หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายในห้างสรรพสินค้าร้าง กลุ่มผู้รอดชีวิตก็เดินทางต่อไปด้วยความระมัดระวังยิ่งขึ้น ความหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตประหลาดที่พวกเขาเผชิญหน้ายังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวง สายตาของทุกคนกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่ลดละ พยายามจับสังเกตสิ่งผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย
ความหิวโหยและกระหายน้ำยังคงเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเขา ดินพยายามนำทางไปยังพื้นที่ที่เคยเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ในอดีต หวังว่าจะพบแหล่งน้ำธรรมชาติหรืออย่างน้อยก็พืชพรรณที่พอจะกินประทังชีวิตได้บ้าง
“ตรงนี้เคยเป็นสวนสาธารณะที่ใหญ่ที่สุดในเมือง” ดินชี้ไปข้างหน้า “น่าจะมีบ่อน้ำหรือลำธารหลงเหลืออยู่บ้าง”
แต่เมื่อพวกเขาไปถึง สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า สวนสาธารณะที่เคยเขียวขจีบัดนี้กลายเป็นพื้นดินแตกระแหง ต้นไม้ใหญ่ล้มระเนนระนาด บ่อน้ำแห้งขอดจนเห็นแต่พื้นดินแตกเป็นริ้วๆ ราวกับผิวหนังของงูยักษ์
ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของทุกคนอีกครั้ง ฟ้าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง “ไม่มีอะไรเลย...ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
พลอยเข้าไปกอดฟ้าปลอบโยน “ไม่เป็นไรนะฟ้า เราต้องไม่ยอมแพ้” แม้ในใจเธอเองก็รู้สึกท้อแท้ไม่ต่างกัน
เมฆเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างเงียบๆ สายตาของเขากวาดมองไปตามซากปรักหักพังของศาลาพักร้อนที่พังทลายลงมา เขาเห็นบางสิ่งบางอย่างเปล่งประกายอยู่ใต้กองอิฐหิน
“พี่ดินครับ! ตรงนี้มีอะไรบางอย่าง!” เมฆตะโกนเรียก
ทุกคนรีบเดินเข้าไปหาเมฆ ดินใช้มือเปล่าเขี่ยเศษอิฐและหินออก เผยให้เห็นกล่องโลหะเก่าๆ กล่องหนึ่ง มันเป็นกล่องเก็บของที่ใช้สำหรับปฐมพยาบาลในยามฉุกเฉิน
“กล่องปฐมพยาบาล!” หมอทิพย์อุทานด้วยความดีใจ
ดินพยายามเปิดกล่องออกอย่างระมัดระวัง ภายในกล่องมีอุปกรณ์ทางการแพทย์พื้นฐานอยู่บ้าง เช่น ผ้าพันแผล ยาฆ่าเชื้อ และยาแก้ปวด แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ขวดน้ำเปล่าขนาดเล็กสองสามขวดที่ยังคงปิดสนิท
“น้ำ!” ฟ้าอุทานด้วยความตื่นเต้น ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความหวัง
ดินแบ่งน้ำให้ทุกคนดื่มคนละนิดละหน่อย แม้จะเป็นเพียงปริมาณเล็กน้อย แต่มันก็ช่วยบรรเทาความกระหายน้ำที่ทรมานพวกเขามาตลอดทั้งวันได้บ้าง
“ขอบคุณนะเมฆ” พลอยเอ่ยขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจ
เมฆยิ้มบางๆ “ผมแค่เดินไปเจอครับ”
ขณะที่ทุกคนกำลังพักผ่อนและดื่มน้ำ พลอยก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ไม่ไกลจากกล่องปฐมพยาบาล มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่เปียกชื้นและมีรอยฉีกขาด
เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษส่วนใหญ่เปื่อยยุ่ยและอ่านไม่ออก แต่มีบางหน้ายังพอจะอ่านได้
“อะไรน่ะพลอย” หมอทิพย์ถาม
“สมุดบันทึกค่ะ” พลอยตอบ “น่าจะเป็นของคนที่เคยอยู่ที่นี่”
เธอเริ่มอ่านข้อความที่ยังพอจะอ่านได้ออกเสียงเบาๆ
“...วันที่ 15 มีนาคม...วันนี้พื้นดินสั่นสะเทือนอีกแล้ว แรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา...ตึกรามบ้านช่องเริ่มพังทลาย...ผู้คนวิ่งหนีตายกันอลหม่าน...ฉันซ่อนตัวอยู่ในสวนสาธารณะแห่งนี้...หวังว่ามันจะปลอดภัย...”
“...วันที่ 17 มีนาคม...ไม่มีใครมาช่วยเลย...อาหารและน้ำเริ่มหมด...ฉันเห็นบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด...มันไม่ใช่คน...มันน่ากลัวมาก...”
“...วันที่ 20 มีนาคม...ฉันต้องไปจากที่นี่...แต่ไม่รู้จะไปไหน...โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว...มันกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง...”
ข้อความในสมุดบันทึกขาดหายไปตรงนั้น พลอยเงยหน้าขึ้นมองทุกคน ใบหน้าของเธอซีดเผือด
“ดูเหมือนว่าเจ้าของสมุดบันทึกคนนี้จะเจอเรื่องราวคล้ายๆ กับเรา” ดินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“สิ่งมีชีวิตประหลาดนั่น...มันอาจจะอยู่มาตั้งแต่แรกแล้ว” เมฆพูดเสริม
หมอทิพย์ถอนหายใจ “มันยืนยันได้ว่าเราไม่ได้ตาฝาดไปเอง”
สมุดบันทึกเล่มนี้เป็นร่องรอยแห่งอดีต เป็นเสียงสะท้อนจากผู้ที่เคยมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ก่อนที่มันจะถูกกลืนกิน มันเป็นเครื่องเตือนใจว่าพวกเขาไม่ใช่คนกลุ่มแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายของโลกใบใหม่นี้ และมันยังเป็นหลักฐานยืนยันถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่พวกเขาเพิ่งเผชิญหน้ามา
“เราต้องระมัดระวังให้มากขึ้นกว่าเดิม” พลอยพูดเสียงแผ่ว “มันอาจจะอยู่ใกล้ๆ เราก็ได้”
ความหวาดระแวงกลับมาเกาะกุมจิตใจของทุกคนอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับภัยคุกคามที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่
ดินเก็บสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ “มันอาจจะมีประโยชน์ในภายหลัง”
พวกเขาตัดสินใจพักค้างคืนที่สวนสาธารณะแห่งนี้ แม้จะรู้ว่ามันอาจจะไม่ปลอดภัยนัก แต่ความอ่อนเพลียทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาจุดกองไฟเล็กๆ เพื่อให้ความอบอุ่นและขับไล่สัตว์ร้าย แต่ก็ต้องระมัดระวังไม่ให้เปลวไฟลุกโชนจนเกินไป เพราะอาจจะดึงดูดสิ่งที่ไม่พึงประสงค์เข้ามาได้
พลอยนั่งเฝ้ายามอยู่เงียบๆ แสงไฟจากกองไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความกังวล เธออ่านข้อความในสมุดบันทึกซ้ำไปซ้ำมา พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
คำว่า “พสุธากลืนชีพ” ที่เธอเคยได้ยินจากข่าวในวันแรกๆ บัดนี้มันมีความหมายที่ลึกซึ้งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เคยคิดไว้ มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยา แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง กลืนกินอารยธรรม กลืนกินชีวิต และอาจจะกลืนกินความเป็นมนุษย์ไปในที่สุด
เธอคิดถึงครอบครัว คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงชีวิตที่เคยเป็นปกติสุข น้ำตาคลอเบ้า แต่เธอก็กลั้นเอาไว้ เธอรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะอ่อนแอ
เมฆเดินเข้ามานั่งข้างๆ พลอย “พี่พลอยไม่เป็นไรนะครับ”
พลอยหันไปมองเมฆ “พี่แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ น่ะ”
“ผมก็เหมือนกันครับ” เมฆตอบ “แต่เราต้องอยู่ให้รอดนะครับพี่พลอย เพื่อจะได้กลับไปเจอคนที่เรารัก”
คำพูดของเมฆทำให้พลอยรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง ใช่แล้ว พวกเขาต้องอยู่รอด เพื่อจะได้กลับไปหาคนที่พวกเขารัก เพื่อจะได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพื่อจะได้เป็นพยานของการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่นี้
แสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มันเป็นแสงเดียวที่ยังคงส่องสว่างในความมืดมิดของโลกใบใหม่นี้ ราวกับเป็นความหวังเล็กๆ ที่ยังคงมีอยู่ แม้ในยามที่ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะสิ้นหวังไปหมดแล้ว
พวกเขาจะเดินหน้าต่อไป จะต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด จะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรก็ตาม เพราะนี่คือเรื่องราวของพวกเขา เรื่องราวของกลุ่มผู้รอดชีวิตในโลกที่ถูกกลืนกินโดยพสุธา
พสุธากลืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก