ไอหมอกสีเขียวจาก ‘ตัวต้นแบบ’ ไวรัสฟีนิกซ์เริ่มกระจายตัวในห้องควบคุม คมสันต์และเมย์ต้องสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มเป็นพิษ หัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ ที่สวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษเช่นกัน พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
“พศิน! รหัส!” คมสันต์ตะโกนในขณะที่เขาหลบหมัดของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’
“ได้แล้วครับพี่คม! รหัสคือ 713295! แต่ผมไม่รู้ว่ามันจะหยุดไวรัสได้ทั้งหมดหรือไม่!” พศินตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
เมย์พยายามเข้าถึงแท่นควบคุมของตัวต้นแบบ แต่หัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ ก็เข้ามาขวางเธอไว้ คมสันต์ต้องต่อสู้กับเขาอย่างดุเดือดเพื่อให้เมย์มีโอกาส
“ไม่มีใครหยุดฟีนิกซ์ได้หรอก!” หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ คำราม “มันคือจุดเริ่มต้นของโลกใหม่! โลกที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบ!”
“โลกที่ไม่มีชีวิตต่างหาก!” คมสันต์ตอบ เขาสวนกลับด้วยการเตะที่ทรงพลัง ทำให้หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ เซถอยหลังไป
เมย์ฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าไปที่แท่นควบคุม เธอกดรหัส 713295 ลงไปอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวจากตัวต้นแบบก็เริ่มหรี่ลง และไอหมอกสีเขียวที่พวยพุ่งออกมาก็หยุดลง แต่แทนที่จะหยุดสนิท กลับมีเสียง “วิ๊ด!” ดังขึ้นอย่างรุนแรง และตัวภาชนะบรรจุไวรัสก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างหนัก
“ไม่นะ!” พศินตะโกน “มันกำลังจะระเบิดครับหัวหน้า! เป็นระบบทำลายตัวเองขั้นสุดท้าย!”
“อะไรนะ!” ธาวินตะโกน “ระเบิดงั้นหรือ!”
“มันถูกออกแบบมาเพื่อทำลายตัวเองเมื่อถูกบุกรุกครับ! ไวรัสจะถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับแรงระเบิดที่สูงกว่าเดิม!” พศินรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
“เมย์! ถอยออกมา!” คมสันต์ตะโกน เขารีบดึงเมย์ออกจากแท่นควบคุม
“ทุกคน! ออกจากศูนย์การค้าเดี๋ยวนี้!” ธาวินสั่งเสียงดัง “นภา! หาทางอพยพผู้คนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!”
นภาที่อยู่ด้านบนได้ยินคำสั่ง เธอเริ่มยิงปืนขึ้นฟ้า เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้คน และตะโกนให้ทุกคนอพยพออกจากศูนย์การค้า ผู้คนเริ่มแตกตื่นและวิ่งหนีออกจากศูนย์การค้าอย่างอลหม่าน
หัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ไม่ว่ายังไงฟีนิกซ์ก็จะได้เกิดใหม่! จงดูความยิ่งใหญ่ของมัน!”
เขาพุ่งเข้าใส่คมสันต์และเมย์อย่างไม่คิดชีวิต ราวกับจะพาพวกเขาทั้งหมดตายไปพร้อมกับไวรัส
“เราต้องจัดการกับเขา!” คมสันต์กล่าว เขาพุ่งเข้าใส่หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ อย่างกล้าหาญ เมย์ก็เช่นกัน พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือดเป็นครั้งสุดท้าย
เสียงไซเรนจากรถตำรวจและรถพยาบาลเริ่มดังขึ้นจากภายนอก ศูนย์การค้ากลายเป็นสนามรบที่แท้จริง ผู้คนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่คิดชีวิต
“เหลือเวลา 1 นาทีครับหัวหน้า!” พศินเตือน
คมสันต์จัดการกับหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ได้สำเร็จในที่สุด ชายคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นด้วยสภาพที่สะบักสะบอม แต่รอยยิ้มอันน่าขนลุกยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา
“ฟีนิกซ์จะฟื้นคืน!” เขาพึมพำ ก่อนที่จะหมดสติไป
คมสันต์และเมย์มองไปที่ตัวต้นแบบไวรัสที่กำลังนับถอยหลังการระเบิด พวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่สามารถนำมันออกไปจากที่นี่ได้ทัน
“พศิน!” ธาวินสั่ง “มีวิธีไหนที่จะจำกัดการแพร่กระจายของไวรัสได้บ้างไหม!”
“มีครับหัวหน้า! ระบบห้องควบคุมนี้ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ ถ้าเราสามารถปิดผนึกห้องได้ทั้งหมด ไวรัสจะถูกกักเก็บอยู่ในพื้นที่นี้ได้!” พศินตอบ “แต่ต้องทำจากแผงควบคุมหลักด้านนอกห้องครับ!”
“เมย์! ไปที่แผงควบคุมหลัก!” คมสันต์สั่ง
เมย์พยักหน้า เธอวิ่งออกไปจากห้องควบคุมอย่างรวดเร็ว ในขณะที่คมสันต์มองไปที่ตัวต้นแบบไวรัสที่กำลังนับถอยหลังสู่การระเบิด เขาตัดสินใจที่จะอยู่ที่นั่น เพื่อมั่นใจว่ามันจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์
“คมสันต์! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!” ธาวินตะโกน
“ผมต้องอยู่ที่นี่ครับหัวหน้า! เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะจบลงจริงๆ!” คมสันต์ตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเสียสละ
เมย์ไปถึงแผงควบคุมหลักด้านนอกห้อง เธอเปิดแผงควบคุมและพบกับปุ่มสีแดงขนาดใหญ่ที่เขียนว่า ‘ปิดผนึกฉุกเฉิน’ เธอไม่ลังเล เธอรีบกดปุ่มนั้นลงไป
ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่หลายบานก็เลื่อนลงมาปิดผนึกห้องควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว กักขังคมสันต์และตัวต้นแบบไวรัสฟีนิกซ์ไว้ภายใน
“ไม่!” เมย์ตะโกน เธอทุบกำแพงเหล็กด้วยความสิ้นหวัง
“เมย์! ออกมาเดี๋ยวนี้!” ธาวินสั่ง
เสียงของพศินดังขึ้น “เหลือ 10 วินาทีครับหัวหน้า!”
เมย์มองไปยังกำแพงเหล็กที่ปิดสนิท เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว
“ลาก่อน... เพื่อน” เธอพึมพำ
เสียง “ตูม!” ดังกึกก้องไปทั่วศูนย์การค้า แรงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ผนังอาคารแตกร้าว ควันและฝุ่นผงพวยพุ่งออกมาจากชั้นใต้ดิน
เมื่อควันและฝุ่นจางลง ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซ่าก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ แต่ส่วนของชั้นใต้ดินที่เกิดการระเบิดก็กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
ธาวินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ เขามองไปยังเมย์และนภา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
“คมสันต์...” เมย์พึมพำ น้ำตาคลอเบ้า
พศินสแกนหา “ผมไม่พบสัญญาณชีพจรของพี่คมแล้วครับหัวหน้า...” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ
ทีมรหัสเงามรณะสูญเสียหนึ่งในสมาชิกที่มีค่าที่สุดไป แต่พวกเขาก็หยุดยั้งมหันตภัยของไวรัสฟีนิกซ์ไว้ได้ โลกยังคงอยู่รอด ปลอดภัยจากการทำลายล้างครั้งใหญ่
หลายวันต่อมา เหตุการณ์ที่เซ็นทรัลพลาซ่าถูกประกาศว่าเป็นอุบัติเหตุจากแก๊สรั่ว แต่สำหรับทีมรหัสเงามรณะ พวกเขารู้ดีถึงความจริง และราคาที่ต้องจ่ายไปเพื่อปกป้องโลกใบนี้
ในห้องปฏิบัติการลับของพวกเขา ธาวิน เมย์ นภา และพศิน นั่งอยู่ในความเงียบงัน รูปถ่ายของคมสันต์ถูกวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับเหรียญตราประจำหน่วยที่ส่องประกาย
“เราทำสำเร็จแล้วครับหัวหน้า” พศินกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ใช่ เราทำสำเร็จ” ธาวินตอบ “แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียครั้งใหญ่”
เมย์มองไปที่รูปของคมสันต์ “เขาจะอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ”
นภาพยักหน้า เธอเงียบ แต่ความเศร้าก็ฉายชัดในแววตา
ภารกิจครั้งนี้จบลงแล้ว ‘รหัสเงามรณะ’ ได้พิสูจน์ความกล้าหาญและความเสียสละของพวกเขา เพื่อปกป้องโลกใบนี้จากความลับดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่ ทว่าพวกเขาเองก็รู้ดีว่า นี่เป็นเพียงการหยุดพักชั่วคราวเท่านั้น ตราบใดที่เงามืดและความชั่วร้ายยังคงคืบคลานอยู่ในโลกนี้ พวกเขาก็จะต้องกลับมาปฏิบัติหน้าที่อีกครั้ง เพราะพวกเขาคือ ‘รหัสเงามรณะ’ นักรบผู้ไร้เงา ผู้ปกป้องโลกจากภัยคุกคามที่แม้แต่รัฐบาลยังไม่อาจแตะต้อง
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก