เมย์เกาะอยู่กับส่วนท้ายของยานหุ้มเกราะที่พุ่งทะยานออกไปจากห้องวิจัยลับด้วยความเร็วสูง ลมเย็นปะทะใบหน้าของเธออย่างรุนแรง เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อหยุดยั้งยานลำนี้ให้ได้
ภายในยานหุ้มเกราะ หัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ กำลังสื่อสารกับปลายทาง “เรากำลังขนส่ง ‘ตัวต้นแบบ’ ตามแผน เตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนต่อไป”
เสียงของพศินดังเข้ามาในเครื่องสื่อสารของเมย์ “พี่เมย์! สัญญาณชีพของพี่อยู่บนยานหุ้มเกราะ ผมกำลังพยายามเข้าถึงระบบนำทางของยาน แต่พวกเขามีการป้องกันที่แน่นหนามาก!”
“พศิน! บอกฉันว่าจุดอ่อนของยานอยู่ตรงไหน!” เมย์ตะโกนกลับไปในขณะที่เธอยกตัวขึ้นและพยายามหาที่ยึดเกาะที่มั่นคง
“ยานนี้ถูกออกแบบมาให้กันกระสุนจากภายนอก แต่ส่วนเครื่องยนต์ด้านท้ายมีช่องระบายความร้อนที่บางกว่าปกติครับพี่เมย์!” พศินตอบ “ถ้าพี่สามารถเข้าถึงได้...”
เมย์ตัดสินใจทันที เธอค่อยๆ ปีนป่ายไปตามตัวยานหุ้มเกราะอย่างระมัดระวัง แม้จะมีความเร็วและลมที่แรง เธอก็อาศัยความคล่องตัวและทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในการเคลื่อนที่ราวกับแมงมุมไปตามผิวโลหะของยาน เธอใช้มีดสั้นคู่ใจเป็นเครื่องมือในการยึดเกาะและเปิดช่อง
ในขณะเดียวกัน คมสันต์และนภาที่ยังอยู่ในห้องทดลองใต้ดินก็รีบจัดการกับทหารของ ‘เงาโลหะ’ ที่เหลืออยู่ พวกเขาได้รับชัยชนะ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยบาดแผล
“พศิน! ตามสัญญาณของเมย์ให้เร็วที่สุด!” คมสันต์สั่ง “บอกเส้นทางให้เราทราบ! เราต้องตามเมย์ให้ทัน!”
“กำลังทำครับพี่คม! สัญญาณของยานกำลังมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงครับพี่! พวกเขาจะไปที่ ‘เซ็นทรัลพลาซ่า’ ศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมือง! นั่นคือ ‘จุดแพร่กระจายหลัก’ ที่พวกเขาพูดถึง!” พศินรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
ธาวินกำหมัดแน่น “เซ็นทรัลพลาซ่า? พวกเขาจะปล่อยไวรัสท่ามกลางผู้คนจำนวนมากงั้นหรือ! นี่มันการก่อการร้ายขั้นสูงสุด!”
“เราต้องแจ้งทางการครับหัวหน้า!” นภาเสนอ
“ไม่ได้!” ธาวินปฏิเสธทันที “ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป จะเกิดความโกลาหลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และ ‘เงาโลหะ’ จะฉวยโอกาสจากความสับสนนั้นในการเผยแพร่ไวรัสอย่างรวดเร็ว หน่วยรหัสเงามรณะเท่านั้นที่จะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้!”
“คมสันต์ นภา รีบตามเมย์ไปให้เร็วที่สุด! พศิน คอยให้ข้อมูลและหาทางเจาะระบบของ ‘เงาโลหะ’ ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้!” ธาวินสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ผมจะประสานงานกับหน่วยรหัสเงามรณะสำรอง และเรียกกำลังเสริมที่เชื่อใจได้”
คมสันต์และนภารีบมุ่งหน้าสู่เฮลิคอปเตอร์พรางตัวของพวกเขาอีกครั้ง เพื่อไล่ตามยานหุ้มเกราะที่บรรทุกเมย์และมหันตภัยไวรัสฟีนิกซ์
บนยานหุ้มเกราะ เมย์สามารถปีนไปถึงช่องระบายความร้อนของเครื่องยนต์ได้สำเร็จ เธอใช้มีดสั้นงัดแผงเหล็กออกอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นสายไฟและท่อต่างๆ ที่ซับซ้อน เธอรู้ว่าเธอต้องทำให้ยานลำนี้หยุด แต่ก็ต้องไม่ทำให้ ‘ตัวต้นแบบ’ เสียหาย
“พศิน! ฉันอยู่ตรงเครื่องยนต์แล้ว! ต้องตัดสายไหน!” เมย์ถาม
“ระวังด้วยครับพี่เมย์! ระบบไฟของยานนี้ซับซ้อนมาก!” พศินตอบ “ผมกำลังพยายามระบุสายไฟหลักที่จะหยุดยานโดยไม่ระเบิดตัวต้นแบบได้!”
ทันใดนั้นเอง ประตูทางเข้าของยานก็เปิดออก ทหารของ ‘เงาโลหะ’ สองคนพร้อมอาวุธครบมือโผล่ออกมา พวกเขาเห็นเมย์ที่กำลังพยายามก่อวินาศกรรมเครื่องยนต์
“จัดการเธอ!” หนึ่งในทหารตะโกน
เมย์หลบคมกระสุนที่พุ่งเข้าใส่เธออย่างหวุดหวิด เธอรู้ว่าเธอมีเวลาไม่มาก เธอต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
“พศิน! ฉันไม่เหลือทางเลือกแล้ว!” เมย์ตะโกน
“ตัดสายสีแดงที่อยู่ตรงกลางครับพี่เมย์! มันคือระบบควบคุมแรงขับ! แต่ยานจะเสียการทรงตัว!” พศินเตือน
เมย์ไม่ลังเล เธอใช้มีดสั้นตัดสายสีแดงขาดออกจากกัน ทันทีที่สายขาด ยานหุ้มเกราะก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และความเร็วก็ลดลงอย่างฮวบฮาบ ทหารของ ‘เงาโลหะ’ ที่อยู่ด้านนอกต่างเสียการทรงตัวและเกือบจะร่วงลงจากยาน
“แกทำอะไรลงไป!” หัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ ที่อยู่ภายในยานได้ยินเสียงผิดปกติและตะโกนออกมา
ยานหุ้มเกราะเสียการควบคุม มันเริ่มพุ่งชนเข้ากับสิ่งกีดขวางข้างทางอย่างรุนแรง เมย์ต้องยึดเกาะตัวเองไว้แน่น ทหารของ ‘เงาโลหะ’ พยายามจะยิงเธอ แต่ก็ถูกแรงเหวี่ยงของยานขัดขวาง
“สัญญาณของยานกำลังตกครับพี่คม!” พศินรายงาน “มันกำลังจะชนเข้ากับอาคารที่ถูกทิ้งร้างนอกเมืองหลวง!”
“เมย์!” คมสันต์ตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร “เธอปลอดภัยไหม!”
“ฉันไม่เป็นไร!” เมย์ตอบ “แต่ยานกำลังจะชน!”
ในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่ยานหุ้มเกราะจะพุ่งชนเข้ากับอาคารที่ถูกทิ้งร้างอย่างจัง เมย์ตัดสินใจกระโดดออกจากยาน เธอพุ่งตัวไปในอากาศและกลิ้งตัวลงสู่พื้นดินอย่างชำนาญ ก่อนที่ยานจะระเบิดเป็นลูกไฟขนาดใหญ่
เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า ควันและเศษซากปรักหักพังลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว เมย์นอนหอบอยู่บนพื้นดิน ดวงตาของเธอมองไปยังเปลวไฟที่ลุกโชน เธอหวังว่าตัวต้นแบบจะถูกทำลายไปพร้อมกับยาน
“เมย์!” เสียงของคมสันต์ดังมาจากเฮลิคอปเตอร์ที่ร่อนลงจอดใกล้ๆ
คมสันต์และนภารีบวิ่งเข้าไปหาเมย์ด้วยความเป็นห่วง
“ตัวต้นแบบ... มันถูกทำลายไปแล้วใช่ไหม?” เมย์ถามด้วยเสียงแหบพร่า
พศินสแกนพื้นที่อย่างรวดเร็ว “ผมไม่พบสัญญาณของตัวต้นแบบจากจุดระเบิดครับพี่เมย์! แต่ผมตรวจจับสัญญาณผิดปกติจากกล่องหุ้มเกราะกำลังเคลื่อนที่ออกไปจากจุดระเบิด! พวกหัวหน้าเงาโลหะนำมันออกมาได้ครับ!”
คำพูดของพศินทำให้ทุกคนต้องตกใจอีกครั้ง ‘เงาโลหะ’ รอดจากการระเบิดและยังคงครอบครองตัวต้นแบบไวรัสฟีนิกซ์ไว้ได้ และตอนนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว
“พวกเขาจะใช้รถสำรองที่ซ่อนเอาไว้ครับหัวหน้า!” พศินรายงาน “พวกเขากำลังจะไปถึงเซ็นทรัลพลาซ่าในอีก 15 นาที!”
“ไม่!” ธาวินตะโกน “15 นาที! นั่นมันเร็วเกินไป! คมสันต์ นภา เมย์ พวกเราต้องหยุดพวกเขาให้ได้!”
สถานการณ์กลับมาสู่จุดวิกฤติอีกครั้ง การหักหลังและการเตรียมการที่ซับซ้อนของ ‘เงาโลหะ’ ทำให้พวกเขากลับมาอยู่บนเส้นทางแห่งหายนะ ‘รหัสเงามรณะ’ ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าศัตรูของพวกเขารอบคอบและอันตรายเกินกว่าที่เคยคิดไว้ พวกเขามีเวลาเพียง 15 นาทีเพื่อปกป้องโลกใบนี้จากการทำลายล้างที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเงามืดของเมืองหลวง
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก