ตอนที่ 11 — บททดสอบแห่งความศรัทธา

การเดินทางของกลุ่มอรรถดำเนินต่อไป พวกเขาต้องเผชิญกับสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายและไม่คุ้นเคยตลอดเวลา แหล่งน้ำที่อรรถไปเอามาจากก้นหุบเหวสามารถประทังชีวิตพวกเขาไปได้อีกสองสามวัน แต่พวกเขาก็รู้ดีว่ามันไม่เพียงพอสำหรับการเดินทางในระยะยาว อรรถตัดสินใจที่จะมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นทิศทางที่เขาคาดว่าจะมีเทือกเขาสูง และน่าจะมีแหล่งน้ำตามธรรมชาติที่มั่นคงกว่า

พวกเขาออกจากถ้ำตั้งแต่เช้าตรู่ สภาพอากาศยังคงเต็มไปด้วยม่านฝุ่นควันจางๆ ‌ทำให้แสงแดดดูอ่อนแรงลง น้องนิดาดูสดใสขึ้นบ้างหลังจากได้ดื่มน้ำและพักผ่อน แต่ก็ยังคงต้องให้ลดาปลอบประโลมอยู่เสมอ กำปั้นยังคงทำหน้าที่เป็นกำลังหลักในการเปิดทางและแบกสัมภาระที่หนักกว่า ในขณะที่อรรถเป็นผู้นำทางและคอยระแวดระวังภัย

ระหว่างทาง พวกเขาต้องเดินผ่านป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่บิดเบี้ยวผิดรูป กิ่งก้านแห้งกรังชี้โด่เด่ขึ้นฟ้าราวกับแขนของซากศพ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขามีรอยแยกเล็กๆ ​เกิดขึ้นอยู่ทั่วไป ทำให้ต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว ลดาที่เท้ายังไม่หายดี ก็พยายามเดินอย่างอดทน

"ข้างหน้าโน้นน่าจะเป็นสะพานแขวนเก่าครับ" กำปั้นชี้ไปยังโครงสร้างเหล็กที่ห้อยต่องแต่งอยู่เหนือรอยแยกขนาดใหญ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ทุกคนหยุดชะงักและมองไปยังสะพานแขวนนั้น มันเป็นสะพานที่เคยใช้ข้ามลำธาร แต่ตอนนี้ลำธารได้หายไป เหลือไว้เพียงหุบเหวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ‍สะพานนั้นดูเหมือนจะถูกบิดเบี้ยวและเสียหายไปมากจนน่าหวาดกลัว สายเคเบิลเหล็กหลายเส้นขาดออก และพื้นสะพานหลายส่วนก็หายไป

"เราต้องข้ามสะพานนั่นเหรอคะ" ลดาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

"ใช่ ถ้าเราไม่ข้าม เราก็ต้องอ้อมไปอีกไกลมาก" อรรถตอบ ‌เขากำลังประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบ "แต่ดูเหมือนมันจะไม่มั่นคงนัก"

"ผมว่าผมปีนข้ามได้นะ" กำปั้นเสนอ "ถ้าสะพานนั่นมันพังครืนลงมา ผมก็คงกระโดดเกาะอะไรไว้ได้"

"ไม่กำปั้น มันอันตรายเกินไป" อรรถห้าม "ถ้าสะพานขาด ‍เราจะตกลงไปข้างล่างทันที"

น้องนิดาที่เห็นท่าทีเคร่งเครียดของพวกผู้ใหญ่ก็เริ่มตัวสั่น เธอเกาะแขนลดาแน่น

อรรถเดินเข้าไปใกล้สะพาน เขาใช้มือลองเขย่าโครงสร้างเหล็ก เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบ่งบอกถึงความไม่มั่นคง เขาเห็นว่ามีเชือกขนาดใหญ่ที่เคยใช้เป็นราวกันตกยังคงหลงเหลืออยู่บางส่วน มันดูเหมือนจะยังพอใช้การได้

"เราจะใช้เชือกนี่ค่อยๆ ไต่ข้ามไปทีละคน" อรรถตัดสินใจ ​"ผมจะไปก่อน แล้วจะเอาเชือกกลับมาผูกให้กำปั้นกับลดาข้ามตามมา"

"แต่ว่านิดาล่ะคะ" ลดาถาม "น้องจะข้ามไปได้ยังไง"

คำถามของลดาทำให้ทุกคนเงียบงัน น้องนิดาตัวเล็กเกินกว่าจะปีนป่ายบนโครงสร้างที่ไม่มั่นคงได้ ลดาไม่สามารถแบกน้องไปได้เพราะข้อเท้ายังไม่หายดี

"ผมจะแบกน้องนิดาไปเอง" กำปั้นเสนอ "ผมแข็งแรงพอจะอุ้มแกไปได้"

อรรถมองกำปั้น ​เขารู้ว่านี่เป็นภารกิจที่อันตรายและต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก กำปั้นจะต้องแบกน้ำหนักของน้องนิดาไปพร้อมกับการทรงตัวบนสะพานที่ไม่มั่นคง

"แน่ใจนะกำปั้น" อรรถถาม

"แน่ใจครับ ผมจะไม่ทิ้งน้องไปคนเดียวหรอก" กำปั้นตอบอย่างหนักแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

อรรถพยักหน้า ก่อนจะบอกวิธีการปีนป่ายและจุดที่มั่นคงบนสะพาน เขาให้กำปั้นเตรียมตัวให้พร้อม

อรรถเป็นคนแรกที่เริ่มข้าม ​เขาจับเชือกที่ยังพอใช้ได้ แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปบนแผ่นเหล็กที่ขาดๆ หายๆ ของสะพาน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความตื่นเต้น หัวใจของเขาสั่นระรัวกับความสูงเบื้องล่าง และเสียงเอี๊ยดอ๊าดของสะพานที่สั่นคลอน

เมื่ออรรถข้ามไปถึงอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย เขาก็จัดการผูกเชือกที่แข็งแรงกว่าที่เขาพบไว้กับต้นไม้ใหญ่ แล้วโยนปลายเชือกอีกด้านกลับมาให้กำปั้น

"มาเลยกำปั้น ค่อยๆ มา" อรรถตะโกน

กำปั้นอุ้มน้องนิดาไว้ในอ้อมแขนแน่น น้องนิดาซบหน้าลงกับอกของเขาด้วยความหวาดกลัว กำปั้นเริ่มก้าวเดินอย่างช้าๆ เขาใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีในการทรงตัวและปีนป่ายไปบนสะพาน ลดาอยู่ด้านหลัง คอยให้กำลังใจ

"สู้ๆ กำปั้น สู้ๆ นิดา" ลดาตะโกนให้กำลังใจ

ระหว่างที่กำปั้นกำลังจะถึงกลางสะพาน ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนระลอกเล็กๆ ขึ้นอีกครั้ง สะพานแขวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงเหล็กที่เสียดสีกันดังกึกก้อง แผ่นเหล็กบางส่วนที่กำปั้นกำลังเหยียบอยู่ก็หลุดร่วงลงไปในหุบเหวเบื้องล่าง

"กำปั้น! ระวัง!" อรรถตะโกนสุดเสียง

กำปั้นเสียหลัก เขารีบกอดน้องนิดาไว้แน่น พยายามทรงตัวให้ได้ แต่เขารู้สึกว่ากำลังจะหมดแรง เชือกที่เขาจับอยู่บาดมือจนเลือดซิบ น้องนิดาเริ่มร้องไห้ด้วยความตกใจ

"ผมไม่ไหวแล้วครับ" กำปั้นตะโกนกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า

ลดาเห็นท่าไม่ดี เธอรีบวิ่งไปคว้าเชือกอีกเส้นที่อรรถทิ้งไว้ แล้วผูกมันเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะโยนปลายเชือกไปหากำปั้น

"จับไว้นะกำปั้น! จับเชือกเส้นนี้ไว้!" ลดาตะโกน

กำปั้นพยายามเอื้อมมือไปคว้าเชือกอีกเส้นที่ลดาโยนมาให้ เขาจับมันไว้สุดแรงเกิด ด้วยเชือกสองเส้นที่ช่วยยึดไว้ เขาก็พอจะทรงตัวอยู่ได้

"นิดาไม่เป็นอะไรนะลูก" ลดาพยายามปลอบนิดาที่ยังคงร้องไห้

อรรถเห็นว่าสถานการณ์เลวร้าย เขาตัดสินใจที่จะข้ามกลับไปช่วยกำปั้น เขาไม่สนว่ามันจะอันตรายแค่ไหน

"ถอยไปลดา ผมจะไปช่วยเขา" อรรถตะโกน

แต่กำปั้นกลับตะโกนห้ามไว้ "ไม่ต้องหรอกอรรถ ผมทำได้! คุณอยู่ตรงนั้นแหละ!"

ด้วยความมุ่งมั่นและแรงฮึดสุดท้าย กำปั้นใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีในการดึงตัวเองและน้องนิดาให้ข้ามผ่านจุดอันตรายไปได้ เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็มาถึงอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย

เมื่อกำปั้นและน้องนิดามาถึง อรรถรีบเข้ามารับน้องนิดาไปกอดไว้ ลดาเองก็วิ่งเข้ามากอดกำปั้นแน่น

"คุณทำได้แล้วกำปั้น" ลดาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณกล้าหาญมาก"

กำปั้นทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างแรง เขาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อายใคร ด้วยความโล่งอกและความหวาดกลัวที่สะสมมานาน น้องนิดาที่อยู่ในอ้อมกอดของอรรถก็หยุดร้องไห้แล้ว และซบหน้าลงกับอกของเขา

การข้ามสะพานแขวนที่พังทลายเป็นบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดที่พวกเขาเคยเจอมา แต่มันก็ทำให้สายสัมพันธ์ของพวกเขายิ่งแน่นแฟ้นขึ้น ความศรัทธาในกันและกันได้ก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่ง พวกเขารู้แล้วว่าพวกเขาจะไม่มีวันทิ้งกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม โลกที่ถูก "พสุธากลืนชีพ" ได้พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากพวกเขา แต่มันก็ได้มอบสิ่งที่มีค่าที่สุด นั่นคือมิตรภาพและหัวใจที่แข็งแกร่ง