ตอนที่ 23 —

ความมืดมิดไม่ได้เป็นเพียงสภาวะที่ไร้แสงอีกต่อไป แต่เป็นผืนผ้าคลุมที่ถักทอด้วยฝุ่นควันและเศษซากปรักหักพัง ปกคลุมโลกใบนี้ไว้ตลอดกาล แสงสว่างจางหายไปจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของวันคืนที่เคยมีดวงอาทิตย์เจิดจ้า ราวกับโลกกำลังถูกกลืนกินจากภายใน อรรถก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง นำทางเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกสองคน ผ่านซากอารยธรรมที่พังทลาย ‌กลิ่นดินชื้น ปูนที่แตกละเอียด และกลิ่นเหม็นไหม้ยังคงคละคลุ้ง ทว่ายังมีกลิ่นฉุน กัดจมูก และชวนให้รู้สึกคลื่นไส้บางอย่างที่ไม่อาจระบุได้ ซึ่งเป็นกลิ่นที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของอรรถมาตั้งแต่เริ่มต้นหายนะ และดูเหมือนจะยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ​ตามวันเวลาที่ผ่านไป

ลมหายใจของอรรถหนักหน่วง ร่างกายส่งสัญญาณเตือนภัยถึงความอ่อนล้าขั้นสูงสุด แต่จิตใจที่แข็งแกร่งยังคงปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ดวงตาของเขาปรับตัวเข้ากับแสงสลัวได้ดีจนแทบจะมองเห็นได้ในความมืดสนิท เขามองเห็นรวินท์ หญิงสาวผู้รอดชีวิตอีกคน ที่ก้าวตามมาอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นและร่องรอยความเหนื่อยล้า ‍แต่ดวงตาของเธอยังคงทอประกายแห่งความหวังบางๆ ที่ไม่เคยดับมอดไปเสียที ถัดไปคือลุงชิด ชายสูงวัยที่ร่างกายผ่ายผอมลงไปมาก แม้จะพยายามก้าวเดินอย่างมั่นคง แต่ทุกย่างก้าวก็เต็มไปด้วยความยากลำบาก และเสียงหอบหายใจของลุงชิดก็หนักขึ้นทุกที

“ไหวไหมลุงชิด?” อรรถหันไปถาม ‌เสียงของเขาแหบพร่าจากความแห้งผากในลำคอ

ลุงชิดพยักหน้าช้าๆ “ไหวสิพ่อหนุ่ม...แค่มัน…มันหนักไปหน่อย” ลุงชิดพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูแห้งผากไม่ต่างจากสภาพริมฝีปากที่แตกเป็นขุย

“อีกไม่ไกล เราต้องหาที่พักให้ได้ก่อนฟ้าจะมืดกว่านี้” อรรถพูดพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ถูกบดบังจนแทบไม่เห็นเค้าลางของดวงอาทิตย์ ยามสนธยาที่ไร้แสงนั้นช่างน่าหดหู่ และความมืดมิดที่กำลังจะมาเยือนก็ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งอย่างรวดเร็วกว่าที่เคย

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ‍พวกเขาเดินเท้าฝ่าซากเมืองหลวงที่กลายเป็นสุสานคอนกรีตขนาดมหึมา ถนนที่เคยเป็นเส้นเลือดใหญ่ของเมืองถูกฉีกขาด สะพานลอยที่เคยเชื่อมต่อเส้นทางกลายเป็นรูปปั้นเหล็กบิดเบี้ยวที่ชี้โด่เด่ขึ้นสู่ท้องฟ้า ตึกระฟ้าที่เคยภาคภูมิใจล้มระเนนระนาด บ้างก็พังครืนลงมาทั้งแถบ บ้างก็พังทลายจากด้านบนจนเหลือแต่โครงสร้างเปลือยเปล่า อรรถพยายามจะนำทางพวกเขาไปยังพื้นที่ที่เคยเป็นแหล่งชุมชนขนาดใหญ่ โดยหวังว่าจะพบกับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ​หรืออย่างน้อยก็แหล่งเสบียงที่ยังพอจะหลงเหลืออยู่

กลิ่นประหลาดนั้นดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันกำลังเติบโตและแผ่ขยายออกไปในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นศพเน่าเปื่อยเสียทีเดียว แต่มันเป็นกลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความชื้นของดิน กลิ่นปูนที่แตกร่วน กลิ่นคาวโลหะบางๆ และกลิ่นฉุนๆ เหมือนกำมะถัน ​หรือสารเคมีบางชนิดที่ไหม้ไฟ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด มันมีบางอย่างที่ดิบเถื่อนและแปลกประหลาดกว่านั้น ทำให้ท้องไส้ของพวกเขาปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียนออกมา

“กลิ่น…กลิ่นมันแรงขึ้นอีกแล้วค่ะ” รวินท์กระซิบ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงกว่าเดิม มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดจมูก

อรรถพยักหน้า เขาเองก็รู้สึกได้ ​รสชาติขมเฝื่อนๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในลำคอ และปวดหัวตุบๆ จนแทบจะทนไม่ไหว กลิ่นนี้มันไม่ใช่แค่กลิ่น แต่ราวกับมันมีตัวตน มันกัดกินเข้าไปในทุกอณูของอากาศ หายใจเข้าไปเท่าไหร่ก็รู้สึกเหมือนปอดถูกยัดด้วยบางสิ่งที่ไม่ใช่ลมหายใจ

“ระวัง!” อรรถร้องเตือน พลางกระชากแขนรวินท์ให้ถอยหลัง เมื่อพื้นคอนกรีตเบื้องหน้ายุบตัวลงไปอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นโพรงมืดมิดที่ดูเหมือนจะไร้ก้นบึ้งเบื้องล่าง โพรงนั้นไม่ได้เป็นหลุมกลมเรียบเหมือนที่เกิดจากการถล่มปกติ แต่มันเป็นรอยแยกที่ดูเหมือนจะถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง ขอบปูนที่แตกร้าวเผยให้เห็นชั้นดินที่ลึกลงไป และในความมืดมิดนั้น อรรถรู้สึกว่ามีไอน้ำบางอย่างลอยขึ้นมา พร้อมกับกลิ่นประหลาดที่เข้มข้นขึ้นไปอีกระดับ

“มันไม่ใช่แค่แผ่นดินไหวทั่วไปแล้วพ่อหนุ่ม” ลุงชิดเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาของลุงชิดมองไปยังรอยแยกนั้นด้วยความหวาดหวั่น “เหมือน…เหมือนพื้นดินมันกำลังขยับตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้แค่สั่นสะเทือนแล้วก็หยุด แต่เหมือนมันมีชีวิต”

คำพูดของลุงชิดทำให้อรรถรู้สึกขนลุกซู่ เขาเองก็คิดเช่นนั้นมานานแล้ว แผ่นดินไหวครั้งแรกอาจเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่สิ่งที่ตามมาคือการเปลี่ยนแปลงของพื้นผิวโลกอย่างถาวร หุบเหวใหม่ๆ ที่ปรากฏขึ้นเอง สันป่าที่ถูกดันขึ้นมาจากใต้พิภพ และเมืองที่กลายเป็นเขาวงกตที่ยังคงขยับตัวอยู่ตลอดเวลา

พวกเขาเดินอ้อมรอยแยกขนาดใหญ่ พยายามหลีกเลี่ยงพื้นที่ที่ดูไม่มั่นคง พวกเขาต้องปีนป่ายซากปรักหักพัง พลางคอยมองหาสิ่งปลูกสร้างที่ยังคงดูแข็งแรงพอจะให้พวกเขาหลบภัยในคืนนี้ได้ ในที่สุด สายตาของอรรถก็ไปสะดุดเข้ากับอาคารหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นห้องสมุดเก่า หรืออาคารเก็บเอกสารของทางราชการ ตัวอาคารทำจากคอนกรีตเสริมเหล็กหนาทึบ ดูแข็งแรงกว่าตึกอื่นๆ ที่พังทลายลงไปหมดสิ้น ผนังด้านนอกมีรอยร้าวบ้างเล็กน้อย แต่โครงสร้างโดยรวมยังคงตั้งตระหง่านอยู่ได้

“นั่นไง! เราไปที่นั่นกัน” อรรถชี้ไปยังอาคารนั้นด้วยความหวังอันริบหรี่

การเดินทางไปยังอาคารนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาต้องเดินผ่านซากรถยนต์ที่ถูกบีบอัดจนแบนราบ คล้ายกระป๋องที่ถูกยักษ์เหยียบเล่น ผ่านโครงกระดูกของต้นไม้ใหญ่ที่เคยให้ร่มเงา บัดนี้เหลือเพียงกิ่งก้านที่บิดเบี้ยวไร้ใบ ราวกับเพิ่งผ่านการเผาผลาญจากไฟนรก แม้จะยังไม่เห็นเปลวเพลิง แต่กลิ่นเหม็นไหม้ก็ยังคงคละคลุ้งไปทั่ว

เมื่อเข้าไปในอาคาร อากาศภายในกลับเย็นยะเยือกกว่าด้านนอกอย่างประหลาด แสงสลัวๆ จากช่องหน้าต่างที่แตกหักส่องกระทบกับชั้นหนังสือที่ล้มระเนนระนาด และกองกระดาษที่เปียกชื้น อรรถหยิบไฟฉายที่แบตเตอรี่ใกล้หมดขึ้นมาส่องสำรวจ ผงฝุ่นหนาทึบจับเกาะอยู่ทุกหนแห่ง ราวกับอาคารแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ กลิ่นประหลาดนั้นกลับยิ่งรุนแรงขึ้นภายในอาคาร ราวกับมันกำลังเฝ้ารอพวกเขาอยู่ที่นี่

“กลิ่นมัน…มาจากข้างในนี่แหละค่ะ” รวินท์กระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“ลุงก็ว่าอย่างนั้น” ลุงชิดพยักหน้า “เหมือนมันมาจากใต้ดิน หรือไม่ก็จากกำแพงนี่แหละ” ลุงชิดใช้มือลูบไปตามผนังคอนกรีตที่เย็นเฉียบ

อรรถเดินนำลึกเข้าไปในอาคาร ผ่านห้องโถงที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษซาก พวกเขาพยายามหาห้องที่ดูปลอดภัยที่สุดที่จะใช้เป็นที่พักชั่วคราว ทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นนั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นจนแทบจะหายใจไม่ออก มันเริ่มทำให้เกิดอาการวิงเวียนคลื่นไส้ไปถึงกระเพาะ อรรถรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินสมองของเขาจากภายใน

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บเอกสารขนาดใหญ่ หรือห้องสมุดส่วนตัว มีชั้นหนังสือเหล็กที่แข็งแรงล้มระเนระนาดอยู่บ้าง แต่ผนังและเพดานยังคงดูมั่นคง อรรถตัดสินใจว่านี่คือที่ที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเขาจะหาได้

“เราพักที่นี่ก่อน คืนนี้คงไม่ไหวแล้ว” อรรถทรุดตัวลงนั่งพิงผนังที่เย็นเฉียบ ร่างกายของเขาสั่นระริกด้วยความอ่อนเพลียและหนาวเหน็บ

รวินท์และลุงชิดก็ทรุดตัวลงเช่นกัน ต่างคนต่างพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสภาพร่างกาย แต่กลิ่นประหลาดนั้นยังคงคละคลุ้งไม่จางหาย ยิ่งอยู่ในห้องนี้นานเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของพวกเขาบิดเบี้ยว

“ผมขอไปสำรวจหน่อย” อรรถลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้จะถูกร่างกายประท้วงอย่างหนัก “กลิ่นมันแรงขนาดนี้ ผมว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่”

“ระวังตัวด้วยนะพ่อหนุ่ม” ลุงชิดเตือนด้วยความเป็นห่วง

รวินท์พยักหน้าเห็นด้วย แววตาของเธอบ่งบอกว่าอยากให้อรรถระมัดระวังเป็นพิเศษ

อรรถจุดเทียนไขที่เหลืออยู่เพียงแท่งเดียว แสงสลัวๆ ของมันวาดเงาประหลาดบนผนัง เขาเดินสำรวจไปตามห้องต่างๆ ของอาคาร กลิ่นประหลาดนำทางเขาไปสู่ทางลงสู่ชั้นใต้ดิน ทางลงนั้นมืดมิดและเต็มไปด้วยหยากไย่ อรรถลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความรู้สึกบางอย่างที่ว่านี่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาของโลกใบใหม่นี้ ทำให้เขาก้าวลงไปอย่างช้าๆ

บันไดปูนชื้นแฉะและลื่น กลิ่นยิ่งรุนแรงขึ้นจนแสบจมูก อรรถรู้สึกเหมือนหายใจเอาฝุ่นพิษเข้าไป เขาไอโขลก พยายามกลั้นลมหายใจไว้ให้ได้มากที่สุด ในที่สุดเขาก็มาถึงชั้นใต้ดิน ที่นี่มืดสนิทยิ่งกว่าด้านบน อากาศเย็นยะเยือกจนจับใจ และกลิ่นประหลาดนั้นก็รุนแรงถึงขีดสุด อรรถแทบจะยืนไม่ไหว เขายกเทียนไขขึ้นส่องไปรอบๆ

ชั้นใต้ดินเป็นห้องโถงกว้างใหญ่ มีชั้นวางของเหล็กที่ว่างเปล่า และกล่องกระดาษที่เปื่อยยุ่ยกระจัดกระจายไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้อรรถต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือผนังคอนกรีตด้านหนึ่งที่ถูกฉีกขาดเป็นรอยแยกขนาดมหึมา รอยแยกนั้นไม่ได้เกิดจากการถล่มลงมา แต่เป็นรอยที่ถูกบิดเบี้ยวและฉีกออก ราวกับมีบางสิ่งที่มีพลังมหาศาลอยู่ใต้พื้นดินพยายามที่จะดันตัวเองขึ้นมา

อรรถเดินเข้าไปใกล้รอยแยกนั้นอย่างช้าๆ แสงเทียนไขส่องสว่างเข้าไปในความมืดมิดของโพรงนั้น เผยให้เห็นบางสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของอรรถแข็งตัว มันไม่ใช่แค่ดิน หิน หรือโคลน แต่มันคือเนื้อเยื่อสีดำคล้ำที่ดูคล้ายรากไม้ขนาดยักษ์ กำลังเลื้อยพันกันไปมาอย่างช้าๆ ราวกับมีชีวิต เนื้อเยื่อเหล่านั้นมีของเหลวข้นหนืดสีเขียวอมดำไหลซึมออกมา และส่งกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรงที่สุดเท่าที่อรรถเคยได้กลิ่นมา ของเหลวนั้นหยดลงไปในก้นบึ้งของรอยแยกที่มืดมิด และเปล่งแสงสีเขียวอ่อนๆ เรืองรองขึ้นมาอย่างน่าขนลุก

มันคือแหล่งกำเนิดของกลิ่น! มันคือสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้!

อรรถเฝ้ามองภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความกลัวเข้าครอบงำจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ รากไม้ขนาดยักษ์เหล่านั้นดูเหมือนจะขยับตัวช้าๆ ราวกับกำลังหายใจ และในขณะที่อรรถกำลังจะหันหลังกลับ เขาก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า รากไม้เหล่านั้นไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ในความมืดมิดเบื้องล่างของรอยแยก มีดวงตาเรืองแสงสีเขียวหลายคู่กำลังจ้องมองกลับขึ้นมา ดวงตาเหล่านั้นไม่ได้มีขนาดเท่ากัน บางคู่ใหญ่เท่าฝ่ามือ บางคู่เล็กกว่านิ้วก้อย พวกมันกระพริบช้าๆ ราวกับกำลังประเมินเขาอยู่

แล้วหนึ่งในรากไม้ขนาดยักษ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เริ่มขยับตัวอย่างรวดเร็ว มันยื่นปลายแหลมออกมาจากรอยแยกราวกับหนวด พุ่งเข้าหาอรรถด้วยความเร็วที่ไม่อาจคาดเดาได้…