ตอนที่ 17 — พลังแห่งการรวมใจ

หลังจากเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้รอดชีวิตที่สิ้นหวัง กลุ่มของอรรถก็ตระหนักว่าภัยคุกคามไม่ได้มาจากธรรมชาติที่บ้าคลั่งเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาจากมนุษย์ด้วยกันเอง ความรุนแรงและความเห็นแก่ตัวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในโลกที่ถูกกลืนกินด้วยภัยพิบัติครั้งใหญ่ครั้งนี้

พวกเขาตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวังมากขึ้น อรรถเพิ่มการเฝ้าระวังตลอดเวลา ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน กำปั้นก็พร้อมที่จะปกป้องทุกคน ส่วนลดาพยายามรวบรวมสมุนไพรและพืชที่พอจะใช้รักษาแผลและบรรเทาความหิวได้

หลายวันผ่านไป ‌พวกเขายังคงติดอยู่ในป่าที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวแห่งนี้ อาหารและน้ำเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ ความอ่อนล้าทางร่างกายและจิตใจเริ่มกัดกินพวกเขา น้องนิดาเริ่มมีไข้ และดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

"น้องนิดาตัวร้อนมากเลยค่ะ" ลดาบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอพยายามใช้ผ้าชุบน้ำที่เหลืออยู่น้อยนิดเช็ดตัวให้น้องนิดา

อรรถและกำปั้นมองหน้าน้องนิดาด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง พวกเขาได้ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว ​แต่ดูเหมือนจะไม่พอ

"เราต้องหาสมุนไพรที่ช่วยลดไข้ได้ให้เร็วที่สุด" อรรถพูด "ลดา พอจะรู้ไหมว่ามันอยู่ตรงไหน"

ลดาพยักหน้า "เคยเห็นในหนังสือค่ะ แต่ไม่เคยใช้จริง" เธอคิดทบทวนสิ่งที่เคยเรียนมา "น่าจะเป็นพวกพืชตระกูลฟ้าทะลายโจร ‍หรือไม่ก็ใบย่านางค่ะ"

"งั้นเราต้องหาให้เจอ" กำปั้นพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะช่วยหาเอง"

พวกเขาตัดสินใจแยกกันออกค้นหาในบริเวณใกล้เคียง โดยให้ลดากับนิดาพักอยู่ที่จุดเดิม อรรถและกำปั้นแบ่งกันไปคนละทิศทาง เพื่อเพิ่มโอกาสในการค้นหา

อรรถเดินลึกเข้าไปในป่าที่เขาไม่คุ้นเคย เขากวาดสายตามองหาพืชพรรณที่ลดาบอก แต่ป่าแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยพืชแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ‌ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินเขาอีกครั้ง เขาเกือบจะยอมแพ้แล้ว แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าเล็กๆ ของน้องนิดา เขาก็มีกำลังใจที่จะสู้ต่อ

ในขณะที่เขากำลังสำรวจอยู่ เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้ซากต้นไม้ใหญ่ที่ล้มครืน มันเป็นแผ่นที่กระดาษที่เปียกชื้นและมีคราบดินโคลนเกาะเต็มไปหมด อรรถรีบเข้าไปเก็บมันขึ้นมา ‍เขาดึงมันออกมาจากซากต้นไม้ และพบว่ามันเป็นแผนที่เก่าๆ ของพื้นที่แห่งนี้

แผนที่นั้นเป็นแผนที่ที่ค่อนข้างละเอียด บ่งบอกถึงเส้นทางเดินป่า ลำธาร และจุดพักต่างๆ อรรถสังเกตเห็นว่ามีจุดวงกลมสีแดงที่ทำเครื่องหมายไว้ พร้อมกับคำว่า ​"จุดพักแรม โครงการวิจัย" อรรถคาดว่านี่อาจจะเป็นสถานที่ที่ปลอดภัย หรือไม่ก็มีทรัพยากรบางอย่างหลงเหลืออยู่

"นี่มันอะไรกัน!" อรรถอุทาน

เขารีบวิ่งกลับไปยังจุดที่ลดากับน้องนิดารออยู่ กำปั้นกลับมาพอดี แต่เขาไม่ได้อะไรติดมือมาเลย

"ผมเจอแผนที่!" อรรถโชว์แผนที่ให้ทุกคนดู

ลดาและกำปั้นเข้ามาดูแผนที่อย่างตั้งใจ ​แผนที่นั้นแสดงเส้นทางไปยังบริเวณที่สูงกว่า ซึ่งน่าจะอยู่อีกประมาณสองวันเดินทาง และจุดที่อรรถวงกลมไว้คือ "จุดพักแรมโครงการวิจัย"

"ที่นั่นอาจจะมีของเหลืออยู่บ้างก็ได้" ลดาพูดด้วยความหวัง "อย่างน้อยก็อาจจะมีน้ำสะอาด หรือยารักษาโรค"

"เราต้องไปที่นั่นให้ได้" กำปั้นพูดอย่างหนักแน่น ​"เพื่อน้องนิดา"

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ออกเดินทาง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของฟ้าผ่าดังสนั่น ลมกระโชกแรง และฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก มันไม่ใช่ฝนธรรมดา แต่เป็นพายุฝนที่รุนแรงจนต้นไม้เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง และพื้นดินเริ่มทรุดตัวลง

"หลบเร็ว!" อรรถตะโกน

พวกเขารีบวิ่งเข้าไปหลบใต้โขดหินขนาดใหญ่ที่พอจะเป็นที่กำบังได้ แต่พายุฝนนั้นรุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด เสียงโครมครามของต้นไม้ที่ล้มครืนดังสนั่นรอบตัวพวกเขา พื้นดินเริ่มทรุดตัวลงอีกครั้ง เกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ที่ลึกจนน่ากลัว

"ข้างหน้าโน้นกำลังจะถล่มแล้ว!" กำปั้นตะโกน ขณะที่เห็นเนินดินขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลกำลังเริ่มทรุดตัวลง

พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนี อรรถบอกให้กำปั้นอุ้มน้องนิดาไว้ ส่วนเขาประคองลดา พวกเขาวิ่งฝ่าสายฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อหนีให้พ้นจากดินถล่มที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ดินที่ถล่มลงมาอย่างรวดเร็ว คุกคามชีวิตของพวกเขา เสียงดินที่ถล่มลงมาอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"เราต้องกระโดดข้ามไป!" อรรถตะโกน เมื่อเห็นรอยแยกขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

มันเป็นรอยแยกที่กว้างมากเกินกว่าจะกระโดดข้ามไปได้ในสถานการณ์ปกติ แต่ตอนนี้พวกเขากลับไม่มีทางเลือกอื่น อรรถตัดสินใจที่จะเสี่ยง เขาบอกให้กำปั้นวิ่งนำหน้าไปก่อน

กำปั้นไม่รอช้า เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี กระโดดข้ามรอยแยกนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด น้องนิดาที่อยู่ในอ้อมแขนของเขากรีดร้องด้วยความตกใจ

"ตาคุณแล้วลดา!" อรรถตะโกน "ผมจะดันคุณไป!"

ลดาไม่ลังเล เธอรู้ว่าเธอต้องเชื่อใจอรรถ อรรถใช้กำลังทั้งหมดที่มีในการผลักลดาให้กระโดดข้ามรอยแยกนั้นไปได้สำเร็จ

"ทีนี้ก็ตาผมแล้ว!" อรรถตะโกน เขารวบรวมสมาธิทั้งหมด กระโดดข้ามรอยแยกไปอย่างสุดแรงเกิด เขาลงไปนอนหอบอยู่บนพื้นดินอีกฝั่งอย่างหวุดหวิด

พวกเขาต่างก็รอดพ้นจากดินถล่มมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แม้จะเหนื่อยล้าและเปียกปอนไปทั้งตัว แต่ก็ปลอดภัย

ทุกคนหันไปมองซากของดินที่ถล่มลงมา มันเป็นภาพที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ความรู้สึกโล่งอกถาโถมเข้าใส่พวกเขา

"เราทำได้แล้ว" ลดาพูดเสียงสั่นเครือ "เราทำได้แล้ว"

การเผชิญหน้ากับความตายครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้จิตใจของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้น และความผูกพันของพวกเขาก็แน่นแฟ้นขึ้น พลังแห่งการรวมใจนี้เป็นเหมือนเกราะกำบังที่ทำให้พวกเขาก้าวผ่านทุกอุปสรรคมาได้ แผนที่ในมือของอรรถเป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ พวกเขามีเป้าหมายใหม่แล้ว เป้าหมายที่จะไปให้ถึง "จุดพักแรมโครงการวิจัย" เพื่อความอยู่รอดของพวกเขา และเพื่ออนาคตของน้องนิดา