เสียงแจ้งเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องควบคุมหลักในอาคารร้างใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ สะท้อนแววตาตื่นตระหนกของพยัคฆ์ที่กำลังจ้องมองดร. วอร์นเนอร์ด้วยความโกรธแค้น ไวรัสคอมพิวเตอร์ที่ถูกปล่อยออกไปกำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ดุจไฟป่าที่กำลังลุกลามไปทั่วโลกดิจิทัล
“แกไม่มีทางหยุดฉันได้หรอกพยัคฆ์” ดร. วอร์นเนอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “โลกทั้งใบจะตกอยู่ในความโกลาหล และฉันจะเป็นผู้สร้างระเบียบใหม่”
“แกมันบ้าอำนาจ!” พยัคฆ์ตะโกน “แกกำลังทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!”
“ฉันไม่ได้ทำลาย” ดร. วอร์นเนอร์ตอบ “ฉันกำลังชำระล้าง โลกใบนี้เต็มไปด้วยความเน่าเฟะและความอ่อนแอ ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเริ่มต้นใหม่”
ขณะนั้นเอง ประตูเหล็กของห้องควบคุมหลักก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงระเบิดมหาศาล อินทรี เหยี่ยว และเงา ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับควันและฝุ่นที่คลุ้งไปทั่วบริเวณ
“ผู้พัน! เรามาแล้ว!” อินทรีตะโกน
“เร็วเข้า! หยุดไวรัสให้ได้!” พยัคฆ์สั่ง
เหยี่ยวรีบวิ่งเข้าไปที่แผงควบคุมของคอมพิวเตอร์ทันที เขาสวมถุงมือและหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว และเริ่มทำงานกับคอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง
“ระบบป้องกันซับซ้อนมากครับผู้พัน!” เหยี่ยวรายงาน “ไวรัสตัวนี้ถูกออกแบบมาอย่างซับซ้อนมาก ผมต้องใช้เวลาอีกสักพัก!”
“เราไม่มีเวลาแล้วเหยี่ยว!” พยัคฆ์ตะโกน “ไวรัสกำลังแพร่กระจายไปทั่วโลกแล้ว!”
ดร. วอร์นเนอร์หันมามองเหยี่ยวด้วยความโกรธแค้น “แกไม่มีทางทำลายแผนการของฉันได้หรอก!”
ดร. วอร์นเนอร์หยิบปืนพกขึ้นมาและยิงเข้าใส่เหยี่ยวทันที
“เหยี่ยว! ระวัง!” อินทรีตะโกน เธอพุ่งเข้าบังเหยี่ยวไว้ ทำให้กระสุนพุ่งเข้าใส่ไหล่ของเธออีกครั้ง
“อินทรี!” พยัคฆ์และเงาอุทานพร้อมกัน
อินทรีล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ไหล่ของเธอ
“อินทรี! แกเป็นอะไรไหม?” พยัคฆ์รีบวิ่งเข้าไปหาเธอ
“ไม่เป็นไรค่ะผู้พัน” อินทรีตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “รีบหยุดไวรัสให้ได้ก่อน!”
พยัคฆ์กัดฟันกรอด เขามองดูดร. วอร์นเนอร์ด้วยความโกรธแค้น และยิงเข้าใส่ดร. วอร์นเนอร์ทันที
ดร. วอร์นเนอร์หลบกระสุนได้อย่างหวุดหวิด และยิงสวนกลับมา พยัคฆ์และเงาเข้าปะทะกับดร. วอร์นเนอร์อย่างดุเดือด
ขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป เหยี่ยวก็ยังคงพยายามหยุดยั้งไวรัสอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและรอยเครียด
“ใกล้แล้วครับผู้พัน! อีกนิดเดียว!” เหยี่ยวตะโกน
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ของเหยี่ยวก็ดังขึ้นอีกครั้ง “สำเร็จแล้วครับผู้พัน! ผมหยุดไวรัสได้แล้วครับ!”
เสียงแจ้งเตือนภัยหยุดลงทันที และภาพบนจอภาพขนาดใหญ่ก็แสดงให้เห็นว่าไวรัสถูกบล็อกทั้งหมด
“เยี่ยมมากเหยี่ยว!” พยัคฆ์กล่าวด้วยความโล่งใจ “นายช่วยโลกไว้ได้อีกครั้งแล้ว!”
เหยี่ยวถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เรายังไม่ปลอดภัยอย่างแท้จริงครับผู้พัน” เขาเตือน “พวกมันยังคงพยายามโจมตีอยู่ครับ”
“เราต้องหาแหล่งที่มาของการโจมตีให้เจอ” พยัคฆ์สั่ง “และหยุดพวกมันให้ได้”
ดร. วอร์นเนอร์มองดูจอภาพด้วยความตกใจและโกรธแค้น “ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!”
“แกแพ้แล้ววอร์นเนอร์!” พยัคฆ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ดร. วอร์นเนอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่แพ้หรอกพยัคฆ์! ฉันยังมีไพ่ตาย!”
ดร. วอร์นเนอร์กดปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุมอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วอาคารอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น?” เงาถาม
“เขาเปิดระบบทำลายตัวเองของอาคาร!” เหยี่ยวอุทาน “เราต้องรีบออกจากที่นี่!”
“ไม่นะ!” พยัคฆ์อุทาน “เขาจะฆ่าเราทุกคน!”
“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!” อินทรีตะโกนบอก เธอพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวด
“เงา! ช่วยอินทรี!” พยัคฆ์สั่ง “เหยี่ยว! นายนำทางเราออกไป!”
“รับทราบครับผู้พัน!” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน
พยัคฆ์หันกลับไปมองดร. วอร์นเนอร์ “แกไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอกวอร์นเนอร์!”
ดร. วอร์นเนอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่ต้องการหนีหรอกพยัคฆ์! ฉันจะตายไปพร้อมกับความฝันของฉัน!”
พยัคฆ์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าไม่สามารถหยุดดร. วอร์นเนอร์ได้แล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้คือพาตัวเองและทีมออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
พวกเขาพยายามวิ่งหนีออกจากห้องควบคุมหลัก ทิ้งให้ดร. วอร์นเนอร์อยู่เบื้องหลัง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาคาร แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ และเสียงผนังที่พังทลายลงมา ทำให้บรรยากาศยิ่งน่าสะพรึงกลัว
“เร็วเข้า!” พยัคฆ์ตะโกน “เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงมา!”
พวกเขาพยายามวิ่งหนีไปตามทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และแผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“อีกนิดเดียวครับผู้พัน! ทางออกอยู่ข้างหน้าแล้ว!” เหยี่ยวตะโกนบอก
เมื่อพวกเขามาถึงทางออก อาคารก็เริ่มพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว
“เร็วเข้า!” พยัคฆ์ตะโกน พวกเขากระโดดออกจากอาคารได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่อาคารจะพังทลายลงมาปิดทางเข้าออกทั้งหมด
เมื่อพวกเขาออกมาจากอาคารได้สำเร็จ อาคารร้างใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ก็ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง แสงไฟสีแดงส้มพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดุจดอกไม้ไฟแห่งความตายที่กำลังจะดับลง
พยัคฆ์และทีมหันกลับไปมองอาคารที่กำลังถูกทำลายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่ภารกิจสำเร็จ และความเสียใจที่ต้องสูญเสียชีวิตไปมากมาย
“เราทำสำเร็จแล้วครับผู้พัน” เงาพึมพำ
พยัคฆ์พยักหน้า “ใช่ เราทำสำเร็จแล้ว”
แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่แท้จริง สงครามที่ยังคงดำเนินต่อไป และพวกเขาจะต้องพร้อมรับมือกับมันเสมอ
รหัสเงามรณะ ภาค ๔
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก