ตอนที่ 6 —

ร่างของอรรถถูกเหวี่ยงไปมาราวกับตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วในอุ้งมือของยักษ์ผู้บ้าคลั่ง แรงสั่นสะเทือนไม่ได้เป็นเพียงคลื่นที่แผ่จากจุดศูนย์กลางอีกต่อไป แต่มันคือการปั่นป่วนของทุกอณูธรณีใต้ฝ่าเท้า ราวกับโลกกำลังถูกขยำและบิดเบี้ยวจนเสียรูป เสียงครืนครั่นที่เคยเป็นเพียงเสียงคำรามในตอนแรก บัดนี้กลายเป็นเสียงโหยหวนของโลหะที่ฉีกขาด ไม้ที่หักสะบั้น และหินปูนที่ป่นปี้ ‌เสียงเพล้ง! แพล้ง! ของกระจกและข้าวของที่กระจัดกระจายดังระงมไปทั่ว ความมืดมิดที่เข้ามาเยือนอย่างกะทันหันทำให้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ของอรรถทำงานหนักขึ้น เขาได้กลิ่นดินแห้ง กลิ่นไม้เก่าที่ถูกฉีกทำลาย และกลิ่นอับชื้นที่พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดินที่ถูกรบกวน

สัญชาตญาณดิบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีในสมรภูมิอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ​ไม่ได้ทำให้เขามีพลังวิเศษที่จะหยุดยั้งหายนะนี้ได้ แต่ก็ช่วยให้เขามีสติพอที่จะไม่ปล่อยให้ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ ท่ามกลางการเหวี่ยงที่รุนแรง เขาพยายามรวบรวมกำลังขา ดันตัวเองให้พิงกับเสาไม้ที่เขาประเมินแล้วว่าน่าจะเป็นโครงสร้างที่แข็งแรงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในบ้านหลังนี้ แรงกระแทกจากบางสิ่งบางอย่างที่ร่วงหล่นจากเพดานกระทบหลังคาบ้านดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระเบื้องและฝุ่นผงจำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน เขาใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกำบังศีรษะไว้แน่น ‍ก้มตัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้กับตัวเอง แม้จะรู้ดีว่ามันอาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาในวินาทีแห่งความตาย

เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของไม้ที่เสียดสีกันเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงดัง “เพล้ง!” “ตึง!” หลายครั้งที่เขาคิดว่ามันคือเสียงสุดท้ายของบ้านที่กำลังจะพังถล่มลงมาทับเขา แต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าทรมาน ไม่ต่างอะไรกับการถูกจับแขวนไว้กลางอากาศแล้วรอเวลาตกลงมาใส่เบื้องล่างที่เต็มไปด้วยเงี่ยงแหลมคม ‌เขาได้ยินเสียงของเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ล้มคว่ำลง โต๊ะไม้ที่เคยเป็นที่ตั้งของกองหนังสือเก่าๆ บัดนี้ส่งเสียงลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดก่อนจะแคร่ก! แคร่ก! และพังลงมาเป็นชิ้นๆ เสียงข้าวของที่ตกกระทบพื้นอย่างไม่หยุดหย่อนบ่งบอกถึงความรุนแรงของการสั่นสะเทือนที่ยังไม่ลดละ

จู่ๆ ก็มีแรงกระแทกจากด้านข้างอย่างรุนแรง สิ่งของขนาดใหญ่บางอย่างร่วงหล่นลงมาชนผนังบ้านที่เขากำลังพิงอยู่ ‍ทำให้เสาไม้ที่เคยแข็งแรงส่งเสียงลั่นดัง “แคร่ก!” และเริ่มปริแตกออก เศษไม้และปูนที่เริ่มร่วงโรยอยู่แล้วก็ยิ่งพังทลายลงมาเป็นสาย อรรถเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางความมืดมิด เขาไม่เห็นว่าอะไรคือสิ่งที่ร่วงหล่นมา แต่จากแรงกระแทกแล้ว ​มันคงเป็นสิ่งของขนาดใหญ่จากภายนอกบ้านที่ถูกแรงสั่นสะเทือนเหวี่ยงเข้ามา หรืออาจจะเป็นส่วนหนึ่งของบ้านที่กำลังพังทลายลง อรรถรู้ดีว่าเขาไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป บ้านหลังนี้กำลังจะกลายเป็นสุสานของเขา

เขารอจังหวะที่แรงสั่นสะเทือนลดลงเพียงเสี้ยววินาที ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีพุ่งตัวออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว กลิ้งหลบเศษไม้และอิฐที่ร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน เขาพุ่งไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่เคยเป็นทางออกสู่ระเบียง ด้วยความหวังว่าจะหาทางออกสู่ภายนอกได้ ​แต่เมื่อไปถึงสิ่งที่เคยเป็นหน้าต่างบานใหญ่นั้น บัดนี้มันได้กลายเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง ไม้หน้าต่างหลุดร่วงไปหมดแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทว่าเบื้องนอกก็ไม่ได้ปลอดภัยไปกว่ากันเลย เพราะทันทีที่เขามองผ่านออกไป เขาก็เห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อ มันคือภาพของต้นมะม่วงใหญ่ที่ยืนต้นอยู่ข้างบ้าน ​ที่บัดนี้กำลังโค่นล้มลงมาอย่างช้าๆ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากลงสู่พื้นดิน

อรรถไม่มีเวลาคิด เขากระโดดถอยหลังทันทีที่เห็นต้นมะม่วงขนาดใหญ่กำลังจะฟาดลงมาใส่บริเวณที่เขาเคยยืนอยู่ แรงสั่นสะเทือนยังคงไม่ลดละ แต่กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก ราวกับว่าผืนดินไม่ต้องการจะหยุดพัก แรงเหวี่ยงฉุดให้ร่างของเขาล้มลงกับพื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่สามารถหาที่ยึดเกาะได้อีกแล้ว แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังบ้านที่เหลืออยู่เริ่มเอนเอียง ประตูไม้เก่าแก่ที่เคยเป็นทางเข้าหลักของบ้านก็กระเด็นหลุดออกจากวงกบพร้อมกับเสียงไม้ฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ที่นำไปสู่โลกภายนอกที่ยังคงอยู่ในความมืดมิด

แสงสว่างเพียงเล็กน้อยจากภายนอกที่ส่องเข้ามา ทำให้เขาเห็นภาพความหายนะรอบตัวได้รางๆ ฝุ่นควันฟุ้งตลบอบอวลจนแสบจมูก อรรถรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา เขาต้องออกไปจากซากบ้านหลังนี้ให้ได้ ก่อนที่มันจะพังถล่มลงมาทับร่างเขาจนแหลกเหลว เขาคลานอย่างรวดเร็ว ผ่านซากปรักหักพังที่กองรวมกัน เศษไม้แหลมคมขูดขีดไปตามร่างกาย เสื้อผ้าขาดวิ่นหลายแห่ง แต่เขาก็ไม่สนใจความเจ็บปวดเหล่านั้น เขามุ่งหน้าไปยังช่องว่างที่เคยเป็นประตูบ้าน หวังว่ามันจะนำพาเขาไปสู่ความปลอดภัยที่แท้จริง

เมื่อเขาก้าวข้ามธรณีประตูที่บัดนี้เหลือเพียงเศษไม้ที่ถูกบดขยี้ ร่างของอรรถก็ทรุดฮวบลงกับพื้นดินที่ยังคงสั่นสะเทือนอย่างไม่หยุดหย่อน เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามสดใส บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยม่านฝุ่นหนาทึบจนมองไม่เห็นดวงดาว หรือแม้แต่แสงจันทร์ที่เคยให้ความสว่างรางๆ ทั่วบริเวณ มันมืดมิดยิ่งกว่าคืนเดือนแรม และอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นควัน กลิ่นดินแห้ง และกลิ่นไหม้ที่ไม่ทราบที่มา ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกเผาผลาญ

แรงสั่นสะเทือนเริ่มลดระดับลงอย่างช้าๆ จากการสั่นสะเทือนที่บ้าคลั่งกลายเป็นการโยกโคลงที่รุนแรง และค่อยๆ ผ่อนลงจนเหลือเพียงการสั่นไหวเบาๆ ที่ยังคงรู้สึกได้ใต้ฝ่าเท้า ราวกับผืนโลกกำลังถอนหายใจเฮือกสุดท้ายหลังจากเหนื่อยล้าจากการทำลายล้าง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่น่าขนลุก ยิ่งกว่าเสียงคำรามของพสุธาเสียอีก เพราะมันคือความเงียบที่มาพร้อมกับการสิ้นสุดของทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็น

อรรถพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นระริกจากแรงสั่นสะเทือนที่ยังคงเหลืออยู่และจากความตกใจ เขากวาดสายตามองไปรอบตัว ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้น้ำตาเอ่อคลอ มันไม่ใช่แค่บ้านของเขาที่พังทลายลงจนไม่เหลือสภาพ แต่ทิวทัศน์รอบตัวที่เขาคุ้นเคยมาตลอดชีวิตก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

สวนผลไม้ผสมที่เขาเพียรปลูกสร้างมานานนับสิบปี บัดนี้กลายเป็นเพียงกองดินโคลนที่ถูกบดขยี้ ต้นไม้ใหญ่ที่เคยให้ร่มเงา บัดนี้ล้มระเนระนาดราวกองไม้ฟืน บ้างก็ถูกถอนรากถอนโคน บ้างก็หักกลางลำต้นอย่างไม่เหลือชิ้นดี บ่อน้ำเลี้ยงปลาที่เคยใสสะอาด บัดนี้กลายเป็นแอ่งโคลนขุ่นข้นที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังและดินทราย สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือเส้นทางที่เคยทอดยาวไปยังปากทางเข้าหมู่บ้าน บัดนี้มันถูกฉีกขาดออกจากกัน เกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ราวกับผืนดินถูกอสูรกายยักษ์กัดกินลงไป

อรรถค่อยๆ เดินโซซัดโซเซไปตามแนวรอยแยกขนาดใหญ่ พยายามสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรอบคอบ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เพราะผืนดินที่เขากำลังยืนอยู่ยังคงไม่เสถียร อาจจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ เขาเดินไปจนถึงขอบของรอยแยกที่กว้างกว่าสิบเมตร และลึกจนสายตาไม่สามารถหยั่งถึงก้นบึ้งได้ เสียงสายลมที่พัดผ่านรอยแยกนั้นดังหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณ เขาเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่เคยเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านใกล้เคียง สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่แสงไฟจากบ้านเรือน หรือเสียงผู้คน แต่เป็นเพียงความมืดมิดที่ไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใดๆ

"ไม่มีอะไรเหลือแล้ว..." เสียงของอรรถแหบพร่าราวกับคนขาดน้ำ เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากอุณหภูมิที่ลดต่ำลง แต่เป็นความหนาวเย็นจากความจริงอันโหดร้ายที่เผชิญหน้าอยู่ตรงหน้า โลกที่เขารู้จัก โลกที่เขาเคยอาศัยอยู่ บัดนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว มันคือโลกใบใหม่ โลกที่ถูกฉืนกระชาก ทำลายล้าง และกลืนกินโดยธรรมชาติอันบ้าคลั่ง

เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยไร้จุดหมาย พยายามหาทางออก หรืออย่างน้อยก็หาที่ปลอดภัยจากซากปรักหักพังที่อาจถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ แสงสลัวๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า บ่งบอกว่าใกล้จะรุ่งเช้าแล้ว แต่ท้องฟ้าก็ยังคงเป็นสีเทาหม่น ผสมกับสีแดงเรื่อๆ จากฝุ่นควันและความร้อนที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในบางจุด ภาพที่เห็นเบื้องหน้าไม่ต่างอะไรกับฉากในภาพยนตร์หายนะ ทว่ามันคือความเป็นจริงที่เขาต้องเผชิญหน้า

ระหว่างที่เขากำลังเดินสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างช้าๆ สายตาของอรรถก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ มันคือแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนๆ ที่ส่องออกมาจากภายในรอยแยกขนาดใหญ่ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ ไม่ใช่แสงสะท้อนจากน้ำ หรือแสงจากวัตถุใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก มันเป็นแสงที่มีชีวิต แสงที่ดูเหมือนจะเต้นระริกอยู่ลึกเข้าไปในความมืดมิดของรอยแยกนั้น แสงนั้นดูเหมือนจะเรียกให้เขาเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความหวาดระแวง อรรถค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขอบรอยแยกอีกครั้ง

เขาโน้มตัวลงไปมองอย่างระมัดระวัง พยายามเพ่งสายตาผ่านม่านฝุ่นที่ยังคงคละคลุ้ง เพื่อให้เห็นต้นตอของแสงประหลาดนั้นให้ชัดเจนขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ นั้นยิ่งสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเชื้อเชิญให้เขาค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ส่งเสียงคำรามขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงคำรามที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงที่ลึกและต่ำกว่าเดิมมาก ราวกับเสียงของสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาที่กำลังตื่นจากการหลับใหล

พร้อมกันนั้น รอยแยกที่เขากำลังมองลงไป ก็ขยายตัวกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ผืนดินบริเวณขอบรอยแยกที่เขากำลังยืนอยู่เริ่มปริแตกออก เสียงดัง "แคร่ก! แคร่ก!" พร้อมกับก้อนดินขนาดใหญ่ที่เริ่มหลุดร่วงลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง อรรถพยายามจะถอยหลัง แต่เท้าของเขากลับจมลงไปในดินที่อ่อนนุ่มอย่างกะทันหัน แรงดูดมหาศาลดึงรั้งร่างของเขาลงไป ราวกับพื้นโลกกำลังอ้าปากกว้างเพื่อกลืนกินเขาเข้าไปทั้งเป็น แสงสีฟ้าอ่อนๆ นั้นยิ่งส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ จากก้นบึ้งของเหวนรกที่กำลังจะดูดกลืนเขาลงไป...