รุ่งอรุณยังไม่มาเยือน แต่ความมืดมิดของยามเช้าตรู่กลับปกคลุม “เขตไร้เงา” เอาไว้หนาแน่นราวกับผ้าห่มสีดำ โกดังร้างที่พศินระบุพิกัดตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางซากปรักหักพังของโรงงานอุตสาหกรรมเก่า ไร้ซึ่งแสงไฟ ไร้ซึ่งชีวิต มีเพียงความเงียบงันที่แผ่กระจายไปทั่วราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
รถตู้สีดำทึบที่ดูธรรมดาแต่ภายในอัดแน่นไปด้วยเทคโนโลยีสุดล้ำ จอดนิ่งอยู่ห่างจากโกดังเป้าหมายไปหลายร้อยเมตร คมสันต์ในชุดปฏิบัติการเต็มรูปแบบ ตรวจสอบอาวุธคู่ใจของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ปืนไรเฟิลจู่โจมน้ำหนักเบาที่ออกแบบมาเพื่อการต่อสู้ระยะประชิดในสภาพแวดล้อมจำกัด
“พศิน ยืนยันพิกัดและข้อมูลล่าสุด” คมสันต์สั่งผ่านไมโครโฟนติดหู
“ยืนยันครับพี่คม ที่หมายคือโกดังหมายเลข 7 ไม่มีสัญญาณชีพจรหรือคลื่นความร้อนผิดปกติจากภายนอก แต่ภายในมีการเข้ารหัสคลื่นวิทยุระดับสูง ผมกำลังพยายามเจาะเข้าไป” เสียงของพศินดังชัดเจนมาจากศูนย์บัญชาการ
“นภา เตรียมตัว” คมสันต์หันไปหาสาวร่างโปร่งที่กำลังประกอบปืนซุ่มยิงขนาดใหญ่ด้วยความชำนาญ เธอคือดวงตาของทีมในระยะไกล
นภาพยักหน้าเล็กน้อย “ตำแหน่งที่เหมาะที่สุดคือตึกร้างสูง 5 ชั้นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะประมาณ 400 เมตร มองเห็นประตูหลักและช่องระบายอากาศด้านหลังได้อย่างชัดเจน”
“เมย์ พร้อมสำหรับทางเข้าหลัก” คมสันต์มองไปยังหมอเมย์ที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ติดตัวของเธอ ใบหน้าของเธอดูสงบ แต่ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น เมย์ไม่ได้เป็นแค่แพทย์สนาม เธอคือผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้มือเปล่าและระเบิดแรงดันต่ำ ที่สามารถใช้สร้างทางเข้า หรือทำลายเป้าหมายได้อย่างเงียบเชียบ
“พร้อมค่ะ” เมย์ตอบสั้นๆ “ชุดเก็บตัวอย่างและอุปกรณ์ปฐมพยาบาลครบครัน”
“จำไว้” ธาวินกล่าวเสียงเรียบผ่านระบบสื่อสาร “เป้าหมายหลักคือข้อมูลและผู้ที่ครอบครองมัน อย่าให้มันหลุดรอดไปได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม หลีกเลี่ยงการปะทะโดยไม่จำเป็น แต่ถ้าจำเป็น... ทำลายทิ้ง”
คมสันต์พยักหน้า “รับทราบครับหัวหน้า”
ทีมเริ่มเคลื่อนไหว คมสันต์และเมย์แยกกันไปทางเข้าหลัก ส่วนนภาใช้เส้นทางอ้อมไปยังตำแหน่งซุ่มยิงของเธอ เธอปีนป่ายขึ้นไปบนซากตึกเก่าอย่างเงียบเชียบ ร่างของเธอดูล่องหนไปกับความมืดมิดและความพังทลายของอาคาร เมื่อไปถึงตำแหน่ง เธอจัดวางปืนซุ่มยิง บันทึกเป้าหมาย และเปิดใช้งานกล้องมองกลางคืน
“ผมเข้าถึงระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกของโกดังได้แล้ว” เสียงพศินดังขึ้น “ไม่มีกล้องวงจรปิดแต่มีเซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวแบบเลเซอร์ซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆ ผมกำลังปิดการทำงานให้”
“ขอบคุณพศิน” คมสันต์ตอบ ขณะที่เขากับเมย์หลบอยู่หลังกองลังเก่าใกล้กับประตูเหล็กขนาดใหญ่ของโกดัง
“สัญญาณชัดเจน ประตูหน้าปลดล็อกได้แล้ว แต่ข้างในมีการเคลื่อนไหว” พศินเตือน
“กี่คน?” เมย์ถามเบาๆ
“อย่างน้อย 3 คนในระยะประตูหน้า อีก 2 คนบริเวณกลางโกดัง และอีก 1 คนอยู่ตรงจุดที่ผมคาดว่าจะเป็นพื้นที่เก็บข้อมูล”
“น้อยกว่าที่คิด” คมสันต์พึมพำ “อาจเป็นแค่ยามเฝ้า หรือผู้ช่วย”
“ระวังตัวด้วยครับพี่คม พวกนี้ไม่ใช่โจรกระจอก” พศินย้ำเตือน
คมสันต์พยักหน้า เขามองไปที่เมย์ “เมย์ จัดการประตู”
เมย์ล้วงเอาอุปกรณ์ขนาดเล็กที่ดูคล้ายระเบิดควันออกมา เธอวางมันลงบนขอบประตูเหล็กที่เชื่อมต่อกันอย่างแน่นหนา จากนั้นกดปุ่มเล็กๆ แสงสีฟ้าอ่อนๆ กะพริบขึ้นหนึ่งครั้ง แล้วระเบิดเสียงเบาๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของเหล็ก ทำให้สลักประตูขนาดใหญ่ขาดออกจากกันอย่างเงียบเชียบ
“เข้า!” คมสันต์พยักหน้าให้เมย์ ทั้งคู่พุ่งเข้าไปในโกดังอย่างรวดเร็วราวกับเงาที่โฉบผ่าน
ภายในโกดังเต็มไปด้วยเงาทะมึนจากเครื่องจักรและลังสินค้าขนาดใหญ่ แสงจันทร์ส่องลอดช่องหน้าต่างที่แตกหักลงมาเป็นริ้วๆ เผยให้เห็นฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายในอากาศ เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ดังอื้ออึงเป็นจังหวะ และกลิ่นอับชื้นของเหล็กสนิมและเชื้อราลอยคละคลุ้ง
“สองคนทางซ้าย สองคนทางขวา” คมสันต์กระซิบ เมย์พยักหน้า เธอหยิบปืนพกเก็บเสียงออกมายกขึ้นพร้อมยิง คมสันต์เองก็เช่นกัน ทั้งคู่เคลื่อนที่อย่างเงียบกริบ
ไม่นานนักเสียง “ฟุ่บ!” สองครั้งดังขึ้นเกือบพร้อมกัน ยามเฝ้าสองคนล้มลงไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่ทันได้ส่งเสียง คมสันต์และเมย์เคลื่อนที่ต่อไปอย่างรวดเร็วไปยังใจกลางของโกดัง
“นภา เห็นอะไรบ้าง?” คมสันต์ถาม
“เห็นแล้ว” เสียงของนภาดังมาจากระยะไกล “มีชายสองคนกำลังขนกล่องใส่แฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กจำนวนมาก ไปยังรถบรรทุกที่ซ่อนอยู่ในมุมมืด อีกคนกำลังยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ และ... ผมเห็นชายอีกคนกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พกพาขนาดใหญ่ ตรงมุมห้องทางซ้ายสุด ดูเหมือนจะเป็นเป้าหมายหลักของเรา”
“พศิน เจาะข้อมูลจากคอมพิวเตอร์นั้นได้ไหม?” ธาวินถาม
“ผมกำลังพยายามครับหัวหน้า แต่เครื่องนั้นถูกตัดการเชื่อมต่อจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ แถมยังมีไฟร์วอลล์หลายชั้น ผมต้องใช้เวลา”
คมสันต์ตัดสินใจ “เมย์ จัดการสองคนที่ขนของและคนที่คุมเชิงอย่างเงียบๆ ส่วนฉันจะตรงไปหาคนนั่งหน้าคอมฯ”
“รับทราบ” เมย์ตอบ เธอเคลื่อนตัวหลบไปตามกองลังอย่างรวดเร็ว เธอหยิบมีดสั้นคมกริบออกมาจากซองข้างตัว เงามืดของเธอหายไปในความมืด ก่อนที่จะมีเสียงเบาๆ ดังขึ้นสามครั้ง ตามมาด้วยร่างของคนสามคนล้มลงไปกองกับพื้นในเวลาไล่เลี่ยกัน
คมสันต์ใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าหาชายผู้ที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ชายคนนั้นมีรูปร่างใหญ่โต สวมหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้า แต่ทันทีที่คมสันต์เข้ามาใกล้ เขาก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ธรรมดา ชายคนนั้นหันขวับมาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ใบหน้าภายใต้หมวกแก๊ปเผยให้เห็นรอยแผลเป็นน่าเกลียด และดวงตาที่วาวโรจน์ คมสันต์รับรู้ได้ถึงอันตราย
“แกเป็นใคร!” ชายคนนั้นคำรามเสียงต่ำ เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่คมสันต์รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอันตราย
“รหัสเงามรณะ” คมสันต์ตอบสั้นๆ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ ชายคนนั้นตอบโต้ด้วยความรวดเร็วไม่แพ้กัน การปะทะกันเกิดขึ้นอย่างดุเดือดกลางโกดังที่มืดมิด เสียงหมัดและเท้ากระทบกันดังสนั่น เมย์รีบเข้ามาสมทบ แต่คมสันต์ส่งสัญญาณให้เธอจัดการคอมพิวเตอร์ก่อน
“พศิน!” คมสันต์ตะโกนในขณะที่เขาแลกหมัดกับชายลึกลับ “เข้าถึงคอมพิวเตอร์เดี๋ยวนี้!”
เมย์พุ่งเข้าไปหาคอมพิวเตอร์พกพาขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะเหล็ก ในขณะที่คมสันต์พยายามดึงความสนใจของชายร่างยักษ์ ชายคนนั้นมีพละกำลังมหาศาล เขาพยายามพังอุปกรณ์ของเมย์ แต่คมสันต์ก็เข้าขวางไว้
“พี่คมระวัง!” พศินร้องเตือน “ผมตรวจจับสัญญาณผิดปกติจากคอมพิวเตอร์แล้ว มันกำลังจะ...!”
ก่อนที่พศินจะพูดจบ หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีแดง ก่อนที่จะมีเสียงระเบิดดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดพัดร่างเมย์กระเด็นไป ส่วนคมสันต์ถูกแรงอัดกระแทกจนล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับชายร่างยักษ์
ควันคลุ้งไปทั่ว เสียงกัมปนาทสะท้อนไปมาในโกดัง
“เมย์! พศิน! ทุกคนเป็นไงบ้าง!” คมสันต์พยายามตะโกนเรียก ในขณะที่เขายันตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวด
“ผมไม่เป็นอะไรครับพี่คม” พศินตอบ “แต่คอมพิวเตอร์... มันทำลายตัวเองก่อนที่ผมจะเข้าถึงข้อมูลได้ทั้งหมด ผมได้มาแค่ไฟล์เล็กๆ”
“เมย์เป็นไงบ้าง?” ธาวินถามด้วยน้ำเสียงกังวล
“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะหัวหน้า แค่โดนแรงอัด” เมย์ตอบ พยายามลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล “แต่ข้อมูล...”
“มันถูกทำลายไปแล้ว” คมสันต์พึมพำ เขามองไปยังซากคอมพิวเตอร์ที่กลายเป็นเศษเหล็ก “เราพลาดแล้ว”
ท่ามกลางควันและฝุ่นละออง ชายร่างยักษ์ที่ปะทะกับคมสันต์ได้หายตัวไปอย่างลึกลับ เขาฉวยโอกาสจากความสับสนหลังการระเบิดหลบหนีไปได้อย่างไร้ร่องรอย
“นภา! เห็นเป้าหมายไหม!” ธาวินสั่ง
“ไม่เห็นค่ะหัวหน้า เขาวิ่งออกไปจากช่องระบายอากาศด้านหลังอย่างรวดเร็ว ผมยิงสกัดไม่ทัน” นภารายงานด้วยน้ำเสียงเสียดาย
“ไม่เป็นไร” ธาวินถอนหายใจ “ทีม! ถอนกำลัง! เราได้อะไรมาบ้างพศิน?”
“ผมได้แค่... ไฟล์เล็กๆ ที่บ่งบอกถึงชื่อขององค์กรที่กำลังทำการซื้อขายครับหัวหน้า” พศินตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน “มันชื่อว่า... ‘วายุคราม’ ครับ”
คำว่า ‘วายุคราม’ ดังก้องอยู่ในใจของทุกคน ราวกับเป็นเสียงกระซิบของพายุลูกใหม่ที่กำลังก่อตัว พวกเขาล้มเหลวในการหยุดยั้งการซื้อขาย แต่ก็ได้รับเบาะแสใหม่ที่อาจนำไปสู่เส้นทางที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก