ตอนที่ 14 —

ความมืดมิดที่เข้ามาเยือนอย่างกะทันหันในคืนนั้น ไม่ได้จางหายไปง่ายๆ ดุจผ้าคลุมสีดำผืนมหึมาที่โอบอุ้มโลกไว้ตลอดกาล วันคืนที่เคยมีแสงอาทิตย์เจิดจ้ากลายเป็นเพียงตำนานเล่าขาน ตอนนี้ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยมวลฝุ่นควันและเศษซากจากการล่มสลาย ทำให้แสงสว่างเลือนรางจนแทบไม่ต่างจากยามสนธยาตลอดเวลา อากาศหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นดินชื้น กลิ่นปูนที่แตกละเอียด ‌กลิ่นเหม็นไหม้ที่ปะปนกับกลิ่นสาบของความตาย และกลิ่นบางอย่างที่อรรถไม่อาจระบุได้ มันเป็นกลิ่นฉุน กัดจมูก และชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด

อรรถนำทางผู้รอดชีวิตอีกสองคนคือป้าเล็ก หญิงวัยกลางคนที่ร่างกายเริ่มอ่อนล้าจากการเดินทางและความหวาดกลัวที่เกาะกุมไม่ปล่อย กับเต้ เด็กหนุ่มอายุราวสิบห้าปีที่แม้จะพยายามแสดงความเข้มแข็ง ​แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายความตื่นตระหนกออกมาให้เห็นเป็นระยะ พวกเขากำลังฝ่าฟันเข้าไปในสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นย่านการค้าใจกลางเมือง บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถูกบิดเบี้ยวจนจำสภาพเดิมไม่ได้ ตึกสูงระฟ้าบางส่วนทรุดตัวลงมาพิงกันเป็นรูปสามเหลี่ยม บ้างก็หักครึ่งจนโครงเหล็กโผล่ออกมาอย่างน่ากลัว ถนนที่เคยเรียบเนียนถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมา บ้างก็ยกตัวสูงขึ้นเป็นกำแพงดิน บ้างก็ยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

“คุณอรรถคะ ‍เราจะไปทางไหนกันดี ดูเหมือนทางข้างหน้าจะไปต่อไม่ได้แล้วนะคะ” ป้าเล็กเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่าจากความเหนื่อยล้า เธอชี้ไปยังซากสะพานลอยคนข้ามที่พังทลายลงมาขวางทาง เบื้องล่างของสะพานคือเหวลึกที่เกิดจากการแยกตัวของแผ่นดิน มองลงไปแล้วรู้สึกเหมือนจะถูกดูดกลืนลงไปในความว่างเปล่า

อรรถกวาดสายตาคมกริบสำรวจสภาพแวดล้อม เขาใช้สัญชาตญาณอดีตทหารพรานที่ฝังลึกในกระดูกในการประเมินสถานการณ์ ‌ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวังและเด็ดขาด เขาสวมเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและเปื้อนคราบดินคราบเลือดจากการเอาชีวิตรอดในช่วงแรก เสื้อยืดสีเข้มกางเกงขายาวที่เคยเป็นชุดประจำตัว ตอนนี้กลายเป็นเครื่องแบบของนักผจญภัยในโลกที่บ้าคลั่ง มือข้างหนึ่งของเขากำมีดเดินป่าขนาดเหมาะมือไว้แน่น ขณะที่อีกข้างถือไฟฉายอันเล็กๆ ที่ให้แสงสว่างริบหรี่

“เราต้องหาทางข้ามไปให้ได้ครับป้าเล็ก ถ้าจะอ้อม ‍มันจะยิ่งเสียเวลาและอันตรายมากกว่าเดิม” อรรถตอบเสียงหนักแน่น เขามองไปที่โครงเหล็กของตึกเก่าที่ทอดตัวพาดผ่านรอยแยกขนาดใหญ่ โครงสร้างนั้นดูเปราะบางราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ แต่ก็เป็นทางเลือกเดียวที่พอจะมองเห็นได้ “เต้ นายไหวมั้ย?”

เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก “ไหวครับคุณอรรถ ​ผมจะระวังตัว” แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เหงื่อกาฬก็ซึมที่ไรผมของเขา อรรถเห็นแววตาที่สั่นไหวของเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าการตบไหล่เบาๆ เป็นการให้กำลังใจ

พวกเขาเริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้โครงเหล็กที่ดูเหมือนเส้นทางแห่งความตาย อรรถปีนขึ้นไปก่อน ใช้มีดเดินป่าที่คมกริบตรวจสอบความมั่นคงของเหล็กเส้นที่โผล่ออกมาจากซากปูน ​เขายึดจับเหล็กเส้นที่ดูแข็งแรงที่สุดไว้แน่น และเริ่มก้าวเดินอย่างระมัดระวังทีละก้าว ใต้ฝ่าเท้าของเขาคือเหวลึกที่ดูดกลืนแสงสว่างลงไปจนหมดสิ้น เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านช่องว่างด้านล่าง ทำให้รู้สึกเหมือนโครงเหล็กกำลังโยกคลอนตลอดเวลา

“ตามมาครับป้าเล็ก ช้าๆ นะครับ ไม่ต้องรีบ” ​อรรถออกคำสั่งเบาๆ แต่ชัดเจน ป้าเล็กกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเหี่ยวย่นของเธอยึดจับเหล็กเส้นที่อรรถชี้บอกอย่างสั่นเทา เธอค่อยๆ ขยับตัวตามมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาปิดปี๋ด้วยความกลัว อรรถคอยประคองเธอตลอดเวลา เขาใช้ประสบการณ์ที่เคยฝึกฝนมาในการรับมือกับสถานการณ์คับขันเหล่านี้ ความสามารถในการควบคุมอารมณ์และสติยังคงอยู่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าและหัวใจจะเจ็บปวดกับภาพตรงหน้าที่เคยเป็นบ้านเกิดเมืองนอน

เมื่อป้าเล็กข้ามมาได้ครึ่งทาง จู่ๆ เสียงครืนครั่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือน โครงเหล็กที่พวกเขากำลังเกาะอยู่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ เต้ที่ตามมาเป็นคนสุดท้ายกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างของเขากำลังจะร่วงหล่นลงไปในเหวเบื้องล่าง!

“เต้!” อรรถตะโกนสุดเสียง เขารีบยื่นมือออกไปคว้าแขนของเด็กหนุ่มไว้ได้ทันท่วงที แรงกระชากจากแรงสั่นสะเทือนและการถ่วงน้ำหนักของเต้ทำให้ร่างของอรรถเกือบจะหลุดจากโครงเหล็กไปพร้อมกัน ป้าเล็กส่งเสียงร้องอย่างขวัญเสีย แต่ก็พยายามยึดเกาะไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

“จับไว้ให้แน่นนะเต้ อย่าปล่อย!” อรรถออกคำสั่ง เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเครียด แต่ก็ยังคงความหนักแน่น เต้พยักหน้ารับ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ยึดเกาะแขนของอรรถไว้แน่นเหมือนชีวิตขึ้นอยู่กับมัน อรรถใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงร่างของเต้ขึ้นมาทีละน้อย แขนของเขาปวดร้าวไปหมด เส้นเลือดปูดโปนจากการออกแรงมหาศาล

ในที่สุด แรงสั่นสะเทือนก็ค่อยๆ สงบลง อรรถสามารถดึงเต้ขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างหนัก ตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ป้าเล็กเข้ามากอดเต้ไว้แน่น ทั้งสองคนต่างร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งอกปนหวาดผวา

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว” อรรถปลอบโยน เขาเองก็รู้สึกถึงความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็ต้องเก็บซ่อนเอาไว้เพื่อรักษาขวัญกำลังใจของอีกสองคน “เราต้องรีบไปต่อก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก”

หลังจากพักเหนื่อยได้ไม่นาน พวกเขาก็เดินทางต่อไปอย่างระมัดระวังมากขึ้น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ทุกซากปรักหักพังดูเหมือนจะพร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ พวกเขาเดินผ่านร้านค้าที่ถูกปล้นสะดมจนไม่เหลืออะไร ซากรถยนต์ที่ถูกพลิกคว่ำและเผาไหม้เกรียม ภาพเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความวุ่นวายและความสิ้นหวังที่เคยเกิดขึ้นที่นี่

อรรถสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ กลิ่นฉุนที่เขาเคยได้กลิ่นก่อนหน้านี้เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันเหมือนกลิ่นกำมะถันปะปนกับกลิ่นดินที่ถูกเผาไหม้รุนแรง และมีเสียงแปลกๆ ดังมาจากทางด้านหน้า เสียงนั้นไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงโครงสร้างถล่ม แต่เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนน้ำเดือดปุดๆ ขนาดใหญ่ หรือบางสิ่งบางอย่างที่กำลังถูกกดทับอยู่ใต้พื้นดินแล้วพยายามดันตัวเองขึ้นมา

“หยุดก่อนครับ” อรรถยกมือขึ้น ป้าเล็กกับเต้หยุดเดินทันที สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล อรรถเงี่ยหูฟัง เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับพื้นดินที่เริ่มส่งความร้อนแผ่วๆ ขึ้นมาใต้ฝ่าเท้า

“คุณอรรถ ได้ยินอะไรไหมคะ” ป้าเล็กถามเสียงเบาหวิว

“ได้ยินครับ” อรรถตอบ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มีดในมือเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น เขาเล็งไฟฉายไปทางต้นเสียง แสงไฟสาดส่องไปกระทบกับกำแพงของอาคารเก่าที่พังทลายลงมาบางส่วน

สิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้เลือดในกายของทุกคนแข็งตัว กำแพงตึกนั้นไม่ได้เป็นแค่ปูนและอิฐอีกต่อไป แต่มีรอยแตกขนาดใหญ่ที่แผ่ขยายออกไปทั่ว และจากรอยแตกนั้น มีบางอย่างกำลังปะทุออกมา สิ่งนั้นไม่ใช่ลาวา ไม่ใช่ก๊าซพิษ แต่เป็นของเหลวสีเขียวมรกตที่เรืองแสงเรืองรองอย่างประหลาด มันเดือดปุดๆ และไหลออกมาจากรอยแตกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฟู่ฟ่าที่น่าขนลุก กลิ่นฉุนที่พวกเขาได้กลิ่นก็มาจากของเหลวประหลาดนี้เอง

“มันคืออะไรคะคุณอรรถ?” เต้ถามเสียงสั่น ร่างของเขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

อรรถไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต ของเหลวสีเขียวเรืองแสงนั้นดูเหมือนจะมีชีวิต มันกำลังไหลแผ่กระจายไปทั่วพื้นอย่างรวดเร็ว และทุกสิ่งที่มันสัมผัส ไม่ว่าจะเป็นซากปรักหักพัง เศษเหล็ก หรือแม้แต่ต้นไม้ที่หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ก็ถูกกัดกร่อนลงไปอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นควันขาวฟุ้งกระจาย และส่งเสียงฉ่าๆ น่าสะพรึงกลัว

“ถอยครับ! ถอยออกไปให้ห่าง!” อรรถตะโกน เขารู้ทันทีว่านี่คืออันตรายชนิดใหม่ที่พวกเขาไม่เคยเจอมาก่อน ของเหลวประหลาดนั้นกำลังไหลเข้าใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังไล่ล่า

พวกเขาหันหลังกลับและวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ทางข้างหน้าก็ถูกปิดกั้นด้วยซากตึกที่ถล่มลงมาอีกเช่นกัน พวกเขาติดกับดัก! ของเหลวสีเขียวเรืองแสงนั้นไหลมาถึงแล้ว มันอยู่ห่างจากปลายเท้าของเต้เพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น กลิ่นฉุนรุนแรงจนแสบจมูกและลำคอ

“ทางตัน!” ป้าเล็กกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง

อรรถกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง เขามองหาทางออก มองหาที่กำบัง แต่ดูเหมือนธรรมชาติอันบ้าคลั่งนี้จะไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาอีกแล้ว ของเหลวสีเขียวกำลังแผ่ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงเดือดปุดๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงหายใจของอสูรกายที่กำลังตื่นขึ้นมา

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การสั่นสะเทือนแบบแผ่นดินไหวทั่วไป มันเป็นแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงและสม่ำเสมอ เหมือนมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังเคลื่อนตัวอยู่ใต้พื้นโลก และกำลังจะผุดขึ้นมา... ตรงหน้าพวกเขา!

ซากปรักหักพังเบื้องหน้าของพวกเขาระเบิดออก เศษหินปูนและเหล็กกระเด็นไปทั่ว ท่ามกลางควันและฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย แสงสีเขียวมรกตสว่างวาบขึ้นอย่างเจิดจ้า และสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ไม่ใช่ซากตึก ไม่ใช่รอยแยกของแผ่นดิน แต่เป็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นจากแร่ธาตุและของเหลวสีเขียวเรืองแสง มันมีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานโบราณ ผิวหนังเป็นหินที่ถูกกัดกร่อนและเรืองแสง ดวงตาของมันสว่างวาบด้วยพลังงานที่ไม่อาจเข้าใจได้ และมันกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างหิวโหย

อรรถยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ป้าเล็กกับเต้กรีดร้องสุดเสียง ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาจนแทบทรุดลงไป สิ่งที่เคยเป็นแค่ภัยพิบัติทางธรณีวิทยา บัดนี้ได้กลายพันธุ์เป็นฝันร้ายที่ไม่อาจคาดเดาได้ สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นขยับตัวช้าๆ ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั้งบริเวณ พร้อมกับอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวที่แหลมคมเรืองแสง และของเหลวสีเขียวมรกตก็หยดออกมาจากมุมปากของมัน…

พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรกันแน่ในโลกที่พังทลายแห่งนี้? และจะรอดจากมันไปได้อย่างไร?