ข่าวการเจรจาสันติภาพที่ประสบความสำเร็จระหว่างต้าหลงและแคว้นหลี สร้างความปิติยินดีให้กับองค์จักรพรรดิและประชาชนทั่วทั้งแผ่นดิน องค์ชายสามหลงจินและพระสนมเอกชิวเหวินได้รับการยกย่องเชิดชูเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะชิวเหวินที่ได้รับการกล่าวขวัญถึงความเฉลียวฉลาดและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล
ทว่าความสุขและความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อองค์จักรพรรดิเริ่มประชวรหนักลงเรื่อยๆ ทำให้สถานการณ์ในราชสำนักกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
ในท้องพระโรงยามเช้า ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันแสดงความกังวลเกี่ยวกับพระอาการประชวรขององค์จักรพรรดิ และเริ่มมีการพูดถึงเรื่องการสืบราชสมบัติ
องค์ชายสามหลงจินรู้สึกหนักใจเป็นอย่างมาก เพราะเขารู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา และเป็นช่วงเวลาที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นเพื่อบัลลังก์
ในตำหนักบูรพา ชิวเหวินดูแลหลงจินอย่างใกล้ชิด นางพยายามให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ
“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันเชื่อว่าองค์ชายจะสามารถผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้อย่างแน่นอนเพคะ” ชิวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หลงจินจับมือของนางเบาๆ “ขอบใจเจ้ามากชิวเหวิน เจ้าคือแรงใจของข้า”
ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหญ่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ถูกทดสอบอีกครั้ง เมื่อพระสนมหลิน สตรีผู้สูงศักดิ์จากตระกูลขุนนางเก่าแก่ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระชายาขององค์ชายสาม
การแต่งตั้งพระสนมหลินเป็นพระชายา สร้างความตกตะลึงให้กับชิวเหวินเป็นอย่างมาก นางไม่คิดว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น
ในคืนนั้น ชิวเหวินนั่งนิ่งอยู่ในห้องบรรทม ใบหน้าของนางซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ
หลงจินเดินเข้ามาในห้อง เห็นชิวเหวินอยู่ในสภาพเช่นนั้น ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ
“ชิวเหวิน เจ้าเป็นอะไรไป” หลงจินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ชิวเหวินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “องค์ชายเพคะ หม่อมฉันอยากจะถามองค์ชายว่า... องค์ชายทรงรักหม่อมฉันจริงหรือเพคะ”
คำถามของชิวเหวินทำให้หลงจินรู้สึกจุกในลำคอ เขารู้ดีว่าการแต่งตั้งพระสนมหลินเป็นพระชายา สร้างความเจ็บปวดให้กับนางเป็นอย่างมาก
“ชิวเหวิน เจ้าก็รู้ว่าข้ารักเจ้ามากเพียงใด” หลงจินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “แต่การแต่งตั้งพระสนมหลินเป็นพระชายา เป็นเรื่องที่ข้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ มันเป็นเรื่องของการเมือง”
“หม่อมฉันเข้าใจเพคะองค์ชาย” ชิวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แต่หม่อมฉันก็รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกินเพคะ”
หลงจินเดินเข้ามาใกล้นาง โอบกอดนางไว้แน่น “ข้าขอโทษชิวเหวิน ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด”
ชิวเหวินซบหน้าลงกับอกของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
“หม่อมฉันรู้ว่าองค์ชายทรงมีเหตุผลเพคะ” ชิวเหวินกล่าว “แต่หม่อมฉันก็ยังคงรู้สึกเสียใจอยู่ดีเพคะ”
หลงจินลูบเรือนผมนุ่มสลวยของนางเบาๆ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้ายังคงเป็นสตรีที่สำคัญที่สุดในชีวิตของข้าเสมอ”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบแห่งความรัก พระสนมหลินก็ได้เข้ามาในตำหนักบูรพา นางเป็นสตรีที่งดงามและสง่างาม แต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทะเยอทะยาน
“ถวายพระพรองค์ชายสามเพคะ” พระสนมหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา
หลงจินพยักหน้าเล็กน้อย “เจ้ามาทำอะไรที่นี่พระสนมหลิน”
“หม่อมฉันมาเยี่ยมเยียนองค์ชายเพคะ” พระสนมหลินตอบ “และมาทำความรู้จักกับพระสนมเอกชิวเหวินด้วยเพคะ”
พระสนมหลินหันไปมองชิวเหวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก
“พระสนมเอกชิวเหวิน หม่อมฉันได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้วเพคะ” พระสนมหลินกล่าว “ไม่คิดว่าท่านจะเป็นสตรีสามัญชนเช่นนี้”
คำพูดของพระสนมหลินทำให้ชิวเหวินรู้สึกเจ็บแปลบในใจ แต่นางก็พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกไว้
“หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีสามัญชนเพคะพระสนมหลิน” ชิวเหวินตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ “แต่หม่อมฉันก็ภูมิใจในสิ่งที่หม่อมฉันเป็นเพคะ”
พระสนมหลินหัวเราะในลำคอ “ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันนักเพคะ”
หลงจินรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของพระสนมหลิน “พระสนมหลิน เจ้าควรจะให้เกียรติพระสนมเอกชิวเหวินด้วย”
พระสนมหลินยิ้มบางๆ “หม่อมฉันขออภัยเพคะองค์ชาย หม่อมฉันเพียงแต่พูดความจริงเพคะ”
หลังจากนั้น พระสนมหลินก็กลับไป แต่การมาของนางได้ทิ้งความรู้สึกไม่สบายใจไว้ให้กับชิวเหวิน
ชิวเหวินรู้ดีว่านับจากนี้ไป ชีวิตของนางในวังหลวงจะไม่ได้สงบสุขอีกต่อไป นางจะต้องเผชิญหน้ากับการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับพระสนมหลิน และสตรีคนอื่นๆ ที่ต้องการจะแย่งชิงความรักจากหลงจิน
ในวันต่อมา พระสนมหลินเริ่มแสดงอำนาจและอิทธิพลของนางในตำหนักบูรพา นางพยายามที่จะควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง และพยายามที่จะทำให้ชิวเหวินรู้สึกด้อยค่า
แต่ชิวเหวินก็ไม่ได้ยอมแพ้ นางยังคงใช้ความเฉลียวฉลาดและความดีงามของนางในการรับมือกับพระสนมหลิน
ชิวเหวินยังคงดูแลหลงจินอย่างดีที่สุด และยังคงให้คำแนะนำและช่วยเหลือเขาในเรื่องการเมืองและการปกครอง
หลงจินรู้สึกประทับใจในความเข้มแข็งและความอดทนของชิวเหวินมากยิ่งขึ้น เขารู้สึกโชคดีที่มีสตรีเช่นนางอยู่เคียงข้าง
ในขณะที่ความสัมพันธ์ของหลงจินและชิวเหวินกำลังถูกทดสอบ องค์จักรพรรดิก็มีพระอาการประชวรหนักขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สถานการณ์ในราชสำนักยิ่งตึงเครียดมากขึ้น
ขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันจับตามองความเคลื่อนไหวขององค์ชายสามและองค์ชายอื่นๆ ที่มีสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติ
หลงจินรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เขาจะต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถและความเป็นผู้นำ เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากองค์จักรพรรดิและประชาชน
ชิวเหวินยังคงอยู่เคียงข้างหลงจินเสมอ นางเป็นทั้งที่ปรึกษาและกำลังใจให้กับเขา
“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันเชื่อว่าองค์ชายจะสามารถเป็นจักรพรรดิที่ดีที่สุดได้เพคะ” ชิวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
หลงจินจับมือของนางเบาๆ “ขอบใจเจ้ามากชิวเหวิน คำพูดของเจ้าทำให้ข้ามีกำลังใจมากยิ่งขึ้น”
บททดสอบแห่งความรักและอำนาจกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และชิวเหวินกับหลงจินจะต้องร่วมมือกันฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไปให้ได้
บัลลังก์บุปผาแห่งนี้ยังคงเต็มไปด้วยหนามแหลมคม และชิวเหวินกับหลงจินจะต้องใช้ความรักและความเฉลียวฉลาดทั้งหมดที่มี เพื่อปกป้องความรักและแผ่นดินต้าหลงไปให้ได้
บัลลังก์บุปผา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก