ตอนที่ 15 — เงาปริศนา

ความผิดหวังจากการถูกแสงลวงหลอกหลอนยังคงกัดกินจิตใจของกลุ่มอรรถ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไป การเดินทางในป่าที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ความหิวโหยและความกระหายน้ำเริ่มสร้างความอ่อนล้าอย่างแสนสาหัส พวกเขาพยายามหาผลไม้ป่าหรือรากไม้ที่พอจะกินได้ แต่ก็หาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"อรรถคะ หนูว่าเราน่าจะพักก่อนนะ นิดาเริ่มไม่ไหวแล้ว" ‌ลดาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง น้องนิดาหลับไปแล้วในอ้อมแขนของกำปั้น ใบหน้าของเธอซีดเซียว

อรรถพยักหน้า "ได้ เราพักกันตรงนี้ก่อน"

พวกเขาหยุดพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ยังคงยืนต้นอยู่ได้ อรรถกำชับให้ทุกคนอยู่อย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเสียงดังอาจดึงดูดสัตว์ร้าย หรือสิ่งที่ไม่พึงประสงค์เข้ามาได้

ขณะที่พวกเขากำลังพักผ่อนอย่างเงียบงัน ​อรรถก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงนั้นเหมือนกับเสียงคนเดิน และมันกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อรรถส่งสัญญาณให้ทุกคนระวังตัว เขาหยิบมีดพกขึ้นมากำไว้แน่น

ไม่นานนัก เงาของคนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล พวกเขาเป็นผู้ชายประมาณสามคน สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมอมแมม ‍ทุกคนในกลุ่มมีอาวุธติดตัว ไม่ว่าจะเป็นมีด ไม้ หรือเหล็กแหลม ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเครียดและความอดอยาก ดวงตาของพวกเขาจ้องมองมาที่กลุ่มของอรรถด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

"ไงพวก" ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาห้าวและไม่เป็นมิตร ‌"มาทำอะไรแถวนี้"

อรรถไม่ตอบ เขายืนบังลดาและน้องนิดาไว้ด้านหลัง กำปั้นเองก็ยกท่อแป๊บเหล็กขึ้นเตรียมพร้อม

"เราก็แค่ผู้รอดชีวิตที่กำลังหาทางไป" อรรถตอบในที่สุด

"ผู้รอดชีวิตเหรอ" ชายอีกคนหัวเราะเยาะ "ดูแล้วพวกแกคงจะมีของดีอยู่กับตัวเยอะสินะ" สายตาของเขาจับจ้องไปที่เป้สะพายหลังของอรรถและกำปั้น

"เราไม่มีอะไรให้คุณหรอก" ลดาพูดอย่างกล้าหาญ ‍"เราก็แค่คนธรรมดา"

"คนธรรมดาที่ไม่เหลืออะไรแล้วน่ะสิ" ชายคนแรกพูด "พวกแกมีน้ำหรืออาหารอยู่บ้างไหม"

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ อรรถรู้ดีว่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้มาดี พวกเขากำลังหิวโหยและสิ้นหวัง และพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด

"เรามีแค่น้ำกับอาหารเล็กน้อยที่พอจะประทังชีวิตไปได้" อรรถตอบอย่างระมัดระวัง "แต่เราต้องเก็บไว้ให้น้องคนนี้" ​เขาชี้ไปที่น้องนิดาที่ยังคงหลับอยู่ในอ้อมแขนของกำปั้น

ชายคนหนึ่งในกลุ่มเดินเข้ามาใกล้ เขาพยายามจะคว้าเป้สะพายหลังของกำปั้น

"อย่าเข้ามานะเว้ย!" กำปั้นตะโกน เขาผลักชายคนนั้นออกไปอย่างแรง

ชายคนนั้นล้มลงไปบนพื้น ก่อนจะลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ "พวกแกหาเรื่องใช่ไหม! เอาของมาให้หมด!"

สถานการณ์เริ่มเลวร้ายลง ชายกลุ่มนั้นเริ่มเข้ามาใกล้ ​อรรถรู้ดีว่าการต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาต้องปกป้องลดาและน้องนิดาให้ได้

"ถอยไปลดา" อรรถบอก "กำปั้น ปกป้องน้องนิดาให้ดี"

อรรถชักมีดพกออกมา กำปั้นเตรียมพร้อมด้วยท่อแป๊บเหล็ก ลดาที่แม้จะหวาดกลัวแต่ก็เตรียมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องน้องนิดา

ชายกลุ่มนั้นกรูกันเข้ามา อรรถใช้ทักษะการต่อสู้ที่เขาเคยเรียนรู้มา ​เขาหลบหลีกการโจมตีของชายคนหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวนกลับไปด้วยมีดพกที่เฉียดใบหน้าของชายคนนั้นไปเพียงเล็กน้อย ชายคนนั้นหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

กำปั้นเองก็ใช้พละกำลังของเขา เขาเหวี่ยงท่อแป๊บเหล็กเข้าใส่ชายอีกคนอย่างแรง เสียงเหล็กกระทบกับกระดูกดังสนั่น ชายคนนั้นล้มลงไปนอนกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด แม้ว่ากลุ่มของอรรถจะเสียเปรียบด้านจำนวน แต่พวกเขาก็ต่อสู้อย่างเต็มที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องชีวิตของกันและกัน ลดาพยายามหาอะไรมาเป็นอาวุธ เธอคว้าท่อนไม้แห้งขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะฟาดใส่ใครก็ตามที่เข้ามาใกล้

ในที่สุด หลังจากที่ชายสองคนในกลุ่มนั้นได้รับบาดเจ็บ ชายคนแรกก็ตัดสินใจที่จะถอย เขากวาดสายตามองมาที่อรรถด้วยความโกรธแค้น

"พวกแกจำไว้เลยนะ! เราจะต้องเจอกันอีก!" ชายคนนั้นตะโกน ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปพร้อมกับเพื่อนร่วมกลุ่มที่เหลือ

เมื่อชายกลุ่มนั้นจากไป ความตึงเครียดก็คลายลง อรรถและกำปั้นทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างแรง ลดาเข้ามาตรวจดูบาดแผลเล็กน้อยที่พวกเขาได้รับ

"เราปลอดภัยแล้ว" ลดาพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณนะอรรถ ขอบคุณนะกำปั้น"

น้องนิดาที่ตื่นขึ้นมาจากการต่อสู้ก็เริ่มร้องไห้ด้วยความตกใจ ลดาพยายามปลอบประโลมเธอ

อรรถและกำปั้นมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้น การเผชิญหน้ากับมนุษย์ด้วยกันเองเป็นสิ่งที่โหดร้ายไม่แพ้ภัยธรรมชาติ ในโลกที่ถูก "พสุธากลืนชีพ" ไปแล้ว มนุษย์ได้กลายเป็นสัตว์ป่าที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอด และพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

เหตุการณ์ในวันนี้เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจว่าการเดินทางของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น และไม่ใช่แค่ภัยธรรมชาติเท่านั้น แต่ยังมี "เงาปริศนา" ของมนุษย์ที่ซ่อนเร้นอยู่ในความมืดมิด รอคอยโอกาสที่จะโจมตีพวกเขาได้ทุกเมื่อ