หลังจากพักฟื้นร่างกายและจิตใจในป้อมปราการแห่งความหวังได้ไม่กี่วัน กลุ่มผู้รอดชีวิตก็เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ภายในกำแพง พลอย, ดิน, เมฆ, ฟ้า และหมอทิพย์ ได้รับมอบหมายหน้าที่ต่างๆ เพื่อช่วยเหลืองานในชุมชน ดินกับเมฆเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวน หมอทิพย์ช่วยงานในหน่วยพยาบาล ส่วนพลอยกับฟ้าช่วยงานในครัวและดูแลเด็กๆ
ชีวิตในป้อมปราการเป็นไปอย่างมีระเบียบและเข้มงวด ทุกคนต่างทำงานอย่างหนักเพื่อความอยู่รอดของชุมชน แต่ถึงแม้จะอยู่ในที่ปลอดภัย ความหวาดระแวงต่อโลกภายนอกก็ยังคงอยู่ ผู้กลืนกินยังคงเป็นภัยคุกคามที่มองไม่เห็น และโลกที่พังทลายก็ยังคงเต็มไปด้วยปริศนาที่ยังไม่ถูกไข
วันหนึ่ง ผู้กองธรณ์เรียกดินกับพลอยไปพบในห้องทำงานของเขา
“ฉันมีภารกิจสำคัญให้พวกแก” ผู้กองธรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พวกเราได้รับสัญญาณวิทยุที่อ่อนแรงจากฐานที่มั่นอีกแห่งหนึ่งทางทิศใต้ แต่สัญญาณมันขาดหายไป พวกเราต้องการให้พวกแกออกไปสำรวจเส้นทางนั้น และพยายามติดต่อกับพวกเขาอีกครั้ง”
พลอยรู้สึกถึงความตื่นเต้นและความกังวลปะปนกันไป มันเป็นโอกาสที่จะได้ออกไปสำรวจโลกภายนอกอีกครั้ง แต่ก็เป็นภารกิจที่เต็มไปด้วยอันตราย
“ทำไมต้องเป็นพวกเราครับ” ดินถาม “หน่วยลาดตระเวนของพวกคุณน่าจะมีความชำนาญมากกว่า”
“เพราะพวกแกมีประสบการณ์ในการเดินทางในโลกภายนอกมาแล้ว” ผู้กองธรณ์ตอบ “และพวกแกก็เคยเผชิญหน้ากับผู้กลืนกินมาแล้วด้วย ที่สำคัญที่สุดคือ พวกแกมีความสามารถในการปรับตัวและสังเกตสิ่งผิดปกติได้ดี”
พลอยคิดถึงสมุดบันทึกและกระดานดำที่เธอเคยอ่าน มันเป็นข้อมูลสำคัญที่อาจจะเป็นประโยชน์ในการสำรวจโลกภายนอก
“เราจะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดครับผู้กอง” ดินรับคำ
ผู้กองธรณ์ยื่นแผนที่ให้พวกเขา “นี่คือแผนที่ที่เรามี มันอาจจะไม่สมบูรณ์นัก แต่ก็พอจะให้แนวทางได้ และนี่คือวิทยุสื่อสารฉุกเฉิน ใช้มันเพื่อติดต่อกลับมาหาเราหากเจออะไรผิดปกติ”
พลอยรับแผนที่และวิทยุสื่อสารมาอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่อยู่บนบ่าของเธอ
ก่อนออกเดินทาง พลอยไปหาเมฆกับฟ้าเพื่อบอกลา เมฆกอดพลอยแน่น “ระวังตัวด้วยนะครับพี่พลอย”
ฟ้าเองก็กอดพลอยด้วยน้ำตาคลอเบ้า “รีบกลับมานะคะพี่พลอย”
หมอทิพย์ยื่นถุงยาให้พลอย “นี่คือยาที่จำเป็นบางส่วน เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน”
พลอยรับถุงยามา “ขอบคุณค่ะหมอทิพย์”
ดินกับพลอยเตรียมเสบียงและอาวุธที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง พวกเขาได้รับปืนไรเฟิลและกระสุนเพิ่มจากหน่วยรักษาความปลอดภัย พร้อมกับชุดป้องกันที่แข็งแรงกว่าเดิม
เช้าวันรุ่งขึ้น ดินกับพลอยยืนอยู่หน้าประตูเหล็กขนาดใหญ่ของป้อมปราการ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องใบหน้าของพวกเขา เผยให้เห็นร่องรอยของความมุ่งมั่นและความกังวล
“พร้อมไหมพลอย” ดินถาม
พลอยพยักหน้า “พร้อมค่ะ”
ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นโลกภายนอกที่ยังคงเต็มไปด้วยซากปรักหักพังและความเงียบงัน
พวกเขาก้าวเท้าออกไปจากป้อมปราการแห่งความหวัง เดินทางเข้าสู่โลกที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง สายตาของพวกเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่ลดละ พยายามจับสังเกตสิ่งผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย
การเดินทางครั้งนี้แตกต่างจากการเดินทางครั้งก่อนๆ พวกเขามีอุปกรณ์ที่ดีกว่า มีข้อมูลมากกว่า และมีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจนกว่า แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง
พวกเขาเดินผ่านซากเมืองที่พังทลาย ผ่านถนนที่ขาดสะบั้น และผ่านอาคารสูงที่กลายเป็นโครงกระดูกเหล็กบิดเบี้ยว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นไหม้ยังคงลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
พลอยพยายามใช้ความรู้ที่ได้จากสมุดบันทึกและกระดานดำในการวิเคราะห์สภาพแวดล้อม เธอสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างบนพื้นดิน รอยเท้าที่ไม่ใช่ของมนุษย์ และรอยขีดข่วนบนผนังอาคารที่ดูเหมือนจะเกิดจากกรงเล็บขนาดใหญ่
“ดูเหมือนว่าผู้กลืนกินจะยังคงวนเวียนอยู่ในบริเวณนี้” พลอยเอ่ยขึ้น “เราต้องระวังให้มาก”
ดินพยักหน้า “ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน”
พวกเขาเดินทางต่อไปอย่างเงียบเชียบ พยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับสิ่งมีชีวิตประหลาดให้มากที่สุด แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าหากจำเป็น
ขณะที่เดินผ่านซอกหลืบหนึ่ง พลอยก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ เสียงนั้นมาจากในซากอาคารที่อยู่ไม่ไกลนัก มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและฟังไม่ชัด ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามพูดกับเธอจากอีกฝั่งหนึ่งของกำแพง
“ดิน! คุณได้ยินไหม” พลอยถามเสียงสั่น
ดินหยุดชะงัก “ได้ยินอะไรพลอย”
“เสียงกระซิบ...มันมาจากในตึกนั้น” พลอยตอบ
ดินเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ แต่ก็ไม่มีใครได้ยินอะไรเลย นอกจากเสียงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหัก
“เธอคงจะหูฝาดไปเองพลอย” ดินพูดปลอบใจ “เราทุกคนเหนื่อยล้ามากแล้ว”
พลอยไม่แน่ใจว่าเธอหูฝาดไปเองจริงๆ หรือเปล่า แต่เสียงนั้นมันชัดเจนมากในหูของเธอ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง ราวกับเป็นเสียงสะท้อนจากอดีตที่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในโลกที่พังทลายนี้
พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปสำรวจในอาคารนั้น และเดินหน้าต่อไปตามเส้นทางที่ผู้กองธรณ์มอบให้
ภารกิจสำรวจโลกที่เปลี่ยนไปนี้เป็นบททดสอบที่สำคัญสำหรับพวกเขา ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดจากอันตรายภายนอก แต่ยังเป็นการเผชิญหน้ากับความกลัวภายในจิตใจ และการค้นหาความหมายของการมีชีวิตรอดในโลกที่ถูกกลืนกินโดยพสุธา
พวกเขาไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจออะไร ไม่รู้ว่าสัญญาณวิทยุที่ได้รับนั้นเป็นความหวังที่แท้จริง หรือเป็นเพียงกับดักที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้คือ พวกเขาต้องสู้ ต้องเดินหน้าต่อไป ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรก็ตาม เพราะการยอมแพ้คือความตาย และความตายไม่ใช่ทางเลือกสำหรับพวกเขาในตอนนี้
การเดินทางครั้งนี้เป็นมากกว่าภารกิจสำรวจ มันคือการค้นหาความจริง การค้นหาความหวัง และการค้นหาหนทางที่จะสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมาอีกครั้งในหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกฉีกกระชากนี้
พสุธากลืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก