ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าจาก ‘ตัวต้นแบบ’ ไวรัสฟีนิกซ์พวยพุ่งออกมาจากแท่นควบคุมอย่างบ้าคลั่ง มันเริ่มหนาแน่นขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นอีกฝั่งหนึ่งของห้องควบคุม อากาศเย็นยะเยือกภายใต้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษของเมย์และคมสันต์แทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง บรรยากาศภายในห้องสั่นคลอนด้วยความตึงเครียด กลิ่นฉุนกึกของสารเคมีบางอย่างแทรกซึมเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส แม้จะถูกกรองด้วยหน้ากากชั้นดีแล้วก็ตาม เมย์รู้สึกแสบตาและคอ แม้จะรู้ว่าไวรัสยังไม่สามารถทะลุผ่านระบบป้องกันเข้ามาได้ แต่ความรู้สึกหวาดผวาก็เข้าเกาะกุมจิตใจ
“พศิน! บอกฉันว่านายสามารถหยุดมันได้!” คมสันต์ตะโกนลอดผ่านเครื่องสื่อสาร เขากำลังปะทะกับหัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ อย่างดุเดือด หมัดของหัวหน้าเงาโลหะที่สวมชุดป้องกันเต็มยศและหน้ากากกันแก๊สพิษพุ่งเข้าใส่คมสันต์ไม่ยั้ง คมสันต์รับมือด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แม้จะเสียเปรียบด้านพละกำลังและชุดป้องกัน เขากลับใช้ความเร็วและความแม่นยำตอบโต้ การปะทะแต่ละครั้งสร้างเสียงดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วห้องที่ถูกปกคลุมด้วยม่านพิษ
“ผมพยายามแล้วครับพี่คม! แต่ไวรัสมันกำลังปรับตัว! ระบบกำลังรวนไปหมด ผมต้องการข้อมูลจากตัวต้นแบบโดยตรง!” เสียงของพศินขาดหายไปเป็นช่วงๆ สัญญาณภายในห้องควบคุมเริ่มอ่อนลง
เมย์พุ่งเข้าหาแท่นควบคุมอีกครั้ง แต่หัวหน้าเงาโลหะก็ไหวตัวทัน เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว กวาดขาเข้าใส่เมย์ เมย์กระโดดหลบได้หวุดหวิด ร่างของเธอลอยข้ามหมอกพิษ ก่อนจะลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล แต่ยังไม่ทันตั้งตัว หัวหน้าเงาโลหะก็พุ่งตามเข้ามา เขายื่นมือออกไปราวกับจะฉวยจับเธอ แต่เมย์ก็สามารถหลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว พลางเงื้อหมัดสวนกลับไปที่ลำตัวของเขาอย่างรุนแรง
“713295!” เมย์ตะโกนรหัสที่พศินให้มาในใจ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียว
หัวหน้าเงาโลหะถึงกับเซถอยไปเล็กน้อยจากแรงหมัดของเมย์ แต่เขากลับฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วราวกับไร้ความรู้สึก เขากำหมัดแน่น ก่อนจะพุ่งเข้าหาเมย์อีกครั้งด้วยความบ้าคลั่งกว่าเดิม ดวงตาภายใต้หน้ากากของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอำมหิต เขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยที่จะใช้กำลังทั้งหมดเพื่อหยุดยั้งเธอ
“ถอยไปเมย์!” คมสันต์ตะโกน เขาใช้จังหวะที่หัวหน้าเงาโลหะกำลังเสียหลักเข้าจู่โจมจากด้านหลัง ด้วยการเตะตัดขาอย่างรวดเร็ว ทำให้หัวหน้าเงาโลหะล้มลงไปกองกับพื้น หมอกสีเขียวอมฟ้าที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวดูเหมือนจะดูดกลืนเสียงทั้งหมดเอาไว้ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงปะทะที่ดังเป็นจังหวะ
“ไปเลยเมย์! ฉันจะถ่วงเวลาไว้ให้!” คมสันต์ตะโกน เขารู้ดีว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลง ไวรัสฟีนิกซ์ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภัยคุกคาม แต่เป็นนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่การทำลายล้างที่ไม่อาจแก้ไขได้
เมย์ไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าหาแท่นควบคุมอีกครั้ง เธอสแกนหน้าจอที่เต็มไปด้วยกราฟและตัวเลขที่ไม่คุ้นตา พศินต้องเข้ามาช่วยเธอทางไกล “พี่เมย์! มองหาช่องสำหรับป้อนรหัส! ปกติแล้วมันจะซ่อนอยู่ในเมนูหลัก! เร็วเข้าครับ! การแพร่กระจายของไวรัสกำลังเร่งตัวขึ้น!”
เมย์เลื่อนนิ้วไปตามหน้าจอสัมผัสอย่างรวดเร็ว เธอเจอช่องสำหรับป้อนรหัสที่ซ่อนอยู่จริงๆ มันเป็นไอคอนเล็กๆ ที่จางแทบจะมองไม่เห็น เธอรีบกดเข้าไป “เจอแล้วพศิน!”
“เยี่ยมมากครับพี่เมย์! ตอนนี้ใส่รหัส 713295 เข้าไปได้เลย!”
เมย์พิมพ์รหัสที่พศินให้มาอย่างรวดเร็ว เธอจดจ่ออยู่กับหน้าจอจนไม่ทันสังเกตว่าหัวหน้าเงาโลหะได้ลุกขึ้นมายืนแล้ว ดวงตาภายใต้หน้ากากของเขาจ้องมองมาที่เธออย่างดุดัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกขัดขวางแผนการ เขารู้ดีว่ารหัสนี้อาจเป็นกุญแจสำคัญในการหยุดยั้งแผนการทั้งหมดที่เขาและองค์กรเงาโลหะได้วางแผนมาอย่างยาวนาน
“แกไม่มีทางทำสำเร็จหรอก!” หัวหน้าเงาโลหะคำรามเสียงต่ำ เขาพุ่งเข้าหาเมย์อีกครั้ง ด้วยความเร็วที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม แต่คมสันต์ก็เข้าขวางได้ทัน คมสันต์ใช้แขนสองข้างของเขากันหมัดของหัวหน้าเงาโลหะเอาไว้ “เมย์! รีบเข้า!”
“เกือบแล้ว!” เมย์ตอบกลับ ในขณะที่เธอแตะปุ่มยืนยันรหัส
ทันทีที่รหัสถูกป้อน แสงสีฟ้าอ่อนก็สว่างวาบขึ้นจากแท่นควบคุม พลังงานบางอย่างเริ่มส่งเสียงครางต่ำ กราฟบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ก่อนจะกระพริบถี่ๆ เมย์รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากพื้นใต้เท้า ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าที่ฟุ้งกระจายอยู่ในห้องเริ่มหดตัวลงอย่างช้าๆ ราวกับถูกดูดกลับเข้าไปในแท่นควบคุม เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเป็นจังหวะสลับกับเสียงระบบที่กำลังทำงานอย่างหนัก
“พี่เมย์! สัญญาณของไวรัสเริ่มลดลงแล้วครับ!” เสียงของพศินเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและโล่งอก “ดูเหมือนรหัสจะหยุดการผลิตของตัวต้นแบบได้!”
เมย์หันไปมองคมสันต์ที่กำลังต่อสู้กับหัวหน้าเงาโลหะอย่างดุเดือด หัวหน้าเงาโลหะดูเหมือนจะตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขากำลังพยายามจะแทรกตัวผ่านคมสันต์เพื่อเข้าถึงแท่นควบคุม แต่คมสันต์ก็ขวางเอาไว้ได้ทุกครั้ง
“มันหยุดได้หมดเลยเหรอพศิน!” เมย์ถาม
“ไม่แน่ใจครับพี่เมย์! รหัสนี้อาจจะหยุดแค่การสร้างไวรัสใหม่ แต่สิ่งที่ออกมาแล้ว...ผมยังบอกไม่ได้! สัญญาณชีพของพี่คมกำลังแย่ลงครับ! เขาถูกโจมตีอย่างรุนแรง!”
เมย์หันกลับไปมองคมสันต์อีกครั้ง เธอเห็นว่าคมสันต์เริ่มมีบาดแผลจากการปะทะ เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นไปหลายส่วน และแขนข้างหนึ่งดูเหมือนจะถูกโจมตีอย่างแรงจนผิดรูปเล็กน้อย เขากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรับมือกับพลังอันมหาศาลของหัวหน้าเงาโลหะ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถต้านทานไว้ได้นาน
หัวหน้าเงาโลหะปล่อยหมัดที่หนักหน่วงเข้าใส่คมสันต์อย่างต่อเนื่อง คมสันต์กระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องอย่างรุนแรง หน้ากากกันแก๊สพิษของเขามีรอยร้าว เสียงหายใจของเขาดังขึ้นอย่างลำบาก เมย์เห็นว่าคมสันต์กำลังพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ดูเหมือนร่างกายของเขาจะไม่ตอบสนองได้ตามที่ใจต้องการ
“คมสันต์!” เมย์ตะโกน เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เธอคว้าท่อเหล็กที่หลุดออกมาจากผนังห้อง พุ่งเข้าใส่หัวหน้าเงาโลหะอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เธอใช้ท่อเหล็กฟาดเข้าที่ด้านหลังของหัวหน้าเงาโลหะอย่างเต็มแรง
หัวหน้าเงาโลหะถึงกับเซถอยไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่ล้มลง เขากำหมัดแน่น พลางหันกลับมาจ้องมองเมย์ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาปล่อยเสียงคำรามอย่างดุดัน ก่อนจะปัดท่อเหล็กในมือของเมย์ออกไป เมย์เสียหลักเล็กน้อย หัวหน้าเงาโลหะไม่รอช้า เขากำลังจะปล่อยหมัดเข้าใส่เมย์อย่างรวดเร็ว
แต่ในจังหวะนั้นเอง คมสันต์ก็ลุกขึ้นยืน เขากระโดดเข้าสกัดหัวหน้าเงาโลหะจากด้านหลัง เขาใช้แขนที่ยังพอใช้งานได้รัดคอของหัวหน้าเงาโลหะเอาไว้ หัวหน้าเงาโลหะพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่คมสันต์ก็รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหัวหน้าเงาโลหะเริ่มหายใจไม่ออก
“หนีไปเมย์! ฉันจะจัดการมันเอง!” คมสันต์ตะโกน เสียงของเขาเริ่มขาดห้วง เมย์เห็นว่าคมสันต์กำลังใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เขามี
เมย์ลังเล แต่เธอรู้ว่าเธอต้องเชื่อใจคมสันต์ เธอพยักหน้า ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่แท่นควบคุม เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องเพื่อหาสิ่งที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้ เธอเห็นถังดับเพลิงวางอยู่ไม่ไกล เธอกระโดดคว้ามันมา ก่อนจะหันกลับไปหาหัวหน้าเงาโลหะและคมสันต์อีกครั้ง
คมสันต์ยังคงรัดคอของหัวหน้าเงาโลหะเอาไว้ หัวหน้าเงาโลหะเริ่มอ่อนแรงลงเล็กน้อย เมย์ไม่รอช้า เธอพุ่งเข้าใส่หัวหน้าเงาโลหะอย่างรวดเร็ว และใช้ถังดับเพลิงฟาดเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างเต็มแรง
เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง หัวหน้าเงาโลหะถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น คมสันต์ปล่อยมือจากคอของเขา ก่อนจะทรุดลงตามไปด้วย ใบหน้าของคมสันต์ซีดเผือด เขาหอบหายใจอย่างหนัก เมย์รีบเข้าไปประคองคมสันต์
“พี่คมเป็นอะไรบ้างคะ!” เมย์ถามด้วยความเป็นห่วง เธอเห็นเลือดไหลซึมออกมาจากหน้ากากของคมสันต์
“ไม่เป็นไร...แค่...หายใจลำบากนิดหน่อย” คมสันต์ตอบ เขาพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขาดูฝืนเหลือเกิน “เรา...เราจัดการมันได้แล้วใช่ไหม?”
เมย์หันไปมองหัวหน้าเงาโลหะที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เธอเห็นรอยร้าวบนหน้ากากของเขา หน้ากากเริ่มหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยแผลเป็นเก่าๆ เมย์ถึงกับตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของเขา
“พศิน! ไวรัสหยุดแล้วใช่ไหม!” เมย์ถามเสียงสั่น
“ใช่ครับพี่เมย์! สัญญาณของไวรัสเป็นศูนย์แล้ว! เราหยุดมันได้แล้ว!” เสียงของพศินเต็มไปด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังคงมีความตึงเครียดบางอย่างแฝงอยู่ “แต่...พี่ธาวินกำลังเรียกครับ! เขาบอกว่ามีเรื่องด่วน!”
เมย์ประคองคมสันต์ให้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องที่ตอนนี้ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าได้จางหายไปจนหมด เหลือเพียงความเสียหายและกลิ่นสารเคมีฉุนกึก เธอรู้สึกโล่งอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาทำสำเร็จแล้ว...แต่เธอยังรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง
“พี่เมย์! ผมได้ยินเสียงแปลกๆ จากเครื่องมือตรวจจับสัญญาณชีพของหัวหน้าเงาโลหะครับ!” พศินรายงาน “เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังทำงานอยู่ภายในตัวเขา! มันไม่ใช่สัญญาณชีพปกติ!”
เมย์หันไปมองหัวหน้าเงาโลหะอีกครั้ง เขาที่ควรจะหมดสติไปแล้ว กลับเริ่มกระตุกเล็กน้อย เมย์รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“มันกำลังทำอะไร!” เมย์ถามเสียงดัง
แต่ก่อนที่พศินจะตอบ หัวหน้าเงาโลหะก็กระตุกอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม ดวงตาที่เปิดออกอย่างช้าๆ จ้องมองมาที่เมย์ด้วยความว่างเปล่า เขาไม่ได้สวมหน้ากากอีกต่อไป เมย์เห็นรอยแผลเป็นรูปฟีนิกซ์ขนาดใหญ่อยู่ที่คอของเขา มันดูเหมือนจะเรืองแสงจางๆ
“พวกแก...คิดว่านี่คือทั้งหมดงั้นเหรอ?” เสียงของหัวหน้าเงาโลหะดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่เมย์เคยได้ยิน มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยือก ราวกับมาจากห้วงลึกของความมืดมิด “นี่มันแค่จุดเริ่มต้น...ฟีนิกซ์ได้ตื่นขึ้นแล้ว...ไม่ใช่วิวัฒนาการ... แต่มันคือการกำเนิดใหม่...”
ทันใดนั้น หัวหน้าเงาโลหะก็ไอออกมาเป็นเลือดสีดำคล้ำจำนวนมาก เลือดนั้นกระเด็นไปเปื้อนพื้นและเสื้อผ้าของเขา เมย์รู้สึกตกใจ เธอเห็นว่าร่างกายของเขาเริ่มมีรอยแตกราวกับผิวหนังกำลังหลุดลอก แผลเป็นรูปฟีนิกซ์ที่คอของเขาเรืองแสงเข้มขึ้นเรื่อยๆ
“กำเนิดใหม่?” เมย์พึมพำ เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจ
คมสันต์ที่อยู่ข้างๆ เมย์ก็มองไปยังหัวหน้าเงาโลหะด้วยความตกใจ เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของเขาก็ไม่ตอบสนอง เขาได้แต่จ้องมองร่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงของหัวหน้าเงาโลหะ
“ฟีนิกซ์...มันไม่ใช่แค่ไวรัส...” หัวหน้าเงาโลหะพูดอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียงกระหืดกระหอบที่น่ากลัว “มันคือ...กุญแจ...สู่...ยุคใหม่... ยุคที่...จะไร้ซึ่งความอ่อนแอ...”
ทันใดนั้น ร่างของหัวหน้าเงาโลหะก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อของเขากระตุกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต แสงสีแดงฉานพวยพุ่งออกมาจากรอยแผลเป็นรูปฟีนิกซ์ที่คอของเขา มันไม่ใช่แสงธรรมดา แต่มันคือเปลวเพลิงขนาดเล็กที่กำลังเผาไหม้ร่างกายของเขาจากภายใน เมย์และคมสันต์ถอยห่างออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว
“พศิน! เกิดอะไรขึ้นกับมัน!” เมย์ตะโกน
“พี่เมย์! สัญญาณชีพของเขากำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! มีพลังงานแปลกประหลาดบางอย่างกำลังปะทุออกมาจากร่างกายของเขา!” พศินรายงานด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “เหมือน...เหมือนเขากำลังจะระเบิด!”
แต่ก่อนที่พศินจะพูดจบ ร่างของหัวหน้าเงาโลหะก็ระเบิดออกด้วยแรงระเบิดที่ไม่รุนแรงนัก แต่กลับปล่อยคลื่นพลังงานสีแดงฉานพุ่งกระจายไปทั่วห้อง แรงระเบิดนั้นไม่ได้ทำลายข้าวของมากนัก แต่มันกลับทำให้ร่างของหัวหน้าเงาโลหะสลายไปในอากาศ เหลือเพียงกองเถ้าถ่านสีดำและควันสีแดงจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้อง
เมย์และคมสันต์จ้องมองไปยังจุดที่หัวหน้าเงาโลหะเคยอยู่ด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน สิ่งที่เกิดขึ้นมันเหนือธรรมชาติและเกินความเข้าใจของมนุษย์
“พี่เมย์! ผมตรวจจับสัญญาณพลังงานขนาดใหญ่ได้จากจุดระเบิด! มันไม่ใช่ไวรัส! แต่มันคือ...พลังงานชีวภาพที่ไม่รู้จัก! และมันกำลังพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว!” พศินรายงานเสียงดัง เขาฟังดูเหมือนตกใจและสับสนพอๆ กับเมย์
เมย์กวาดสายตาไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง เธอเห็นรอยไหม้เล็กๆ กระจายอยู่บนพื้นและผนังห้อง เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เธอรู้ว่าสิ่งที่พวกเขาเผชิญหน้าอยู่นั้นมันใหญ่หลวงกว่าที่คิดไว้มาก
“ขึ้นสู่ผิวน้ำ? หมายความว่ายังไงพศิน!” คมสันต์ถาม เสียงของเขาอ่อนแรง แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย
“ผมไม่แน่ใจครับพี่คม! แต่สัญญาณนั้นกำลังเคลื่อนที่! เร็วมาก! เหมือน...เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถูกปลดปล่อยออกมาจากใต้ดิน!” พศินรายงาน “และมีสัญญาณแปลกๆ อีกสัญญาณหนึ่ง...มันมาจากชั้นบนสุดของศูนย์การค้า! เหมือน...เหมือนพวกเขากำลังรอให้สิ่งนี้เกิดขึ้น!”
เมย์หันไปมองคมสันต์ เธอเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเขา พวกเขาเพิ่งจะหยุดยั้งแผนการปล่อยไวรัสได้ แต่กลับมีภัยคุกคามใหม่ที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมปรากฏขึ้น และมันไม่ใช่แค่ภัยคุกคามเดียว แต่มีถึงสองอย่างที่กำลังเกิดขึ้นพร้อมกัน
“พี่ธาวิน! สัญญาณของไวรัสถูกหยุดแล้วครับ! แต่...แต่มีเรื่องอื่นครับ! มีการปะทุของพลังงานที่ไม่รู้จักจากชั้นใต้ดิน และสัญญาณอีกอย่างจากชั้นบนสุดของศูนย์การค้า! เหมือนพวกเขากำลังรอให้สิ่งนี้เกิดขึ้น!” พศินรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
เสียงของธาวินดังขึ้นในเครื่องสื่อสาร “อะไรนะพศิน! เกิดอะไรขึ้นกันแน่! เมย์! คมสันต์! รายงานสถานการณ์ด่วน!”
เมย์มองไปยังจุดที่หัวหน้าเงาโลหะเคยระเบิดสลายไป เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ สิ่งที่หัวหน้าเงาโลหะพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ‘ฟีนิกซ์ได้ตื่นขึ้นแล้ว...ไม่ใช่วิวัฒนาการ... แต่มันคือการกำเนิดใหม่...’
“พี่ธาวินคะ...ฟีนิกซ์...มันไม่ใช่แค่ไวรัส...” เมย์พึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ “มันคือ...อะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นมาก...” และในขณะที่เธอกำลังพูดจบ เธอก็ได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากชั้นบนของศูนย์การค้า เสียงนั้นรุนแรงจนอาคารสั่นสะเทือน เมย์รู้สึกถึงแรงกระแทกจากพื้นใต้เท้า พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คนจากภายนอกที่ดังเข้ามาในโสตประสาทอย่างน่าขนลุก “พศิน! เกิดอะไรขึ้นข้างบน!” คมสันต์ตะโกนถาม
“พี่คม! มี...มีอะไรบางอย่างทะลุหลังคาของศูนย์การค้าออกมาครับ! มัน...มันเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้! มันใหญ่มาก! และกำลังปล่อย...ปล่อยแสงสีแดงออกมาครับ!” เสียงของพศินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ไม่จริงน่า! นี่มันไม่ใช่แค่ไวรัส! พวกเขาซ่อนอะไรไว้กันแน่!”
เมย์มองหน้าคมสันต์ด้วยความตื่นตระหนก พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกล้อมรอบด้วยภัยคุกคามที่ไม่รู้จัก รหัสเงามรณะเพิ่งจะหยุดยั้งไวรัสฟีนิกซ์ได้ แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่ใหญ่หลวงกว่าและอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า...สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ทะลุหลังคาศูนย์การค้าออกมา และพลังงานลึกลับที่พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน
นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ อย่างที่หัวหน้าเงาโลหะได้บอกไว้...ฟีนิกซ์ได้ตื่นขึ้นแล้ว...และมันกำลังจะนำมาซึ่งความหายนะที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก