของคนอื่นแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้ทิวเดือดพล่าน เขามองไปที่อรุณรัศมีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "เธอ... เธอจิตใจโหดร้ายเกินไปแล้ว"

"ฉันโหดร้าย? แล้วเธอละทิว? เธอทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนี้... เธอทำลายความเชื่อใจของฉัน... นั่นไม่เรียกว่าโหดร้ายรึไง?" อรุณรัศมีสวนกลับ

"ฉันมีเหตุผลของฉัน" ทิวตอบ "และตอนนี้... มันไม่ใช่เวลาที่จะมาทะเลาะกัน" เขาก้มลงมองแพรวาที่เริ่มหน้าซีดเผือด "คุณหมอ! เรียกคุณหมอมาเดี๋ยวนี้!" เขาร้องตะโกนสั่งลูกน้องที่ยืนรออยู่หน้าประตู

อรุณรัศมีมองเหตุการณ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสะใจ เธอมั่นใจว่าแผนการของเธอจะทำให้แพรวาต้องเจ็บปวด และทิวก็ต้องกลับมาหาเธอ

"ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย อรุณรัศมี" ทิวหันมามองอรุณรัศมีด้วยสายตาที่เย็นชา "ถ้าเธอไม่ไปจากที่นี่ตอนนี้... ฉันจะให้ตำรวจมาพาตัวเธอไป"

"คุณขู่ฉันเหรอทิว?" อรุณรัศมีถามอย่างไม่เชื่อสายตา

"ฉันไม่ได้ขู่... แต่ฉันจะทำจริงๆ" ทิวตอบหนักแน่น

อรุณรัศมีมองไปที่แพรวาที่กำลังเจ็บปวด และมองไปที่ทิวที่ยืนยันจะปกป้องแพรวา เธอยิ้มเยาะ "ได้... ฉันไปก็ได้... แต่จำไว้นะทิว... ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก"

เธอกล่าวจบก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและเสียงเรียกขอความช่วยเหลือจากแพรวา

ทิวก้มลงประคองแพรวาไว้ในอ้อมแขน "ไม่เป็นไรนะแพรวา... ผมอยู่นี่แล้ว" เขากระซิบเสียงอ่อนโยน

ลูกน้องของทิวรีบวิ่งไปตามคุณหมอมาอย่างรวดเร็ว ทิวอุ้มแพรวาขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง เขาเดินตามคุณหมอไปอย่างเร่งรีบ หัวใจของเขากำลังเต้นแรงด้วยความกังวล

"เธอจะปลอดภัยนะแพรวา" เขาพึมพำกับตัวเอง "ฉันสัญญา"

ในขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องพยาบาล เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าอรุณรัศมีจะต้องกลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้... การต่อสู้เพื่อปกป้องแพรวาและลูกของเขา จะต้องเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

ในใจของทิวมีแต่ภาพของอรุณรัศมีที่ยืนหัวเราะเยาะ และภาพของแพรวาที่กำลังเจ็บปวด เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัวของเขา แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

เขาอุ้มแพรวาเข้าไปในห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว ปิดประตูลงอย่างแน่นหนา ราวกับจะกั้นโลกภายนอกทั้งหมดออกไป

แต่ในขณะที่เขากำลังจะหันกลับมามองแพรวาอย่างเต็มที่... สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นใกล้กับประตู...