แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลทหารในกรุงเรคยาวิก เมืองหลวงของไอซ์แลนด์ อากาศหนาวเย็นแต่บริสุทธิ์ พยัคฆ์ยืนอยู่ริมหน้าต่าง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิดและเหนื่อยล้า
ภารกิจที่ไอซ์แลนด์สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี สารไคเมร่าถูกทำลายพร้อมกับฐานทัพลับของดร. วอร์นเนอร์ โลกได้รับการปกป้องจากภัยพิบัติครั้งใหญ่ แต่ชัยชนะครั้งนี้ก็แลกมาด้วยความเจ็บปวดและความสูญเสีย
อินทรีได้รับบาดเจ็บที่ไหล่ แต่แพทย์ยืนยันว่าไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต และเธอจะฟื้นตัวได้ในไม่ช้า เหยี่ยวและเงาปลอดภัยดี แต่ทุกคนต่างก็แบกรับความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจ
เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้พยัคฆ์หันกลับไปมอง อินทรีเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แขนข้างหนึ่งของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนา
“เป็นยังไงบ้างอินทรี?” พยัคฆ์ถามด้วยความเป็นห่วง
“ดีขึ้นมากแล้วค่ะผู้พัน” อินทรีตอบ “หมอบอกว่าอีกไม่กี่วันก็กลับไปทำงานได้แล้วค่ะ”
“ดีแล้ว” พยัคฆ์พยักหน้า “ฉันเป็นห่วงนายมาก”
“ฉันรู้ค่ะผู้พัน” อินทรีตอบ “ฉันก็เป็นห่วงทุกคนเหมือนกันค่ะ”
ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านหน้าต่างเท่านั้นที่ดังขึ้น
“เราทำสำเร็จแล้วนะอินทรี” พยัคฆ์กล่าวขึ้นมาในที่สุด “เราหยุดดร. วอร์นเนอร์ได้แล้ว”
“ใช่ค่ะผู้พัน” อินทรีตอบ “แต่ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเรามาช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว โลกจะเป็นยังไงบ้าง”
“นั่นคือสิ่งที่ฉันก็คิดเหมือนกัน” พยัคฆ์พยักหน้า “แต่เราก็ทำได้ดีที่สุดแล้ว”
“แล้วเรื่องดร. วอร์นเนอร์ล่ะคะ?” อินทรีถาม “เขาเสียชีวิตไปพร้อมกับฐานทัพแล้วใช่ไหมคะ?”
พยัคฆ์เงียบไปชั่วขณะ “ฉันไม่แน่ใจอินทรี” เขาตอบ “ฉันไม่เห็นร่างของเขา และเขาก็เป็นคนที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์มาก ฉันไม่คิดว่าเขาจะยอมตายง่ายๆ แบบนั้น”
คำพูดของพยัคฆ์ทำให้อินทรีรู้สึกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง “หมายความว่าเขายังมีชีวิตอยู่?”
“เป็นไปได้” พยัคฆ์ตอบ “แต่ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐานอะไรที่จะยืนยันได้”
“ถ้าอย่างนั้น เราก็ยังไม่ปลอดภัยอย่างแท้จริงสินะคะ” อินทรีพึมพำ
“ใช่” พยัคฆ์พยักหน้า “สงครามยังไม่จบอินทรี นี่เป็นเพียงการหยุดพักชั่วคราวเท่านั้น”
เสียงเคาะประตูอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองหันไปมอง เหยี่ยวและเงาเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ผู้พันครับ มีข่าวดีครับ” เหยี่ยวกล่าว
“อะไรเหยี่ยว?” พยัคฆ์ถาม
“รัฐบาลฝรั่งเศสและหน่วยข่าวกรองสากลได้ออกแถลงการณ์ชื่นชมการปฏิบัติหน้าที่ของหน่วยรหัสเงามรณะครับ” เหยี่ยวตอบ “พวกเขาบอกว่าเราคือวีรบุรุษผู้กอบกู้โลกครับ”
พยัคฆ์ยิ้มบางๆ “เราไม่ได้ต้องการคำชื่นชมหรอกเหยี่ยว เราแค่ทำหน้าที่ของเรา”
“แต่ก็ดีใจนะครับที่อย่างน้อยก็มีคนเห็นคุณค่าของสิ่งที่เราทำ” เงาเสริม
“ใช่” พยัคฆ์พยักหน้า “แต่เราก็ต้องไม่ประมาท เรายังคงต้องระมัดระวังตัวอยู่เสมอ”
“ผู้พันครับ” อินทรีกล่าวขึ้นมา “ฉันคิดว่าเราควรจะกลับประเทศไทยได้แล้วนะคะ”
“เห็นด้วย” พยัคฆ์พยักหน้า “เราควรกลับไปพักผ่อนและเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจต่อไป”
พวกเขาใช้เวลาอีกสองสามวันในการพักฟื้นและเตรียมตัวก่อนที่จะเดินทางกลับประเทศไทย การเดินทางกลับเป็นไปอย่างเงียบสงบ ทุกคนต่างก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง
เมื่อกลับมาถึงประเทศไทย พวกเขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงาน ทุกคนต่างชื่นชมในความกล้าหาญและความเสียสละของพวกเขา
พยัคฆ์และทีมได้รับเหรียญกล้าหาญและคำชื่นชมจากรัฐบาล แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสัญลักษณ์เท่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่พวกเขาสามารถปกป้องโลกใบนี้ไว้ได้
“ผู้พันครับ” อินทรีกล่าวขึ้นมาในวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานลับของหน่วยรหัสเงามรณะ “ฉันคิดว่าเราควรจะเริ่มสืบหาเบาะแสของดร. วอร์นเนอร์อีกครั้งนะคะ”
“เห็นด้วย” พยัคฆ์พยักหน้า “ฉันก็คิดเหมือนกันว่าเขายังไม่ตาย และเขาก็ยังคงเป็นภัยคุกคามต่อโลกใบนี้”
“แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ?” อินทรีถาม
“เราจะเริ่มจากข้อมูลทั้งหมดที่เรามี” พยัคฆ์ตอบ “และเราจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อตามหาเขาให้เจอ”
เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้ทั้งสองหันไปมอง “ท่านผู้บัญชาการเรียกพบครับผู้พัน” เสียงของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงาน
พยัคฆ์และอินทรีพยักหน้า พวกเขาลุกขึ้นและเดินไปยังห้องทำงานของผู้บัญชาการ
ภายในห้องทำงาน ผู้บัญชาการนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
“นั่งลงก่อนพยัคฆ์ อินทรี” ผู้บัญชาการกล่าว
ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าผู้บัญชาการ
“ฉันมีข่าวร้ายจะบอกพวกนาย” ผู้บัญชาการกล่าว “เราได้รับรายงานจากหน่วยข่าวกรองว่า มีกลุ่มก่อการร้ายกลุ่มใหม่ปรากฏตัวขึ้นมา พวกมันเรียกตัวเองว่า ‘เงาแห่งความมืด’ และพวกมันกำลังวางแผนที่จะสร้างความวุ่นวายไปทั่วโลก”
พยัคฆ์และอินทรีมองหน้ากันด้วยความตกใจ
“เงาแห่งความมืด?” พยัคฆ์ทวนคำ
“ใช่” ผู้บัญชาการพยักหน้า “และที่น่ากังวลที่สุดคือ เราเชื่อว่าดร. วอร์นเนอร์อาจจะอยู่เบื้องหลังกลุ่มนี้”
คำพูดของผู้บัญชาการทำให้พยัคฆ์และอินทรีตกตะลึง พวกเขาไม่คิดว่าดร. วอร์นเนอร์จะกลับมาเร็วขนาดนี้
“เป็นไปได้ยังไงกันครับผู้บัญชาการ?” อินทรีถาม
“เรายังไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด” ผู้บัญชาการตอบ “แต่เรามีหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงดร. วอร์นเนอร์เข้ากับกลุ่มนี้”
“แล้วแผนการของพวกมันคืออะไรครับ?” พยัคฆ์ถาม
“พวกมันกำลังวางแผนที่จะขโมยข้อมูลลับจากหน่วยงานรัฐบาลทั่วโลก” ผู้บัญชาการตอบ “และใช้ข้อมูลเหล่านั้นในการสร้างความวุ่นวายและทำลายล้าง”
“เราต้องหยุดพวกมันให้ได้ครับผู้บัญชาการ” พยัคฆ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันรู้” ผู้บัญชาการพยักหน้า “และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเรียกพวกนายมาที่นี่”
“เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดพวกมันครับผู้บัญชาการ” อินทรีกล่าว
ผู้บัญชาการยิ้มบางๆ “ฉันเชื่อในตัวพวกนาย”
พยัคฆ์และอินทรีมองหน้ากันอีกครั้ง พวกเขารู้ดีว่าภารกิจครั้งนี้จะอันตรายและท้าทายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
สงครามยังไม่จบ และแผลเป็นแห่งชัยชนะครั้งนี้ก็เป็นเพียงเครื่องเตือนใจว่า พวกเขายังคงต้องต่อสู้ต่อไปเพื่อปกป้องโลกใบนี้
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก