ตอนที่ 5 — เขาวงกตแห่งซากปรัก

เช้าวันรุ่งขึ้น อรรถและลดาตัดสินใจออกเดินทางต่อไป แม้ข้อเท้าของลดาจะยังคงบวมและเจ็บ แต่เธอก็ยืนกรานที่จะไม่เป็นภาระ อรรถใช้เสื้อที่พอจะหาได้ฉีกเป็นผ้าพันแผลชั่วคราวให้เธอ ทำให้พอลดแรงกดทับได้บ้าง เป้าหมายของพวกเขาคือการหาสิ่งของจำเป็นในซากเมืองที่อยู่ไม่ไกลนัก ด้วยความหวังว่าจะเจออาหาร ‌น้ำสะอาด หรือยารักษาโรค

การเดินทางในซากเมืองนั้นเป็นเหมือนการเดินในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยอันตราย ตึกรามบ้านช่องที่เคยสูงตระหง่านได้กลายเป็นเพียงกองอิฐและเศษเหล็กที่บิดงอ ถนนทุกสายถูกตัดขาดด้วยรอยแยกที่เกิดขึ้นใหม่ บ้างก็ถูกยกขึ้นสูง บ้างก็ทรุดตัวลงจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นฝุ่น ควัน ​และกลิ่นแปลกประหลาดที่ไม่อาจระบุได้

"ระวังพื้นข้างหน้าลดา อย่าเข้าใกล้ขอบมากไป" อรรถเตือน เมื่อลดาพยายามจะชะโงกหน้ามองลงไปในหุบเหวลึกที่เคยเป็นถนนลาดยาง

พวกเขาต้องปีนป่าย ข้ามสิ่งกีดขวาง และหลบเลี่ยงพื้นที่ที่ดูไม่มั่นคงอยู่ตลอดเวลา อรรถใช้ทักษะการสำรวจเส้นทางของเขาในการนำทาง ส่วนลดาพยายามจดจำเส้นทางและสัญลักษณ์ต่าง ‍ๆ เพื่อไม่ให้หลงทาง ท่ามกลางซากปรักหักพัง เสียงความเงียบงันกลับน่าขนลุกมากกว่าเสียงอึกทึกครึกโครม มันเป็นความเงียบที่บอกเล่าถึงความสูญเสียครั้งใหญ่

ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจร้านขายของชำที่พังทลาย อรรถก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่างเบื้องหลังซากกำแพงที่พังครืนลงมา เขาชะงัก ลดาที่เดินตามหลังมาติด ‌ๆ ก็หยุดเช่นกัน

"มีใครอยู่ที่นั่นไหม" อรรถตะโกนออกไป เสียงของเขาดังก้องไปทั่วซากปรักหักพัง

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้ง อรรถส่งสัญญาณให้ลดายืนอยู่ข้างหลังเขา ก่อนจะค่อย ๆ ‍ก้าวเดินเข้าไปใกล้ซากกำแพงนั้นอย่างระมัดระวัง มือของเขากำมีดพกที่เขาเจอในซากบ้านเมื่อวานแน่น มันเป็นอาวุธเดียวที่เขามี

ทันใดนั้น ร่างของชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากด้านหลังกำแพง เขาสวมเสื้อผ้าคนงานที่สกปรกมอมแมม ใบหน้าเคร่งขรึมและดูเหนื่อยล้า ในมือของเขาถือท่อแป๊บเหล็กที่โค้งงอ เขาจ้องมองมาที่อรรถและลดาด้วยสายตาที่ระแวดระวัง

"พวกแกเป็นใคร ​มาทำอะไรแถวนี้" ชายร่างใหญ่ถาม เสียงของเขาห้าวและเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร

"เราก็แค่ผู้รอดชีวิตที่กำลังหาทางรอดเหมือนคุณ" อรรถตอบอย่างใจเย็น "ผมชื่ออรรถ นี่ลดา"

ชายคนนั้นยังคงไม่ลดความระแวดระวัง "ฉันชื่อกำปั้น ฉันกำลังหาทางออกไปจากเขาวงกตบ้าๆ ​นี่"

"เราก็เหมือนกัน" ลดาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร "คุณพอจะรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น มันทำไมถึงเป็นแบบนี้"

กำปั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ใครจะไปรู้ ผมทำงานอยู่บนไซต์ก่อสร้างตอนที่มันเกิดขึ้น ตึกทั้งตึกถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ตาย" ​เขากวาดสายตามองไปรอบๆ "ที่นี่มันนรกชัดๆ"

ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างตึงเครียด พื้นดินเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอีกครั้ง เป็นระลอกที่เล็กกว่าเมื่อคืน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เศษซากปรักหักพังรอบตัวพวกเขาสั่นคลอน เศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นลงมา กำปั้นและอรรถรีบหันไปมองหาที่กำบัง ลดาหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

"ระวัง!" อรรถตะโกน ขณะที่เห็นคานเหล็กขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่เหนือศีรษะกำลังจะร่วงลงมา

กำปั้นไม่รอช้า เขากระโจนเข้าผลักอรรถและลดาออกไปจากจุดอันตราย ก่อนที่คานเหล็กนั้นจะฟาดลงมาบนพื้นอย่างจัง เกิดเป็นเสียงดังกึกก้องและกลุ่มฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว

เมื่อฝุ่นจางลง พวกเขาก็เห็นว่าจุดที่คานเหล็กตกลงมานั้นอยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว หากกำปั้นไม่ผลักพวกเขาออกไป พวกเขาคงถูกทับตายอย่างแน่นอน

"ขอบคุณ" อรรถพูดอย่างจริงใจ กำปั้นพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าของเขาผ่อนคลายลง

"คุณแข็งแรงมากเลยนะ" ลดาพูดเสริม

"ผมเป็นช่างก่อสร้างน่ะ" กำปั้นตอบ "แต่ตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว"

"มีประโยชน์สิ" อรรถแย้ง "ที่นี่เราต้องใช้แรงกาย และความรู้ในการจัดการกับโครงสร้างที่พังทลาย ถ้าคุณไม่รังเกียจ เรามาเดินทางไปด้วยกันไหม? หลายหัวดีกว่าหัวเดียว"

กำปั้นมองอรรถและลดา เขาสังเกตเห็นแววตาของความจริงใจและความมุ่งมั่นในตัวอรรถ รวมถึงความเปราะบางแต่แข็งแกร่งของลดา เขาน่าจะอยู่คนเดียวได้ แต่ในโลกแบบนี้ การมีเพื่อนร่วมทางอาจจะเป็นสิ่งจำเป็น

"เอาสิ" กำปั้นตอบในที่สุด "แต่ผมขอแน่ใจนะว่าพวกคุณไม่ใช่พวกหาเรื่อง"

"เราต่างหากที่ต้องระวังคุณ" ลดาแหย่เล็กน้อย พยายามสร้างบรรยากาศ

ทั้งสามคนตัดสินใจร่วมเดินทางกัน อรรถเป็นผู้นำและนักวางแผน กำปั้นเป็นผู้ใช้แรงงานและผู้คุ้มกัน ส่วนลดามีความรู้ด้านการปฐมพยาบาลและสติปัญญา แม้จะยังมีความไม่ไว้วางใจเล็กน้อย แต่ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นได้บีบบังคับให้พวกเขาต้องพึ่งพาอาศัยกัน

พวกเขาเริ่มสำรวจซากเมืองต่อ โดยมีกำปั้นช่วยเปิดทางและเคลื่อนย้ายสิ่งของที่กีดขวาง เขามีความรู้เรื่องโครงสร้างอาคารเป็นอย่างดี สามารถบอกได้ว่าจุดไหนที่มั่นคง หรือจุดไหนที่อันตราย การมีเขาทำให้การเดินทางของพวกเขามีประสิทธิภาพมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาพบร้านขายยาที่พังทลายไปเกือบทั้งหมด แต่ก็ยังพอจะหายาแก้ปวด พลาสเตอร์ และแอลกอฮอล์มาได้บ้าง ลดาจัดการทำแผลให้ตัวเองและอรรถอย่างระมัดระวัง พวกเขายังพบกระป๋องอาหารสำเร็จรูปที่ยังไม่เสียหายอีกสองสามกระป๋อง ซึ่งเป็นเหมือนขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าในยามนี้

เมื่อตะวันลับขอบฟ้า พวกเขาตัดสินใจหาที่พักพิงในอาคารที่ดูมั่นคงที่สุดที่พวกเขาเจอ มันเป็นอาคารเก่าที่สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กที่ดูเหมือนจะทนทานกว่าอาคารอื่น ๆ แม้จะได้รับความเสียหายไปบ้างก็ตาม

รอบกองไฟเล็ก ๆ กำปั้นเล่าเรื่องราวของเขาให้ฟัง เขาเป็นคนงานก่อสร้างชาวอีสานที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ และเพิ่งจะกลับบ้านไปเยี่ยมญาติเมื่อช่วงเทศกาล ทำให้เขารอดมาได้จากมหาวิบัติในเมืองหลวง ลดาเล่าถึงชีวิตนักศึกษาของเธอที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง อรรถเล่าถึงชีวิตเรียบง่ายในป่าของเขา

แม้โลกภายนอกจะเต็มไปด้วยความโหดร้ายและอันตราย แต่ภายในวงล้อมของกองไฟเล็ก ๆ นี้ ความสัมพันธ์ของคนแปลกหน้าสามคนก็เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกของการมี "พวกพ้อง" ทำให้หัวใจของพวกเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง ท่ามกลางเขาวงกตแห่งซากปรักหักพังนี้ พวกเขาจะต้องพึ่งพาซึ่งกันและกันเพื่อก้าวผ่านไปให้ได้