“พศิน! บอกฉันทีว่ารหัสนี้จะหยุดมันได้จริงๆ!” เมย์ตะโกนออกไป เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แม้จะถูกบิดเบือนด้วยเครื่องขยายเสียงในหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ แต่ความกังวลก็ยังฉายชัด พศินที่อยู่ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประเมินข้อมูลสุดท้ายอย่างถี่ถ้วน
“ผม…ผมไม่สามารถยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับพี่เมย์ แต่จากข้อมูลที่มี นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้การแพร่กระจายของไวรัสชะงักได้มากที่สุด! รีบเข้าถึงแผงควบคุมหลักแล้วกรอกรหัส 713295 โดยเร็วที่สุดครับ!” เสียงของพศินเร่งเร้า ชัดเจนว่าทุกวินาทีมีค่า
ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าจาก ‘ตัวต้นแบบ’ ไวรัสฟีนิกซ์พวยพุ่งออกมาจากแท่นควบคุมอย่างบ้าคลั่ง มันเริ่มหนาแน่นขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นอีกฝั่งหนึ่งของห้องควบคุม อากาศเย็นยะเยือกภายใต้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษของเมย์และคมสันต์แทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง บรรยากาศภายในห้องสั่นคลอนด้วยความตึงเครียด กลิ่นฉุนกึกของสารเคมีบางอย่างแทรกซึมเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส แม้จะถูกกรองด้วยหน้ากากชั้นดีแล้วก็ตาม เมย์รู้สึกแสบตาและคอ แม้จะรู้ว่าไวรัสยังไม่สามารถทะลุผ่านระบบป้องกันเข้ามาได้ แต่ความรู้สึกหวาดผวาก็เข้าเกาะกุมจิตใจ
“พี่คมระวัง!” เมย์ตะโกนเตือน เมื่อเห็นเงาตะคุ่มของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ พุ่งเข้าใส่คมสันต์จากด้านข้าง หัวหน้าของกลุ่ม ‘เงาโลหะ’ ผู้นี้แข็งแกร่งและคล่องแคล่วเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด ร่างกายของเขาดูเหมือนจะได้รับการดัดแปลงเสริมความแข็งแกร่งอย่างผิดธรรมชาติ หมัดที่เหวี่ยงมาแต่ละครั้งหนักหน่วงราวกับค้อนยักษ์ คมสันต์ที่กำลังพยายามถ่วงเวลาให้เมย์มีโอกาสเข้าถึงแผงควบคุม ต้องเบี่ยงตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้าใส่หน้าอย่างหวุดหวิด เสียงหมัดกระทบกำแพงด้านหลังดัง ‘ปัง!’ ผนังปูนแตกร้าวเป็นทางยาว
“ฉันรู้แล้ว!” คมสันต์ตอบกลับสั้นๆ ขณะที่เขาใช้ศอกกระแทกสวนเข้าที่ลำตัวของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะแทบไม่รู้สึกอะไรเลย หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะสวนกลับด้วยการเตะสูงใส่ศีรษะ คมสันต์ก้มตัวหลบได้ทัน ก่อนจะคว้าขาของอีกฝ่ายแล้วบิดตัวหวังจะเหวี่ยงให้ล้ม แต่หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ กลับทรงตัวได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ใช้ขาอีกข้างถีบเข้าที่อกของคมสันต์อย่างแรง ส่งผลให้คมสันต์กระเด็นไปชนเข้ากับแท่นควบคุมขนาดเล็กที่อยู่ใกล้ๆ
“อั่ก!” คมสันต์ส่งเสียงในลำคอ หน้ากากของเขาแทบหลุดออกจากแรงกระแทก เขาพยายามตั้งหลัก พลางกวาดสายตาไปยังเมย์ที่กำลังพยายามหาทางเข้าถึงแผงควบคุมหลักที่อยู่ด้านหลัง ‘ตัวต้นแบบ’ ซึ่งตอนนี้ถูกกลุ่มไอหมอกสีเขียวอมฟ้าปกคลุมจนแทบจะมองไม่เห็น
“เมย์! เร็วเข้า!” คมสันต์ตะโกนเตือน พลางลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก เขารู้ดีว่าเขาไม่อาจยื้อเวลาได้อีกนานนัก หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะเพิ่มความเร็วและดุดันมากยิ่งขึ้น
เมย์ก้าวเข้าใกล้แท่นควบคุมหลัก เธอเห็นหน้าจออินเตอร์เฟซที่ถูกปิดล็อกด้วยรหัสผ่านหลายชั้น ไอหมอกหนาจัดบดบังวิสัยทัศน์ ทำให้เธอต้องใช้มือคลำหาตำแหน่งของปุ่มและแผงสัมผัส เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจาก ‘ตัวต้นแบบ’ ที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งสูงกว่าตัวเธอเกือบสองเท่า มีท่อและสายระโยงระยางเชื่อมต่อกับถังบรรจุสารเคมีขนาดใหญ่หลายถังที่เรียงรายอยู่ด้านหลัง ทุกอย่างดูซับซ้อนและอันตราย
“พศิน! ฉันมองไม่เห็นแผงควบคุมชัดเจน! มันมีอินเตอร์เฟซกี่ชั้น? และรหัส 713295 ต้องใส่ตรงไหน?” เมย์ถามด้วยความเร่งรีบ เธอพยายามใช้ไฟฉายขนาดเล็กบนหน้ากากส่องไปที่แผงควบคุม แต่แสงกลับถูกดูดกลืนหายไปในไอหมอกหนาจนมองไม่เห็นอะไรชัดเจนนัก
“ใจเย็นๆ ครับพี่เมย์! แผงควบคุมมีสามชั้น! ชั้นแรกคือการปลดล็อกระบบรักษาความปลอดภัย ชั้นที่สองคือการยืนยันตัวตน และชั้นสุดท้ายคือการป้อนรหัสหยุดการทำงาน! พี่เมย์ต้องกดปุ่มสีแดงที่มุมขวาบนค้างไว้สามวินาทีเพื่อเปิดใช้งานอินเตอร์เฟซ จากนั้นระบบจะแสดงช่องสำหรับใส่รหัสปลดล็อกสิบนิ้วมือ...เอ่อ...ขออภัยครับ รหัสปลดล็อกแบบไบโอเมตริกซ์ ให้พี่เมย์ใช้นิ้วชี้แตะลงไปที่เซ็นเซอร์ จากนั้นจะเข้าสู่หน้าจอป้อนรหัสตัวเลขครับ!” พศินอธิบายอย่างละเอียด แต่ด้วยความเร็วที่เขาพูด เมย์ต้องใช้สมาธิอย่างหนักในการทำความเข้าใจ
ขณะที่เมย์กำลังพยายามทำตามคำสั่งของพศิน หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ก็พุ่งเข้าหาคมสันต์อีกครั้ง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด คมสันต์ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นของเขาในการหลบหลีกและสวนกลับ แต่พลังของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัด คมสันต์ถูกผลักกระแทกอีกครั้ง คราวนี้เขาชนเข้ากับตู้ควบคุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสายไฟและวงจรไฟฟ้า เสียงไฟชอร์ตดังเปรี๊ยะปร๊ะ ประกายไฟแลบแปลบปลาบในความมืดมิดของไอหมอก คมสันต์รู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง แต่เขากัดฟันยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาภายใต้หน้ากากจ้องมองไปที่หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้
เมย์พบปุ่มสีแดงตามที่พศินบอก เธอกดค้างไว้สามวินาที หน้าจอที่มืดสนิทก็สว่างวาบขึ้นมาทันที เป็นหน้าจอสัมผัสขนาดใหญ่ที่แสดงรูปมือและคำว่า ‘BIO-AUTHENTICATION REQUIRED’ เธอยื่นนิ้วชี้ออกไปแล้วแตะลงบนเซ็นเซอร์ที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ
“ระบบยืนยันตัวตน…สำเร็จ!” เสียงสังเคราะห์ของระบบดังขึ้นภายในห้องที่เต็มไปด้วยไอหมอก ความโล่งใจเล็กน้อยแล่นผ่านเมย์ แต่เธอก็รู้ว่านี่เป็นเพียงก้าวแรก
หน้าจอเปลี่ยนเป็นช่องสำหรับป้อนรหัสตัวเลข พศินได้บอกรหัส 713295 แก่เธอแล้ว เธอเริ่มกดตัวเลขอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความตึงเครียดและไอหมอกที่บดบัง ทำให้เธอกดผิดไปตัวหนึ่ง
“เฮ้ย! ไม่ใช่!” เมย์อุทาน เธอพยายามแก้ไข แต่ระบบก็ขึ้นข้อความเตือน ‘INVALID INPUT. 2 ATTEMPTS REMAINING.’
“พี่เมย์! ระวัง!” เสียงของคมสันต์ดังขึ้นอย่างกระหืดกระหอบ หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีสวนกลับของคมสันต์ เขาจับแขนที่หักผิดรูปของตัวเอง ก่อนจะส่งเสียงคำรามอย่างดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่เมย์โดยตรง
“ไม่นะ!” คมสันต์พยายามจะเข้าไปขวาง แต่เขาอยู่ห่างเกินไป
เมย์หันขวับ ใบหน้าของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ที่สวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษสีดำเงาเข้ามาใกล้ ประกายความอำมหิตในดวงตาภายใต้หน้ากากนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว เมย์ไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง เธอหลบได้เพียงเล็กน้อย หมัดหนักๆ ของอีกฝ่ายก็เฉียดไหล่ของเธอไป ชนเข้ากับแผงควบคุมอย่างจัง
“โครม!”
เสียงแผงควบคุมแตกกระจาย ไฟฟ้าชอร์ตดังเปรี๊ยะปร๊ะ หน้าจอที่เพิ่งสว่างวาบดับสนิทไปในทันที!
“ไม่จริง!” เมย์อุทานด้วยความตกใจและสิ้นหวัง ความพยายามทั้งหมดดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา
“พศิน! แผงควบคุมพังแล้ว!” คมสันต์ตะโกนอย่างร้อนรน เขากระโดดเข้ามาขวางเมย์ไว้ ปะทะกับหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ อย่างบ้าคลั่ง
“อะไรนะครับ!? แผงควบคุมพังอย่างนั้นเหรอ!?” เสียงพศินที่เคยสงบนิ่ง ตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “นี่มัน…เป็นไปไม่ได้! ถ้าไม่มีแผงควบคุม เราจะหยุดการแพร่กระจายของไวรัสได้ยังไง!?”
ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนจะลอยขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว กลิ่นฉุนกึกก็เข้มข้นขึ้นจนหน้ากากป้องกันแก๊สพิษของเมย์และคมสันต์แทบจะกรองไม่อยู่ ทั้งคู่เริ่มรู้สึกแสบร้อนในลำคอและดวงตาอย่างชัดเจน แม้จะอยู่ภายใต้การป้องกัน
“มันกำลังจะแพร่กระจายไปข้างนอก!” เมย์ตะโกน “พี่คม! เราต้องหาทาง!”
หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ที่ดูเหมือนจะหมดความอดทนกับความล่าช้า เขาถีบคมสันต์กระเด็นไปอีกทาง แล้วพุ่งตรงไปยัง ‘ตัวต้นแบบ’ ไวรัสฟีนิกซ์ที่กำลังปล่อยไอหมอกออกมา เขาไม่ได้สนใจเมย์หรือแผงควบคุมที่พังทลายไปแล้วอีกต่อไป ราวกับว่าเป้าหมายหลักของเขาได้สำเร็จลุล่วงแล้ว
คมสันต์พยายามลุกขึ้น แต่ขาของเขาอ่อนแรง เขาบาดเจ็บหนักจากการต่อสู้ เขามองเห็นหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ กำลังกดปุ่มอะไรบางอย่างบนตัว ‘ตัวต้นแบบ’ โดยตรง ไม่ใช่ที่แผงควบคุมภายนอก
“เมย์! เขาจะทำอะไรน่ะ!?” คมสันต์ตะโกน
พศินที่อยู่อีกฝั่งของวิทยุกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ “เดี๋ยวนะครับพี่คม! จากการวิเคราะห์ข้อมูลล่าสุด ดูเหมือนว่า ‘ตัวต้นแบบ’ จะมีระบบควบคุมสำรองที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเครื่องเอง! และดูเหมือนว่า…มันกำลังจะปรับเปลี่ยนโหมดการทำงาน!”
ทันใดนั้น ‘ตัวต้นแบบ’ ก็ส่งเสียงหึ่งๆ ที่ดังสนั่นกว่าเดิม ไอหมอกสีเขียวเข้มเริ่มพวยพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศด้านบนอย่างรุนแรงจนห้องสั่นสะเทือน กลิ่นสารเคมีเปลี่ยนเป็นกลิ่นหวานอมขมอย่างประหลาด แต่ความรู้สึกแสบร้อนยังคงอยู่ และดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้น
หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ หัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแหบพร่าและเย็นยะเยือกภายใต้หน้ากาก เขาหันกลับมามองเมย์และคมสันต์ที่กำลังพยายามลุกขึ้น
“พวกแก…สายเกินไปแล้ว” เสียงของเขาดังขึ้นอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่เสียงที่ผ่านการบิดเบือนของหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ แต่เป็นเสียงจริงของเขา “ไวรัส…มันจะไปถึงทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้…และไม่มีใครหยุดมันได้อีกแล้ว!”
คมสันต์กัดฟัน เขาพุ่งตัวเข้าใส่หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ อีกครั้งด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงตัว อีกฝ่ายกลับยื่นมือไปกดปุ่มอีกครั้งบน ‘ตัวต้นแบบ’ เสียงเครื่องจักรดัง ‘คลิก!’ และจากนั้น…
แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นจากใจกลางของ ‘ตัวต้นแบบ’ พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังลั่นอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากตัวเครื่องอย่างรวดเร็ว ไอหมอกสีเขียวเข้มที่เคยหนาแน่นเริ่มถูกดูดกลับเข้าไปในตัวเครื่องอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่พวยพุ่งออกมาแทนคือควันสีดำสนิทที่มาพร้อมกับกลิ่นไหม้รุนแรง
“ไม่จริง! มันกำลังจะระเบิดตัวเอง!” พศินตะโกนลั่นด้วยความตกใจสุดขีด “พี่คม! พี่เมย์! ออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้! ระบบทำลายตัวเองถูกเปิดใช้งานแล้ว! ผมคาดการณ์ว่ามันจะระเบิดภายใน…สามสิบวินาที!”
สามสิบวินาที!
เมย์มองไปยังคมสันต์ที่กำลังพยายามฉุดรั้งหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ไว้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เพียงแค่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งในความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานของไซเรน
“พี่คม!” เมย์ตะโกน เธอรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางหนีออกจากห้องควบคุมที่อยู่ลึกใต้ดินของเซ็นทรัลพลาซ่าได้ทันเวลาในสามสิบวินาทีอย่างแน่นอน
แต่แล้ว…สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น
หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ จู่ๆ ก็หยุดหัวเราะ เขากระชากตัวเองหลุดจากคมสันต์ ก่อนจะพุ่งตัวไปยังประตูเหล็กนิรภัยที่อยู่ด้านหลังของห้องควบคุม ซึ่งเป็นประตูที่พวกเขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน เนื่องจากถูกบดบังด้วยความมืดและไอหมอก เขากดปุ่มบางอย่างที่ผนัง และประตูเหล็กหนาก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นอุโมงค์มืดมิดที่ทอดลึกเข้าไปในความลับใต้ดิน
“ไม่ได้การแล้ว! แสงสีแดงนั้น…มันไม่ได้หมายถึงการระเบิดทั้งหมด!” พศินตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง “มันหมายถึง…การเปิดใช้งานระบบส่งไวรัสระยะไกล! ‘ตัวต้นแบบ’ จะระเบิดและปล่อยเชื้อไวรัสที่ถูกบีบอัดในรูปแบบใหม่…กระจายไปตามท่อระบายอากาศและระบบใต้ดินของเมือง! มันจะแพร่กระจายไปทั่วกรุงเทพฯ อย่างรวดเร็ว!”
เสียงของพศินขาดหายไปพร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ สลับกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ที่กำลังก้าวเข้าไปในอุโมงค์มืดมิดนั้น
“หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ กำลังหนี!” เมย์ตะโกน เธอเห็นแสงสีแดงสะท้อนจากดวงตาของคมสันต์ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“เมย์! ไป! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” คมสันต์ตะโกน เขาพยายามลากขาที่บาดเจ็บไปหาเมย์ แต่ร่างกายของเขาไม่สามารถขยับได้ตามใจคิด เขารู้ดีว่าเขากำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว
เมย์มองคมสันต์ จากนั้นมองไปยังอุโมงค์ที่หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ กำลังจะหายลับไป และกลับมาที่ ‘ตัวต้นแบบ’ ที่กำลังจะระเบิดภายในไม่กี่วินาที
ตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาที
“ไม่! เราจะไม่ทิ้งพี่ไป!” เมย์ตะโกน เธอวิ่งไปหาคมสันต์ พยายามพยุงเขาขึ้นมา
แต่คมสันต์กลับผลักเธอออกไปอย่างแรง “ไม่! ไปเดี๋ยวนี้เมย์! นี่คือคำสั่ง!”
แสงสีแดงสาดส่องไปทั่วทั้งห้องอย่างรุนแรง เสียงระบบภายใน ‘ตัวต้นแบบ’ ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่กำลังจะถึงจุดแตกหัก
“ไม่ทันแล้ว!” พศินตะโกน “มันจะระเบิดใน…ห้าวินาที!”
เมย์สบตาคมสันต์ผ่านหน้ากาก เธอมองเห็นความเจ็บปวดและความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของเขา
“สาม!”
หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ หายลับเข้าไปในอุโมงค์มืดมิด ประตูเหล็กนิรภัยเริ่มเลื่อนปิดลงช้าๆ ทิ้งให้คมสันต์และเมย์ติดอยู่ในห้องกับ ‘ตัวต้นแบบ’ ที่กำลังจะระเบิด
“สอง!”
เมย์พยายามจะวิ่งไปหาคมสันต์อีกครั้ง แต่คมสันต์กลับคว้าแขนของเธอแล้วเหวี่ยงเธอไปที่มุมห้องที่ดูเหมือนจะเป็นกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กที่หนาที่สุด
“หนึ่ง!”
และในวินาทีนั้น…ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป…เมย์เห็นคมสันต์…พุ่งตัวเข้าใส่ ‘ตัวต้นแบบ’ ไวรัสฟีนิกซ์…ด้วยมือเปล่า!
พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งใต้ดินของเซ็นทรัลพลาซ่า!
ทุกอย่างขาวโพลน!
เสียงของพศินที่กรีดร้องเรียกชื่อพวกเขาจากวิทยุเงียบหายไป!
เมย์รู้สึกราวกับร่างของเธอกำลังถูกฉีกขาดออกจากกันจากแรงอัดมหาศาล ความร้อนระอุแผดเผาเข้ามาในทุกอณูของร่างกาย!
แล้วทุกอย่างก็ดับลง!
ความมืดมิดเข้าครอบงำ!
ความรู้สึกสุดท้ายที่เมย์รับรู้ได้ก่อนที่สติจะเลือนหายไป คือกลิ่นเหม็นไหม้ของสารเคมีและ…เลือด…ที่คละคลุ้งไปทั่วอากาศ…
จากนั้น…ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม…
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก