หลังจากกลับมาจากภารกิจสำรวจที่ประสบความสำเร็จในการยืนยันสัญญาณจากฐานที่มั่นทางใต้ ดินกับพลอยก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชุมชนในป้อมปราการแห่งความหวัง ข้อมูลที่พวกเขานำกลับมาเป็นสิ่งล้ำค่า ทำให้ผู้กองธรณ์สามารถวางแผนการเชื่อมต่อกับฐานที่มั่นแห่งอื่นได้
แต่ท่ามกลางความยินดีและความหวังที่เกิดขึ้น คลื่นใต้น้ำแห่งความขัดแย้งก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ภายในป้อมปราการ
กลุ่มผู้รอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในป้อมปราการไม่ได้มีเพียงผู้คนที่เชื่อมั่นในการทำงานร่วมกันเท่านั้น แต่ยังมีกลุ่มที่มองโลกในแง่ร้าย และกลุ่มที่ต้องการอำนาจเหนือผู้อื่น กลุ่มที่นำโดยชายชื่อ ‘กำแหง’ อดีตนักธุรกิจผู้มั่งคั่งที่เคยมีอิทธิพลในโลกก่อนภัยพิบัติ กำแหงและพรรคพวกของเขามักจะตั้งคำถามกับการตัดสินใจของผู้กองธรณ์ และพยายามสร้างความแตกแยกในชุมชน
วันหนึ่ง ขณะที่ดินกำลังตรวจสอบอาวุธอยู่ในคลังเก็บของ พลอยก็เดินเข้ามาหาเขา
“ดิน ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย” พลอยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล “ช่วงนี้กำแหงกับพวกพ้องของเขาดูแปลกๆ ไปนะ”
ดินพยักหน้า “ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันพลอย พวกเขามักจะรวมกลุ่มกันซุบซิบ และสายตาที่มองผู้กองธรณ์ก็ดูไม่เป็นมิตร”
“ฉันได้ยินมาว่าพวกเขากำลังพยายามโน้มน้าวให้คนอื่นๆ เชื่อว่าผู้กองธรณ์ไม่มีประสิทธิภาพในการนำชุมชน” พลอยพูดเสริม “และพวกเขาก็อ้างว่าพวกเขามีวิธีที่ดีกว่าในการเอาชีวิตรอด”
“วิธีที่ดีกว่างั้นเหรอ” ดินแค่นหัวเราะ “ในโลกแบบนี้ ไม่มีวิธีไหนที่ดีกว่าการทำงานร่วมกันหรอก”
ความขัดแย้งเริ่มปะทุขึ้นอย่างเปิดเผยในที่ประชุมชุมชนประจำสัปดาห์ กำแหงยืนขึ้นด้วยท่าทางผยอง “ท่านผู้กองธรณ์! ผมขอถามว่าแผนการเชื่อมต่อกับฐานที่มั่นทางใต้ของท่านนั้นมีความเสี่ยงมากเกินไปหรือไม่! เราควรจะมุ่งเน้นไปที่การเสริมสร้างความแข็งแกร่งของป้อมปราการของเราเอง ไม่ใช่การออกไปเสี่ยงอันตรายภายนอก!”
ผู้กองธรณ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “การเชื่อมต่อกับฐานที่มั่นอื่นคือหนทางเดียวที่เราจะอยู่รอดได้ในระยะยาว เราไม่สามารถอยู่รอดได้ด้วยตัวคนเดียว”
“แต่ถ้าการเชื่อมต่อนั้นนำมาซึ่งอันตรายล่ะ!” กำแหงสวนกลับ “เราจะเอาอะไรไปป้องกันตัวเอง! ทรัพยากรของเรามีจำกัด!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ผู้รอดชีวิต บางคนเห็นด้วยกับกำแหง บางคนก็ยังคงเชื่อมั่นในผู้กองธรณ์
พลอยรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุม เธอเห็นสายตาของกำแหงที่จ้องมองผู้กองธรณ์ด้วยความไม่พอใจ ราวกับว่าเขากำลังรอคอยโอกาสที่จะโค่นล้มอำนาจ
หลังจากที่ประชุมเลิก ดินกับพลอยก็ไปหาผู้กองธรณ์ในห้องทำงานของเขา
“ผู้กองครับ กำแหงกำลังสร้างความแตกแยกในชุมชน” ดินเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล
ผู้กองธรณ์ถอนหายใจ “ฉันรู้ดิน ฉันรู้ว่ากำแหงต้องการอะไร เขาต้องการอำนาจ”
“แล้วเราจะทำยังไงดีครับ” พลอยถาม
“เราต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าแผนการของเราคือทางออกที่ดีที่สุด” ผู้กองธรณ์ตอบ “และเราต้องระมัดระวังกำแหงให้มากที่สุด เขาอาจจะทำอะไรที่คาดไม่ถึง”
คืนนั้น พลอยนอนไม่หลับ เธอคิดถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในป้อมปราการ มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่แม้ในสถานการณ์ที่โหดร้ายเช่นนี้ มนุษย์ก็ยังคงไม่สามารถละทิ้งความโลภและความเห็นแก่ตัวได้
รุ่งเช้า เมฆวิ่งเข้ามาหาพลอยด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
“พี่พลอย! มีเรื่องแล้วครับ!” เมฆเอ่ยขึ้นเสียงสั่น
“เกิดอะไรขึ้นเมฆ” พลอยถาม
“คลังเสบียงถูกงัดครับ! อาหารและน้ำหายไปบางส่วน!” เมฆตอบ
พลอยรู้สึกตกใจอย่างมาก เธอรีบวิ่งไปที่คลังเสบียงพร้อมกับเมฆ ดินและผู้กองธรณ์ก็อยู่ที่นั่นแล้ว ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง
“ใครเป็นคนทำ!” ผู้กองธรณ์คำรามด้วยความโกรธ
“ดูเหมือนว่าจะเป็นฝีมือของคนในครับ” ดินเอ่ยขึ้น “ไม่มีร่องรอยการบุกรุกจากภายนอก”
พลอยคิดถึงกำแหงและพรรคพวกของเขา เธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“เราต้องตามหาคนร้ายให้เจอ” ผู้กองธรณ์พูดเสียงหนักแน่น “และเราต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสามัคคีของเรา”
การขโมยเสบียงในสถานการณ์เช่นนี้ถือเป็นอาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุด มันไม่เพียงแต่ลดโอกาสในการอยู่รอดของชุมชน แต่ยังเป็นการทำลายความเชื่อใจและความสามัคคีที่สำคัญที่สุดในการสร้างชีวิตใหม่
ผู้กองธรณ์สั่งให้หน่วยรักษาความปลอดภัยออกตามหาคนร้ายทันที ดินกับพลอยก็เข้าร่วมในการค้นหาด้วย พวกเขาเดินสำรวจไปทั่วป้อมปราการ พยายามหาเบาะแส
ขณะที่เดินผ่านอาคารร้างแห่งหนึ่ง พลอยก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ เสียงนั้นมาจากในอาคารนั้นอีกครั้ง มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและฟังไม่ชัด ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามพูดกับเธอจากอีกฝั่งหนึ่งของกำแพง
พลอยหยุดชะงัก “ดิน คุณได้ยินไหม”
ดินเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ “ได้ยินอะไรพลอย”
“เสียงกระซิบ...มันมาจากในตึกนั้น” พลอยตอบ
ดินส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยพลอย เธอคงจะเหนื่อยมากแล้ว”
พลอยไม่แน่ใจว่าเธอหูฝาดไปเองจริงๆ หรือเปล่า แต่เสียงนั้นมันชัดเจนมากในหูของเธอ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง ราวกับเป็นเสียงเตือนถึงอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในป้อมปราการแห่งนี้
พวกเขาเดินหน้าต่อไปในการค้นหาคนร้าย แต่ในใจของพลอยนั้น เธอรู้สึกว่าความขัดแย้งภายในชุมชนนี้เป็นอันตรายที่ร้ายแรงไม่แพ้ผู้กลืนกินภายนอกกำแพง
คลื่นใต้น้ำแห่งความขัดแย้งเริ่มปะทุขึ้นสู่ผิวน้ำ มันเป็นบททดสอบที่สำคัญสำหรับชุมชนผู้รอดชีวิตแห่งนี้ ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดจากภัยคุกคามภายนอก แต่ยังเป็นการเผชิญหน้ากับความมืดมิดภายในจิตใจของมนุษย์ด้วยกันเอง
พวกเขาจะต้องค้นหาความจริง จะต้องรักษาความสามัคคี และจะต้องแสดงให้เห็นว่าความหวังจะยังคงอยู่ แม้ในยามที่ทุกสิ่งรอบตัวดูมืดมิดและสิ้นหวังที่สุด
พสุธากลืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก