เครื่องบินขนส่งทางทหารขนาดเล็กทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ เบื้องล่างคือผืนน้ำสีครามเข้มของมหาสมุทรแอตแลนติกที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ภายในเครื่องบิน บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบาๆ และเสียงลมที่ปะทะกับลำตัวเครื่องบินเท่านั้น
พยัคฆ์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด เขาพยายามรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่มีเกี่ยวกับดร. วอร์นเนอร์และโปรเจกต์โอเมก้า เพื่อหาทางรับมือกับศัตรูที่อันตรายและซับซ้อนที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเผชิญมา
“ผู้พันครับ เรากำลังจะเข้าสู่เขตแดนของประเทศไอซ์แลนด์แล้วครับ” เสียงของนักบินรายงานผ่านระบบสื่อสารภายในเครื่อง
พยัคฆ์พยักหน้า เขาหันไปมองทีมที่นั่งอยู่ด้านหลัง อินทรี เหยี่ยว และเงา ต่างก็อยู่ในชุดปฏิบัติการสีดำสนิท พร้อมด้วยอุปกรณ์และอาวุธครบมือ ใบหน้าของทุกคนฉายแววจริงจังและมุ่งมั่น
“ทุกคนพร้อมนะ” พยัคฆ์ถาม
“พร้อมครับ/ค่ะผู้พัน!” ทุกคนตอบรับพร้อมกัน
เครื่องบินเริ่มลดระดับลงช้าๆ เบื้องล่างคือทิวทัศน์อันแปลกตาของไอซ์แลนด์ แผ่นดินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง ทะเลสาบสีฟ้าคราม และภูเขาไฟที่สูงตระหง่าน ดุจภาพวาดจากเทพนิยายที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยธรรมชาติ
“เหยี่ยว นายยืนยันตำแหน่งของฐานทัพลับได้ไหม?” พยัคฆ์ถาม
“ยืนยันได้ครับผู้พัน” เหยี่ยวตอบพลางเลื่อนภาพแผนที่สามมิติของไอซ์แลนด์ขึ้นมาบนจอภาพขนาดเล็กที่ติดอยู่กับแขนของเขา “ฐานทัพลับตั้งอยู่ใต้ภูเขาไฟ ‘เฮกลา’ ครับ เป็นภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ แต่ไม่มีการปะทุมานานหลายสิบปีแล้ว”
“เป็นสถานที่ที่เหมาะจะซ่อนตัวจริงๆ” อินทรีพึมพำ “ไม่มีใครคิดว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่ใต้ภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่น”
“ถูกต้อง” พยัคฆ์เห็นด้วย “ดร. วอร์นเนอร์เป็นอัจฉริยะ เขาเลือกสถานที่นี้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าถึงได้ง่ายๆ”
เครื่องบินลงจอดบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ลับที่อยู่ห่างจากภูเขาไฟเฮกลาประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อประตูเครื่องบินเปิดออก ลมหนาวอันเยือกเย็นก็พัดเข้ามาปะทะกับใบหน้าของพวกเขา กลิ่นกำมะถันจางๆ ลอยมาตามลม บ่งบอกถึงความร้อนระอุที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นผิวโลก
“อุณหภูมิภายนอกติดลบ 10 องศาเซลเซียสครับผู้พัน” เงารายงาน
“เตรียมชุดกันหนาวให้พร้อม” พยัคฆ์สั่ง “เราจะเดินทางด้วยรถหิมะไปยังฐานทัพลับ”
พวกเขาใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงในการเดินทางด้วยรถหิมะไปยังเชิงภูเขาไฟเฮกลา ทิวทัศน์ระหว่างทางเป็นไปอย่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถหิมะและเสียงลมที่พัดผ่านเท่านั้น
เมื่อมาถึงเชิงภูเขาไฟ พวกเขาก็พบกับทางเข้าที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เป็นอุโมงค์ขนาดใหญ่ที่ถูกปิดด้วยแผ่นเหล็กหนาหนักที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง จนแทบจะมองไม่เห็น
“นี่แหละครับทางเข้า” เหยี่ยวชี้ไปที่อุโมงค์ “ผมจะพยายามเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของประตูนี้”
เหยี่ยวเริ่มทำงานทันที เขาเชื่อมต่ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เข้ากับแผงควบคุมของประตู และเริ่มถอดรหัสระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อน
“ระบบป้องกันแข็งแกร่งมากครับผู้พัน” เหยี่ยวรายงาน “ดูเหมือนว่าดร. วอร์นเนอร์จะเตรียมการมาอย่างดี”
“พยายามต่อไปเหยี่ยว” พยัคฆ์ให้กำลังใจ “เราต้องเข้าไปในนั้นให้ได้”
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เหยี่ยวอย่างใจจดใจจ่อ
ในที่สุด เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ของเหยี่ยวก็ดังขึ้น “สำเร็จแล้วครับผู้พัน! ประตูเปิดออกแล้ว!”
แผ่นเหล็กขนาดใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นอุโมงค์มืดมิดที่ทอดยาวเข้าไปในความลึกของภูเขาไฟ กลิ่นกำมะถันแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และความร้อนจากใต้พื้นผิวโลกก็แผ่ออกมา
“เตรียมพร้อม” พยัคฆ์สั่ง “เราไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเราอยู่ข้างใน”
พวกเขาเดินเข้าไปในอุโมงค์อย่างระมัดระวัง แสงจากไฟฉายส่องนำทางไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยหินและโคลน เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ และเสียงลมที่พัดผ่านอุโมงค์ก็สร้างบรรยากาศที่น่าขนลุก
หลังจากเดินไปได้สักพัก พวกเขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องจักรขนาดใหญ่ แสงไฟสลัวๆ ส่องสว่างทั่วบริเวณ เผยให้เห็นนักวิทยาศาสตร์ในชุดป้องกันสารเคมีสีขาวหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน
“นี่มันห้องปฏิบัติการหลัก” อินทรีกระซิบ “ดูเหมือนว่าดร. วอร์นเนอร์จะไม่ได้อยู่คนเดียว”
“เราต้องหาดร. วอร์นเนอร์ให้เจอ” พยัคฆ์สั่ง “และหยุดยั้งแผนการของเขา”
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นทั่วห้องโถง แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ และเสียงประกาศเตือนภัยดังขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ
“ผู้บุกรุก! ผู้บุกรุก! ทุกหน่วยเตรียมพร้อม!”
“แย่แล้ว! พวกมันรู้ตัวแล้ว!” เงาอุทาน
“เตรียมพร้อมปะทะ!” พยัคฆ์สั่ง เสียงปืนดังสนั่นขึ้นทันที
ทหารรับจ้างในชุดดำติดอาวุธครบมือวิ่งกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง พยัคฆ์และทีมยิงตอบโต้ทันที การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
พยัคฆ์ยิงสกัดศัตรูอย่างต่อเนื่อง เขามองหาดร. วอร์นเนอร์ท่ามกลางความโกลาหล
“อินทรี! เหยี่ยว! เงา! คุ้มกันฉัน!” พยัคฆ์สั่ง “ฉันจะเข้าไปหาดร. วอร์นเนอร์!”
พยัคฆ์เคลื่อนที่เข้าไปในห้องโถงอย่างรวดเร็ว หลบกระสุนและยิงสวนกลับอย่างแม่นยำ เขามุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมหลักที่อยู่ใจกลางห้องโถง ซึ่งเป็นที่ที่เขาคิดว่าดร. วอร์นเนอร์น่าจะอยู่
เมื่อเขามาถึงห้องควบคุมหลัก เขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ชายคนนั้นมีผมสีขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่แววตาของเขายังคงเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ดร. วอร์นเนอร์!” พยัคฆ์ตะโกน
ดร. วอร์นเนอร์หันมามองพยัคฆ์ด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ในที่สุดเจ้าก็มาถึงสินะ พยัคฆ์”
“หยุดแผนการของแกซะวอร์นเนอร์!” พยัคฆ์สั่ง “แกไม่มีทางทำลายโลกใบนี้ได้!”
“ทำลายงั้นหรือ?” ดร. วอร์นเนอร์หัวเราะเบาๆ “ฉันไม่ได้ทำลายหรอกพยัคฆ์ ฉันกำลังสร้างโลกใหม่ โลกที่ปราศจากความโง่เขลาและความโลภของมนุษย์”
“แกมันบ้า!” พยัคฆ์ตะโกน
“บางที” ดร. วอร์นเนอร์ตอบ “แต่ฉันเชื่อว่าฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง”
ทันใดนั้น ดร. วอร์นเนอร์ก็กดปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุม จอภาพขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของเขาแสดงภาพของจรวดขนาดใหญ่ที่กำลังถูกเตรียมพร้อมสำหรับการยิง
“แกกำลังจะทำอะไร?” พยัคฆ์ถามด้วยความตกใจ
“ฉันกำลังจะปล่อยสารไคเมร่าออกไปสู่ชั้นบรรยากาศ” ดร. วอร์นเนอร์ตอบ “และเมื่อมันแพร่กระจายไปทั่วโลก โลกก็จะถูกชำระล้าง และเริ่มต้นใหม่”
“ไม่นะ!” พยัคฆ์ตะโกน เขารีบวิ่งเข้าไปหาดร. วอร์นเนอร์เพื่อหยุดยั้งเขา
แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงตัว ดร. วอร์นเนอร์ก็กดปุ่มอีกครั้ง ประตูเหล็กขนาดใหญ่ก็เลื่อนลงมาปิดกั้นทางเข้าออกของห้องควบคุมหลัก
“แกไม่มีทางหยุดฉันได้หรอกพยัคฆ์” ดร. วอร์นเนอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว”
พยัคฆ์พยายามพังประตูเหล็ก แต่ประตูนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่จะพังได้ด้วยมือเปล่า
“เหยี่ยว! อินทรี! เงา! ช่วยฉันด้วย!” พยัคฆ์ตะโกนผ่านวิทยุ
“กำลังไปครับผู้พัน!” เสียงของเงาตอบกลับมา
แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาไม่ทันเวลา จรวดเริ่มนับถอยหลังสำหรับการยิง เสียงเครื่องยนต์ของจรวดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฐานทัพ ดุจเสียงคำรามของมังกรที่กำลังจะตื่นขึ้น
พยัคฆ์มองดูดร. วอร์นเนอร์ด้วยความโกรธแค้น เขาจะต้องหยุดชายคนนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก