เสียงนับถอยหลังของจรวดดังกึกก้องไปทั่วฐานทัพลับใต้ภูเขาไฟเฮกลา ดุจเสียงระฆังมรณะที่กำลังจะบอกกล่าวถึงจุดจบของโลก แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ สร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดและน่าสะพรึงกลัว
พยัคฆ์ยังคงพยายามพังประตูเหล็กของห้องควบคุมหลักอย่างบ้าคลั่ง แต่ประตูนั่นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะทำอะไรได้
“เหยี่ยว! อินทรี! เงา! เร็วเข้า!” พยัคฆ์ตะโกนผ่านวิทยุสื่อสาร เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบและความสิ้นหวัง
“กำลังไปครับผู้พัน! แต่เราถูกล้อม!” เสียงของเงาตอบกลับมาอย่างเร่งรีบ เสียงปืนยังคงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ด้านนอก
ดร. วอร์นเนอร์หันมามองพยัคฆ์ด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ไร้ประโยชน์พยัคฆ์ ไม่มีใครสามารถหยุดฉันได้แล้ว”
“แกมันบ้า!” พยัคฆ์ตะโกน “แกกำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!”
“ฉันกำลังสร้างสิ่งใหม่” ดร. วอร์นเนอร์ตอบ “โลกที่ปราศจากความอ่อนแอ โลกที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบ”
“โลกที่แกเป็นผู้ควบคุมงั้นหรือ?” พยัคฆ์ถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“แน่นอน” ดร. วอร์นเนอร์ตอบอย่างไม่ลังเล “ฉันคือผู้สร้าง ฉันคือพระเจ้าของโลกใบใหม่”
พยัคฆ์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าเวลาของพวกเขามีจำกัด และถ้าจรวดถูกยิงออกไป โลกทั้งใบจะตกอยู่ในหายนะ
“เหยี่ยว! นายสามารถแฮกระบบควบคุมจรวดได้ไหม?” พยัคฆ์ถามด้วยความหวัง
“ผมกำลังพยายามครับผู้พัน! แต่ระบบป้องกันแข็งแกร่งมาก!” เหยี่ยวตอบกลับมาอย่างเร่งรีบ
“พยายามต่อไปเหยี่ยว! เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!” พยัคฆ์สั่ง
ขณะนั้นเอง ประตูเหล็กของห้องควบคุมหลักก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงระเบิดมหาศาล อินทรี เหยี่ยว และเงา ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับควันและฝุ่นที่คลุ้งไปทั่วบริเวณ
“ผู้พัน! เรามาแล้ว!” อินทรีตะโกน
“เร็วเข้า! หยุดจรวดให้ได้!” พยัคฆ์สั่ง
เหยี่ยวรีบวิ่งเข้าไปที่แผงควบคุมของจรวดทันที เขาสวมถุงมือและหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว และเริ่มทำงานกับคอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง
“ระบบป้องกันซับซ้อนมากครับผู้พัน!” เหยี่ยวรายงาน “ผมต้องใช้เวลาอีกสักพัก!”
“เราไม่มีเวลาแล้วเหยี่ยว!” พยัคฆ์ตะโกน “จรวดกำลังจะยิงแล้ว!”
ดร. วอร์นเนอร์หันมามองเหยี่ยวด้วยความโกรธแค้น “แกไม่มีทางทำลายแผนการของฉันได้หรอก!”
ดร. วอร์นเนอร์หยิบปืนพกขึ้นมาและยิงเข้าใส่เหยี่ยวทันที
“เหยี่ยว! ระวัง!” อินทรีตะโกน เธอพุ่งเข้าบังเหยี่ยวไว้ ทำให้กระสุนพุ่งเข้าใส่ไหล่ของเธอแทน
“อินทรี!” พยัคฆ์และเงาอุทานพร้อมกัน
อินทรีล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ไหล่ของเธอ
“อินทรี! แกเป็นอะไรไหม?” พยัคฆ์รีบวิ่งเข้าไปหาเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะผู้พัน” อินทรีตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “รีบหยุดจรวดให้ได้ก่อน!”
พยัคฆ์กัดฟันกรอด เขามองดูดร. วอร์นเนอร์ด้วยความโกรธแค้น และยิงเข้าใส่ดร. วอร์นเนอร์ทันที
ดร. วอร์นเนอร์หลบกระสุนได้อย่างหวุดหวิด และยิงสวนกลับมา พยัคฆ์และเงาเข้าปะทะกับดร. วอร์นเนอร์อย่างดุเดือด
ขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป เหยี่ยวก็ยังคงพยายามแฮกระบบควบคุมจรวดอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและรอยเครียด
“ใกล้แล้วครับผู้พัน! อีกนิดเดียว!” เหยี่ยวตะโกน
เสียงนับถอยหลังของจรวดดังขึ้นเรื่อยๆ 5… 4… 3…
“สำเร็จแล้วครับผู้พัน!” เหยี่ยวตะโกนขึ้นมาในที่สุด “ผมปิดระบบการยิงจรวดได้แล้ว!”
เสียงนับถอยหลังหยุดลงทันที และเสียงเครื่องยนต์ของจรวดก็เงียบสงบลง บรรยากาศในห้องควบคุมหลักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของทุกคนเท่านั้นที่ดังขึ้น
พยัคฆ์และเงาหยุดการต่อสู้กับดร. วอร์นเนอร์ พวกเขามองดูเหยี่ยวด้วยความโล่งใจ
ดร. วอร์นเนอร์มองดูจรวดที่หยุดนิ่งด้วยความตกใจและโกรธแค้น “ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!”
“แกแพ้แล้ววอร์นเนอร์!” พยัคฆ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ดร. วอร์นเนอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่แพ้หรอกพยัคฆ์! ฉันยังมีไพ่ตาย!”
ดร. วอร์นเนอร์กดปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุมอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วฐานทัพอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น?” เงาถาม
“เขาเปิดระบบทำลายตัวเองของฐานทัพ!” เหยี่ยวอุทาน “เราต้องรีบออกจากที่นี่!”
“ไม่นะ!” พยัคฆ์อุทาน “เขาจะฆ่าเราทุกคน!”
“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!” อินทรีตะโกนบอก เธอพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวด
“เงา! ช่วยอินทรี!” พยัคฆ์สั่ง “เหยี่ยว! นายนำทางเราออกไป!”
“รับทราบครับผู้พัน!” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน
พยัคฆ์หันกลับไปมองดร. วอร์นเนอร์ “แกไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอกวอร์นเนอร์!”
ดร. วอร์นเนอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่ต้องการหนีหรอกพยัคฆ์! ฉันจะตายไปพร้อมกับความฝันของฉัน!”
พยัคฆ์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าไม่สามารถหยุดดร. วอร์นเนอร์ได้แล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้คือพาตัวเองและทีมออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
พวกเขาพยายามวิ่งหนีออกจากห้องควบคุมหลัก ทิ้งให้ดร. วอร์นเนอร์อยู่เบื้องหลัง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฐานทัพ แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ และเสียงผนังที่พังทลายลงมา ทำให้บรรยากาศยิ่งน่าสะพรึงกลัว
“เร็วเข้า!” พยัคฆ์ตะโกน “เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงมา!”
พวกเขาพยายามวิ่งหนีไปตามทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และแผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“อีกนิดเดียวครับผู้พัน! ทางออกอยู่ข้างหน้าแล้ว!” เหยี่ยวตะโกนบอก
เมื่อพวกเขามาถึงทางออก อุโมงค์ก็เริ่มพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว
“เร็วเข้า!” พยัคฆ์ตะโกน พวกเขากระโดดออกจากอุโมงค์ได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่อุโมงค์จะพังทลายลงมาปิดทางเข้าออกทั้งหมด
เมื่อพวกเขาออกมาจากอุโมงค์ได้สำเร็จ ฐานทัพลับใต้ภูเขาไฟเฮกลาก็ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง แสงไฟสีแดงส้มพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดุจดอกไม้ไฟแห่งความตายที่กำลังจะดับลง
พยัคฆ์และทีมหันกลับไปมองฐานทัพที่กำลังถูกทำลายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่ภารกิจสำเร็จ และความเสียใจที่ต้องสูญเสียชีวิตไปมากมาย
“เราทำสำเร็จแล้วครับผู้พัน” เงาพึมพำ
พยัคฆ์พยักหน้า “ใช่ เราทำสำเร็จแล้ว”
แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่แท้จริง สงครามที่ยังคงดำเนินต่อไป และพวกเขาจะต้องพร้อมรับมือกับมันเสมอ
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก