ตอนที่ 13 — ไอหมอกมรณะคุกคาม

ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าจาก ‘ตัวต้นแบบ’ ไวรัสฟีนิกซ์พวยพุ่งออกมาจากแท่นควบคุมอย่างบ้าคลั่ง มันเริ่มหนาแน่นขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นอีกฝั่งหนึ่งของห้องควบคุม อากาศเย็นยะเยือกภายใต้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษของเมย์และคมสันต์แทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง บรรยากาศภายในห้องสั่นคลอนด้วยความตึงเครียด กลิ่นฉุนกึกของสารเคมีบางอย่างแทรกซึมเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส แม้จะถูกกรองด้วยหน้ากากชั้นดีแล้วก็ตาม ‌เมย์รู้สึกแสบตาและคอ แม้จะรู้ว่าไวรัสยังไม่สามารถทะลุผ่านระบบป้องกันเข้ามาได้ แต่ความรู้สึกหวาดผวาก็เข้าเกาะกุมจิตใจ

“พศิน! บอกฉันทีว่ารหัสนี้จะหยุดมันได้จริงๆ!” เมย์ตะโกนออกไป เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แม้จะถูกบิดเบือนด้วยเครื่องขยายเสียงในหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ แต่ความกังวลก็ยังฉายชัด ​พศินที่อยู่ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประเมินข้อมูลสุดท้ายอย่างถี่ถ้วน

“ผม…ผมไม่สามารถยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับพี่เมย์ แต่จากข้อมูลที่มี นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้การแพร่กระจายของไวรัสชะงักได้มากที่สุด! รีบเข้าถึงแผงควบคุมหลักแล้วกรอกรหัส 713295 โดยเร็วที่สุดครับ!” เสียงของพศินเร่งเร้า ‍ชัดเจนว่าทุกวินาทีมีค่า

ไอหมอกสีเขียวอมฟ้าหนาแน่นขึ้นจนแทบจะกลืนกินทุกสิ่งในห้อง แสงไฟจากหลอดนีออนที่ยังคงสว่างริบหรี่ดูคล้ายวิญญาณเรืองแสงที่เต้นระบำอยู่ในม่านหมอกพิษ เมย์พยายามก้าวไปข้างหน้า แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งราวกับเดินอยู่ในน้ำลึก ลำคอของเธอเริ่มรู้สึกแห้งผากแม้จะไม่มีการสัมผัสโดยตรง และดวงตาภายใต้แผ่นเลนส์ของหน้ากากก็เริ่มรู้สึกระคายเคืองอย่างรุนแรง เธอรู้ว่านี่คือผลจากความเครียดและความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจ ไม่ใช่เพราะหน้ากากป้องกันแก๊สพิษที่ไร้ประสิทธิภาพ

“พศิน! ‌ฉันมองไม่เห็นแผงควบคุม!” เมย์ตะโกนออกไปอีกครั้ง พยายามปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัวจากหมอกควัน เธอเหลือบมองคมสันต์ที่กำลังปะทะกับหัวหน้าของ ‘เงาโลหะ’ อย่างดุเดือด หมัดแต่ละหมัดที่กระทบกระทั่งกันก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นสะท้อนไปมาในความเงียบอันน่าขนลุกของห้องที่เต็มไปด้วยไวรัส

คมสันต์ในชุดปฏิบัติการสีดำสนิท ดูคล้ายเงาที่ว่องไวและอันตราย ‍เขาหลบหมัดเหล็กของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ที่พุ่งเข้ามาอย่างเฉียดฉิว ร่างสูงของหัวหน้าคนนั้นเคลื่อนไหวราวกับเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึก แม้จะสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษที่บดบังใบหน้าจนหมดสิ้น แต่คมสันต์ก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย กลิ่นอายของความแค้นและความบ้าคลั่งที่แม้แต่หน้ากากก็ไม่อาจบดบัง

“ระวังนะเมย์!” คมสันต์ตะโกนเตือน ​ในขณะที่เขาปัดหมัดของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ออกไปอย่างแรง เขาใช้จังหวะนั้นแทงเข่าเข้าที่กลางลำตัวของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เสียง “อั่ก!” ครางต่ำดังออกมาจากใต้หน้ากาก หัวหน้าเงาโลหะเซถอยหลังไปเล็กน้อย ​แต่ก็ทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว พลังของอีกฝ่ายเหนือกว่าที่คมสันต์คาดไว้มาก

เมย์พยายามเร่งฝีเท้า ความรู้สึกของเวลาบิดเบี้ยวจนแทบจะหยุดนิ่ง เธอรู้ว่าทุกวินาทีที่ผ่านไปคือชีวิตของผู้คนนับล้าน หากไวรัสฟีนิกซ์ตัวต้นแบบหลุดรอดออกไปได้ โลกจะต้องเผชิญหน้ากับหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เธอผลักร่างตัวเองผ่านกองเศษซากปรักหักพังของอุปกรณ์ทดลองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เศษแก้วแตกกระจายอยู่ทั่วไปหมด ​และของเหลวสีเขียวขุ่นบางอย่างที่ยังคงเดือดปุดๆ อยู่ในภาชนะที่แตกหัก กลิ่นฉุนกึกผสมกับกลิ่นโลหะไหม้คละคลุ้งจนเธอแทบสำลัก

เธอเกือบจะหกล้มหลายครั้ง แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำให้เธอดึงตัวเองกลับมายืนได้เสมอ ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ พยายามหาจุดที่พศินบอก แผงควบคุมหลัก…มันอยู่ตรงไหนกันแน่ในความมืดมิดและม่านหมอกที่บดบังทุกสิ่ง

“พศิน! แผงควบคุมมันอยู่ตรงไหนกันแน่!” เมย์ตะโกนถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเริ่มหอบเหนื่อยจากการเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบและความเครียดที่ถาโถมเข้ามา

“ด้านขวามือของพี่ครับ! ตรงแท่นควบคุมหลักที่มีจอแสดงผลขนาดใหญ่! มันถูกปิดบังด้วยไอหมอกหนาแน่น แต่พยายามมองหาโครงสร้างโลหะขนาดใหญ่ที่ยืนเด่นอยู่ครับ!” พศินตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ราวกับเขาเองก็กำลังต่อสู้กับเวลาไม่ต่างกัน

เมย์หันขวาตามที่พศินบอก เธอหรี่ตาลง พยายามเพ่งมองผ่านม่านหมอกสีเขียวอมฟ้าที่ดูเหมือนจะมีชีวิตและเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ในที่สุด เธอก็เห็นเงาตะคุ่มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันคือแท่นควบคุมหลักที่พศินพูดถึง! ระยะทางดูเหมือนไม่ไกล แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่เป็นพิษและการต่อสู้อันดุเดือดที่อยู่เบื้องหลัง ทุกก้าวคือความเสี่ยง

“เจอแล้ว!” เมย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความหวังเล็กน้อย เธอรีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทันใดนั้น เงาโลหะอีกร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง! ไม่ใช่หัวหน้า แต่เป็นลูกน้องอีกคนของ ‘เงาโลหะ’ ที่แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและคอยหาจังหวะโจมตี คมสันต์ไม่ทันสังเกตเห็นเพราะกำลังรับมือกับหัวหน้าของกลุ่มอยู่

เมย์ไม่มีเวลาคิด เธอเบี่ยงตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง เสียง “อั่ก!” ดังลั่น ร่างของลูกน้องเงาโลหะเซถอยไป คมสันต์ที่เห็นเหตุการณ์ก็ตะโกนอย่างร้อนรน “เมย์! ระวัง!”

เมย์ไม่สนใจ เธอพุ่งตรงไปยังแผงควบคุมหลักทันที เมื่อไปถึง เธอใช้มือลูบหาแผงปุ่มกดผ่านม่านหมอก เธอรู้สึกถึงพื้นผิวโลหะที่เย็นเฉียบและปุ่มกดที่นูนขึ้นมาจำนวนหนึ่ง มือของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและกังวล เธอรีบกรอกรหัส 713295 ลงไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตัวเลขแต่ละตัวที่เธอกดลงไปราวกับมีความหมายถึงชีวิตของผู้คนนับล้าน

7…1…3…2…9…5…

ทันทีที่ตัวเลขสุดท้ายถูกกดลงไป แผงควบคุมหลักก็เรืองแสงเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน “กรี๊ดดดดด!” เสียงไซเรนดังลั่นไปทั่วห้องจนแก้วหูของเมย์แทบระเบิด หน้าจอหลักที่อยู่ด้านบนแผงควบคุมสว่างวาบขึ้น แสดงข้อความเตือนเป็นภาษาอังกฤษว่า “VIRUS CONTAINMENT PROTOCOL ACTIVATED. SYSTEM SHUTDOWN INITIATED. WARNING: UNSTABLE PHASE.”

เมย์มองดูข้อความนั้นด้วยความหวังและความไม่เข้าใจในเวลาเดียวกัน “Unstable Phase… มันหมายความว่าอะไรพศิน! ไวรัสมันหยุดแล้วใช่ไหม!”

เสียงพศินที่ปลายสายฟังดูตื่นเต้นและโล่งอก “มัน…มันกำลังชะงักการทำงานครับพี่เมย์! แต่ ‘Unstable Phase’ หมายความว่ามันยังไม่หยุดสนิท! มันกำลังเข้าสู่สภาวะที่ไม่เสถียร อาจจะเกิดปฏิกิริยาที่ไม่คาดฝันขึ้นได้!”

ทันใดนั้น เสียงกระแทกอย่างรุนแรงก็ดังมาจากด้านหลัง เมย์หันกลับไปมอง พบว่าคมสันต์ถูกหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ผลักกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรงจนเกิดรอยบุบขนาดใหญ่ คมสันต์ทรุดลงไปกองกับพื้น เขาพยายามลุกขึ้น แต่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก

หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ มองไปยังแผงควบคุมหลักที่กำลังเรืองแสงสีแดง จากนั้นจึงหันกลับมามองเมย์ ดวงตาใต้หน้ากากนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เขายกมือขวาขึ้นมา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย พลังงานบางอย่างเริ่มแผ่ออกมาจากตัวเขา กลิ่นอายของความอันตรายพุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมย์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ราวกับอากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนบางเบา แม้หน้ากากป้องกันแก๊สพิษจะกรองอากาศให้เธอ แต่เธอก็ยังรู้สึกหายใจติดขัด จิตสำนึกสั่งให้เธอต้องถอยหนี แต่เท้าของเธอกลับปักแน่นอยู่กับที่

“แก…ทำอะไรลงไป!” เสียงของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ดังลอดออกมาจากหน้ากาก มันเป็นเสียงที่บิดเบี้ยวและแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน น้ำเสียงนั้นไม่ได้มาจากเครื่องขยายเสียงในหน้ากาก แต่มันคือเสียงที่แท้จริงที่ถูกบีบคั้นออกมาจากลำคอของเขา

แล้วสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น!

ร่างกายของหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ เริ่มเรืองแสงเป็นสีม่วงเข้มจางๆ รอบตัวเขาเกิดประกายไฟฟ้าสีฟ้าเล็กๆ ขึ้นมาอย่างช้าๆ ชุดเกราะโลหะสีดำเงาของเขาดูเหมือนจะเชื่อมต่อกับพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น กล้ามเนื้อของเขาดูจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และลมหายใจที่ลอดผ่านหน้ากากก็ดูจะหนักหน่วงและเร็วขึ้นกว่าเดิม

เมย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว!

“พศิน! เกิดอะไรขึ้นกับมัน!” เมย์ตะโกนออกไปด้วยความตกใจสุดขีด

“พี่เมย์! ระวังครับ! ข้อมูลล่าสุดชี้ว่าหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ เป็น ‘ตัวต้นแบบ’ ที่ได้รับการปรับแต่งพันธุกรรมขั้นสูง พวกมันถูกออกแบบมาให้มี ‘ปฏิกิริยาตอบสนองเชิงรุก’ หากระบบไวรัสหลักถูกรบกวน! มันกำลังใช้พลังงานสำรองที่เก็บไว้ในร่างกายเพื่อเข้าสู่โหมดการต่อสู้ขั้นสุดยอด!” เสียงของพศินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “มันอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก!”

ขณะที่เมย์กำลังประมวลผลข้อมูลอันน่าสะพรึงกลัวนั้น หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ก็พุ่งเข้าใส่เธออย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ดวงตาจะมองทัน! ไม่ใช่หมัด แต่เป็นกรงเล็บโลหะที่งอกออกมาจากปลายนิ้วของเขาอย่างกะทันหัน! มันแหลมคมและเรืองแสงสีม่วงอย่างน่ากลัว

เมย์หลบไม่ทัน! กรงเล็บนั้นพุ่งเข้าใส่บริเวณลำตัวด้านซ้ายของเธออย่างจัง! เสียงฉีกขาดของชุดปฏิบัติการและเนื้อหนังดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง เมย์เซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากบาดแผลขนาดใหญ่บนชุดของเธอ เธอกุมบาดแผลไว้แน่น แต่เลือดก็ยังคงไหลไม่หยุด

“อ๊า!” เมย์ครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามทรงตัวไม่ให้ล้มลง เธอเหลือบมองคมสันต์ที่ยังคงพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก

หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “แกคิดว่าจะหยุดทุกอย่างได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ…มนุษย์ที่อ่อนแอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ “นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!”

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยในห้องก็เปลี่ยนไป จากเสียงไซเรนฉุกเฉิน กลายเป็นเสียงเตือนที่ดังทุ้มต่ำและถี่ขึ้น พร้อมกับข้อความบนจอแสดงผลที่เปลี่ยนเป็น “SYSTEM OVERLOAD – CRITICAL PHASE. SELF-DESTRUCT SEQUENCE INITIATED.”

เมย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด “ทำลายตัวเอง! พศิน! มันหมายความว่ายังไง!”

“พี่เมย์! ระบบกำลังโอเวอร์โหลด! ตัวต้นแบบกำลังจะทำลายตัวเอง! มันอาจจะเป็นกลไกป้องกันสุดท้าย! เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ครับ! ไม่เช่นนั้นห้องนี้จะระเบิดพร้อมกับไวรัส!” เสียงของพศินแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและตื่นตระหนกสุดขีด

เมย์มองไปยังแผงควบคุมหลักที่กำลังกระพริบเป็นสีแดงสลับส้มอย่างบ้าคลั่ง เธอมองไปยังคมสันต์ที่กำลังพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างยากลำบากด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด และเธอก็มองไปยังหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างกายของเขายังคงเรืองแสงสีม่วง และดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนั้นกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความเย้ยหยันและกระหายเลือด

“ฮ่าๆๆๆ…ไม่มีใครรอดออกไปจากที่นี่ได้หรอก!” หัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ตะโกนลั่น พร้อมกับยกกรงเล็บขึ้นอีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะเข้าโจมตีเธอ

เมย์รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้ แต่ด้วยบาดแผลฉกรรจ์และความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา พร้อมกับเสียงนับถอยหลังสู่การระเบิดที่ดังกึกก้องอยู่ในห้อง เธอจะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ได้อย่างไร? และคมสันต์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจะช่วยเธอได้อย่างไร?

เสียงนับถอยหลังดังขึ้นอีกครั้ง: “สิบ…เก้า…แปด…”

เมย์มองหน้าหัวหน้า ‘เงาโลหะ’ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน…