ตอนที่ 1 — เพลงสั่นสะเทือนแห่งพสุธา

มันเริ่มต้นด้วยเสียง... เสียงครืนครั่นที่ลึกและต่ำ ราวกับผืนโลกกำลังคำรามออกมาจากขุมนรก เสียงนั้นค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้น ก้องกังวานไปทั่วทุกอณูของอากาศ ไม่นานนัก ‌ผืนดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง บ้านไม้เก่าแก่ของอรรถที่ปลูกอยู่ริมชายป่าจังหวัดกาญจนบุรีเริ่มสั่นสะเทือน โครงสร้างไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะแตกหักเป็นเสี่ยง

อรรถ อดีตทหารพรานวัยสี่สิบปลายที่ผันตัวมาใช้ชีวิตสงบสุขกับการทำสวนผสมและออกหาของป่า ไม่ต้องรอให้สัญชาตญาณเตือน เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่แผ่นดินไหวธรรมดา ประสบการณ์ที่เคยเฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วนในป่าลึก ทำให้ร่างกายของเขาตอบสนองเร็วกว่าความคิด ​เขากระโจนเข้าใต้โครงเหล็กเตียงนอนเก่าคร่ำคร่าที่พอจะเป็นที่กำบังได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นนรก

ผนังบ้านพังครืน ฝุ่นผงคลุ้งตลบอบอวล เสียงข้าวของแตกหักดังระงม ป่าที่เคยร่มรื่นอยู่เบื้องนอกถูกฉีกกระชาก ต้นไม้ใหญ่ล้มระเนระนาดเหมือนไม้จิ้มฟันที่ถูกเทพยดาโยนเล่น ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามถูกกลืนหายไปในม่านฝุ่นและควันสีเทาอมแดง อากาศร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน ‍กลิ่นดินและซากพืชที่ถูกทำลายลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่การสั่นคลอน แต่เป็นการบิดเบี้ยว พื้นดินใต้บ้านของอรรถทรุดตัวลงอย่างน่าหวาดผวา ช่องว่างขนาดใหญ่ฉีกขาดออกจากกัน เผยให้เห็นรอยแยกสีดำมืดที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น อรรถต้องกัดฟันแน่น ใช้สองมือยึดโครงเตียงไว้สุดแรงเกิด ‌แรงเหวี่ยงทำให้ร่างกายเขาฟาดไปกับเสาเหล็กข้างเตียง เจ็บแปลบไปทั่วแผ่นหลัง แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้กับความหวาดกลัวที่เข้าครอบงำ เมื่อเขาเห็นบ้านทั้งหลังกำลังจะดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง

"ไม่!" เขาตะโกนออกมา เสียงของเขาแทบจะถูกกลืนหายไปในมหาสมุทรแห่งเสียงโกลาหล เขาพยายามดิ้นรน กระเสือกกระสนออกมาจากใต้เตียง ‍ก่อนที่พื้นบ้านจะทรุดตัวลงไปทั้งหมดในวินาทีถัดมา อรรถกลิ้งตกลงไปในสวนที่เคยปลูกพืชผักสวนครัว แต่ตอนนี้มันกลายเป็นทางลาดชันที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เขากระแทกกับดินและก้อนหินหลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะหมดสติไปชั่วขณะ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกทั้งใบดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แสงตะวันยามเช้าที่เคยสาดส่องเข้ามาในบ้านของเขา ตอนนี้ถูกบดบังด้วยกำแพงดินสูงชันที่โผล่ขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ​สายน้ำลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านหลังบ้านเคยใสสะอาด ตอนนี้กลายเป็นสายโคลนขุ่นข้นที่ไหลเชี่ยวกราก ดินแดนที่เขาเคยรู้จักและคุ้นเคยได้หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและซากปรักหักพัง

เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนระลอกเล็ก ๆ ที่ยังคงมีอยู่ประปราย บ่งบอกว่าภัยพิบัติยังไม่สงบลงโดยสมบูรณ์ ​อรรถพยุงตัวเองขึ้นช้า ๆ ร่างกายของเขาปวดร้าวไปทุกส่วน แต่สิ่งที่รุนแรงกว่าคือความรู้สึกว่างเปล่าในจิตใจ บ้านของเขาหายไป สวนของเขาหายไป โลกของเขาหายไป

เขามองไปยังทิศทางที่เคยเป็นเมืองกาญจน์ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบกิโลเมตร ​สิ่งที่เห็นมีเพียงม่านหมอกควันสีเทาที่ปกคลุมอยู่เบื้องหน้า สูงเสียดฟ้าจนมองไม่เห็นขอบเขต มันไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่เป็นม่านฝุ่นและไอระเหยที่เกิดจากความร้อนใต้พิภพที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เสียงครืนครั่นที่เคยได้ยินยังคงแว่วก้องอยู่ในหูของเขา เป็นเหมือนเพลงโศกที่ธรรมชาติบรรเลงเพื่อบอกเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

อรรถเดินโซซัดโซเซไปยังจุดที่เคยเป็นทางเข้าบ้าน เขาพยายามกวาดสายตามองหาอะไรบางอย่างที่ยังหลงเหลืออยู่ อาจจะเป็นมีดพกคู่ใจที่เขามักจะพกติดตัว หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่พอจะใช้ประทังความหนาวได้บ้าง แต่สิ่งที่พบมีเพียงกองหิน ดิน และซากไม้ที่บิดเบี้ยวจนจำสภาพเดิมไม่ได้ แผ่นดินเบื้องล่างดูเหมือนจะถูกฉีกเป็นแผลเหวอะหวะ ไม่ใช่แค่รอยแยกเล็ก ๆ แต่เป็นหุบเหวขนาดใหญ่ที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา กินพื้นที่หลายกิโลเมตร

จิตใจของอรรถพยายามประมวลผลสิ่งที่เห็น แต่สมองของเขากลับปฏิเสธที่จะเชื่อ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังหุบเหวเบื้องหน้า ที่ซึ่งเมื่อวานซืนยังเป็นผืนป่าทึบ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงอากาศว่างเปล่าเบื้องล่าง ความกว้างของรอยแยกนั้นน่าตกตะลึง จนแสงอาทิตย์ยังสาดส่องลงไปไม่ถึงก้นบึ้ง ในความมืดมิดนั้นมีเพียงความเงียบงันและความไม่รู้รออยู่

"นี่มัน...อะไรกันวะเนี่ย" เขากระซิบออกมา เสียงแหบแห้งจนแทบจะไม่ได้ยิน มันคือคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ในตอนนี้ โลกที่เขาเคยรู้จักได้ถูก "พสุธากลืนชีพ" ไปแล้ว เหลือไว้เพียงซากอารยธรรมที่ถูกฉีกกระชาก และผืนแผ่นดินที่เปลี่ยนรูปไปตลอดกาล อรรถยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความว่างเปล่าและความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่ใช่แค่ความมืดของค่ำคืน แต่เป็นความมืดของอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะมีแสงสว่างรออยู่หรือไม่

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง ม่านฝุ่นควันยังคงปกคลุมอยู่หนาแน่น ดวงอาทิตย์ดูเหมือนจะเป็นเพียงจุดสีส้มจาง ๆ ที่พยายามจะแทรกตัวลงมาท่ามกลางความโกลาหล อรรถรู้ว่าเขาจะต้องหาทางรอด ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวเอง และเพื่อความหวังอันริบหรี่ว่าอาจจะมีใครสักคนรอดชีวิตอยู่เหมือนเขา การเอาชีวิตรอดในโลกใหม่ที่ถูกธรรมชาติกลืนกินนี้ ดูเหมือนจะเป็นบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดที่เขาเคยเจอมาตลอดชีวิต