ตอนที่ 19 — รอยยิ้มจักรพรรดินี ความสุขสงบชั่วน

รอยยิ้มขององค์จักรพรรดินีเหม่ยหลิงยังคงอ่อนโยนและเปี่ยมสุข ทอประกายแห่งความเมตตาและปัญญา ดุจดวงจันทราในคืนเดือนเพ็ญที่สาดส่องความงามสงบลงบนผืนโลก แม้ว่าฤดูกาลจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปอีกหลายครานับจากวันที่บุตรสาวของพระนางวิ่งเล่นอยู่ในสวนหลวงพร้อมดอกบัวขาวในมือ วันเวลาไหลผ่านไปดุจสายน้ำ ไม่เคยหยุดนิ่ง ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันงดงามและความผาสุกที่ดูเหมือนจะมั่นคงถาวร แผ่นดินต้าเหลียนร่มเย็นเป็นสุขภายใต้การปกครองขององค์จักรพรรดิหลงเฟิง ‌ผู้ทรงเปี่ยมด้วยทศพิธราชธรรม และการสนับสนุนอันชาญฉลาดจากองค์จักรพรรดินีเหม่ยหลิง

อาณาจักรเจริญรุ่งเรือง เศรษฐกิจเฟื่องฟู ประชาชนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและอุดมสมบูรณ์ โรงเรียนและสถาบันการศึกษาผุดขึ้นทั่วทุกหัวเมือง ผู้คนต่างมุ่งมั่นศึกษาศิลปะและวิทยาการ กองทัพเข้มแข็งมั่นคง ชายแดนสงบปราศจากภัยคุกคาม ​ภายใต้ฟ้าดินแห่งต้าเหลียน ทุกสิ่งล้วนดูเหมือนถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีสิ่งใดจะมาสั่นคลอนรากฐานอันมั่นคงนี้ได้ กระแสลมแห่งความผาสุกพัดพาทั่วอาณาจักร นำพาเสียงหัวเราะและบทเพลงแห่งสันติสุขให้ก้องกังวานไปไกลแสนไกล

แต่ในห้วงลึกของหัวใจ องค์ชายรัชทายาทหลี่หมิง หาได้รู้สึกผ่อนคลายไปกับกระแสธารแห่งความสงบสุขนั้นไม่ ดวงเนตรคมกริบแต่แฝงแววอ่อนโยนของพระองค์ ‍มักจะทอดมองออกไปนอกหน้าต่างตำหนักรัชทายาทอยู่เสมอ ราวกับกำลังแสวงหาสิ่งใดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงดงามเบื้องหน้า พระองค์ทรงทราบดีว่าความสงบสุขที่เห็นอยู่นี้ อาจเป็นเพียงภาพลวงตาอันงดงามที่รอวันแตกสลาย ดุจผิวน้ำที่ราบเรียบ หากแต่กระแสคลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

องค์ชายหลี่หมิงทรงเป็นบุรุษหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความเมตตา ไม่เคยปรารถนาในอำนาจหรือความมั่งคั่ง หากแต่ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งในฐานะรัชทายาทแห่งต้าเหลียน ‌ทำให้พระองค์มิอาจหลีกหนีจากภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงนี้ได้ ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด พระองค์มักจะทรงประทับอยู่ลำพัง ทอดสายตาไปยังดวงดาวนับพันที่พร่างพราวบนฟากฟ้า พลางถอนหายใจแผ่วเบาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในพระทัย บางครั้งพระองค์ทรงรู้สึกถึงลมหายใจแห่งการเปลี่ยนแปลงที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ดุจหิมะแรกที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าของโลกทั้งใบ

ภายในวังหลวงอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ‍เต็มไปด้วยหญิงงามมากหน้าหลายตาที่ต่างเข้ามาถวายตัวเพื่อช่วงชิงตำแหน่งและความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิหลงเฟิง ทว่าในบรรดานางสนมเหล่านั้น มีอยู่ผู้หนึ่งที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง นางคือ "หลินฮวา" นางสนมคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสู่ราชสำนักได้ไม่นานนัก นางมิได้มีเชื้อสายจากตระกูลขุนนางใหญ่โต หรือมีอำนาจใดหนุนหลัง ​ทว่าความงามของนางนั้นเล่า สะกดทุกสายตาที่ได้พบเห็น ดุจดอกบัวขาวบริสุทธิ์ที่ผลิบานกลางบึงน้ำอันมืดมิด

หลินฮวามีนัยน์ตาที่ลึกซึ้งและแฝงไว้ซึ่งความลับบางอย่าง รอยยิ้มของนางมักจะเจือด้วยความเศร้าสร้อยจางๆ ราวกับแบกรับภาระหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง นางมิได้พยายามแย่งชิงความโดดเด่นจากผู้อื่น หากแต่ความสงบนิ่งและท่าทีอันสุภาพอ่อนโยนของนาง กลับยิ่งดึงดูดความสนใจจากองค์จักรพรรดิหลงเฟิงได้โดยไม่ตั้งใจ ​ความโปรดปรานที่องค์จักรพรรดิทรงมีต่อนางสนมหลินฮวา ทำให้เกิดคลื่นใต้น้ำแห่งความริษยาและไม่พอใจขึ้นในหมู่พระสนมและเชื้อพระวงศ์บางส่วน นางกลายเป็นเป้าสายตาของทั้งความชื่นชมและความคลางแคลงใจ

องค์ชายหลี่หมิงทรงเคยพบกับหลินฮวาเพียงไม่กี่ครั้ง ในงานเลี้ยงฉลองภายในวังหลวง พระองค์ทรงสังเกตเห็นนางสนมผู้นี้จากระยะไกล นางมักจะหลบเลี่ยงการสบตาผู้คน ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใครมากนัก และมักจะเลือกมุมที่เงียบสงบที่สุดในห้องโถงเสมอ ​ท่าทีของนางช่างแตกต่างจากนางสนมคนอื่นๆ ที่มักจะพยายามแสดงตนเพื่อเรียกความสนใจ นั่นทำให้องค์ชายหลี่หมิงทรงรู้สึกประหลาดใจและเกิดความสนใจในตัวนางสนมผู้นี้อย่างมิอาจห้ามได้ พระองค์ทรงรู้สึกได้ว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น มีบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และลึกซึ้งซ่อนอยู่

วันหนึ่ง ในช่วงฤดูเหมันต์ที่หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายทั่วทั้งวังหลวง องค์ชายหลี่หมิงทรงเสด็จออกไปประทับที่ศาลาไม้ริมสระบัวที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน เพื่อทรงทบทวนตำราโบราณเล่มหนึ่งที่กล่าวถึงปรัชญาการปกครอง ทันใดนั้น พระองค์ทรงได้ยินเสียงเพลงแผ่วเบาที่ลอยมาตามลมหนาว เสียงนั้นไพเราะจับใจ เต็มไปด้วยความโหยหาและอ้างว้าง ดุจเสียงพิณที่กำลังร่ำไห้ องค์ชายทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมองตามเสียงนั้น และก็ได้เห็นร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ใต้ต้นท้อที่ไร้ใบ กำลังบรรเลงพิณกู่เจิงอยู่เพียงลำพังท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาประดับเรือนผมสีดำขลับของนาง

สตรีนางนั้นคือหลินฮวา นางอยู่ในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่กลมกลืนไปกับทิวทัศน์รอบข้าง ราวกับนางเป็นส่วนหนึ่งของหิมะและลมหนาว นางมิได้สังเกตเห็นการมาขององค์ชายหลี่หมิง ใบหน้าของนางนิ่งสงบ แววตาเหม่อลอยไปไกล ราวกับจิตใจของนางกำลังล่องลอยไปในห้วงความทรงจำอันไกลโพ้น เสียงพิณของนางยังคงดำเนินต่อไป บรรยายความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้ เสียงสูงต่ำที่ประสานกันอย่างลงตัว ทำให้องค์ชายหลี่หมิงทรงรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในทำนองเพลงนั้นอย่างชัดเจน พระองค์ทรงรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่เพียงบทเพลงธรรมดา หากแต่เป็นเสียงสะท้อนจากจิตวิญญาณของผู้ที่แบกรับความลับและบาดแผลบางอย่างเอาไว้

บทเพลงสิ้นสุดลง หลินฮวาค่อยๆ ลดมือลงจากสายพิณ นางยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นท้ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกายกลับและเดินจากไปอย่างช้าๆ โดยมิได้มองมาทางศาลาที่องค์ชายหลี่หมิงประทับอยู่แม้แต่น้อย องค์ชายทรงนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ พระองค์มิได้ทรงขยับกายหรือส่งเสียงใดๆ ราวกับเกรงว่าจะทำลายบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์นั้น เสียงพิณของนางยังคงก้องอยู่ในพระทัยของพระองค์ มันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นในตัวหลินฮวาให้เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ พระองค์ทรงรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่แปลกประหลาดบางอย่าง ราวกับนางสนมผู้นี้คือปริศนาที่พระองค์จะต้องค้นหาคำตอบให้ได้

หลังจากเหตุการณ์นั้น องค์ชายหลี่หมิงทรงเริ่มสังเกตการณ์หลินฮวาอย่างลับๆ พระองค์ทรงพยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับภูมิหลังของนาง แต่กลับพบว่าข้อมูลเกี่ยวกับนางนั้นช่างน้อยนิดและคลุมเครือ ราวกับว่านางปรากฏตัวขึ้นมาในวังหลวงแห่งนี้อย่างกะทันหัน โดยไม่มีที่มาที่ไปที่ชัดเจน นั่นยิ่งทำให้องค์ชายทรงตระหนักว่าหลินฮวาอาจจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เห็น และ "ความลับ" ที่นางปกปิดไว้อาจจะเป็นเรื่องใหญ่หลวงเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา

ขณะเดียวกัน กระแสข่าวลือเกี่ยวกับนางสนมหลินฮวาก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลวง บ้างก็ว่านางเป็นผู้ที่มีพลังวิเศษ บ้างก็ว่านางเป็นสายลับที่ส่งมาจากแคว้นศัตรู บ้างก็ว่านางเป็นเพียงหญิงโชคร้ายที่ถูกชะตากรรมเล่นตลก แต่ไม่ว่าข่าวลือใดๆ จะเป็นจริง ล้วนแต่นำมาซึ่งความไม่มั่นคงในราชสำนักทั้งสิ้น องค์จักรพรรดินีเหม่ยหลิงทรงรับทราบถึงกระแสข่าวลือเหล่านี้ และทรงเริ่มส่งคนไปสืบเรื่องของหลินฮวาอย่างลับๆ เช่นกัน แม้พระองค์จะทรงมีพระทัยเมตตา แต่ก็ทรงเป็นถึงมารดาแห่งแผ่นดิน ย่อมต้องทรงระแวดระวังภัยที่จะคุกคามราชบัลลังก์

ความตึงเครียดในวังหลวงเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ดุจหิมะที่เริ่มจับตัวกันเป็นก้อนแข็ง แม้ภายนอกจะยังคงความสงบงดงาม แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความไม่ไว้วางใจ การปรากฏตัวของหลินฮวาได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดกระหน่ำราชสำนักต้าเหลียน องค์ชายหลี่หมิงทรงรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน พระองค์ทรงรู้ว่าพระองค์กำลังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา และความรู้สึกบางอย่างที่ผลิบานขึ้นในพระทัยต่อหลินฮวา ก็อาจจะเป็นทั้งความหวังเดียวที่จะนำพาพระองค์และแผ่นดินไปสู่แสงสว่าง หรืออาจจะเป็นหายนะที่จะกลืนกินทุกสิ่ง

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนาแน่นจนปกคลุมทุกสิ่งให้กลายเป็นสีขาวโพลน องค์ชายหลี่หมิงทรงได้รับจดหมายลับฉบับหนึ่งจากแหล่งข่าวที่ไม่ประสงค์ออกนาม ภายในจดหมายนั้นมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือที่หวาดกลัวและเร่งรีบ ข้อความนั้นอ่านว่า "ระวังนางสนมหลินฮวา! นางกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อทำลายองค์รัชทายาท และราชบัลลังก์ต้าเหลียนทั้งหมด! จงอย่าไว้ใจใครในวังนี้ แม้แต่เงาของตนเอง! คืนวันเพ็ญหน้า... ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป"

องค์ชายหลี่หมิงทรงกำจดหมายฉบับนั้นไว้แน่น พระพักตร์ซีดเผือด ดวงเนตรฉายแววตกใจระคนกับความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย พระองค์ทรงมองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน เกล็ดหิมะแต่ละเกล็ดดูราวกับกำลังกระซิบเตือนถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที พระองค์ทรงรู้แล้วว่าความสงบสุขที่เคยมีมานั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว และคำว่า "ดอกบัวในหิมะ" ที่พระองค์เคยได้ยินมาเมื่อนานมาแล้ว กำลังจะกลายเป็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัว พระองค์ต้องทำบางสิ่งบางอย่างก่อนที่จะสายเกินไป แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือข้อความสุดท้ายที่ว่า "คืนวันเพ็ญหน้า... ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป" กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และพระองค์ยังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอคอยอยู่คืออะไร หรือใครคือศัตรูที่แท้จริงเบื้องหลังแผนการร้ายครั้งนี้... หรือว่าหลินฮวา นางสนมผู้สงบนิ่งงดงาม จะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานอันตรายนี้จริงๆ หรือไม่?

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอกตำหนัก ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะยามค่ำคืน นางสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาคู่สวยของนางทอประกายลึกซึ้งเกินจะคาดเดา และริมฝีปากบางเฉียบของนางเผยรอยยิ้มจางๆ ที่มิอาจบอกได้ว่ามีความหมายใดแฝงอยู่ หลินฮวา ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของนางถูกประดับด้วยเกล็ดหิมะที่ขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวที่ผลิบานท่ามกลางความหนาวเหน็บ นางค่อยๆ ก้าวเข้ามาภายในตำหนัก ทีละก้าว ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ดวงตาของนางจับจ้องมาที่องค์ชายหลี่หมิงนิ่งสนิท พร้อมกับถ้อยคำที่กระซิบออกมาอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจขององค์ชายหลี่หมิงบีบรัดอย่างรุนแรง

"องค์ชายเพคะ... หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญที่จะต้องกราบทูล..."

คำพูดนั้นยังไม่ทันขาดคำ องค์ชายหลี่หมิงก็ทรงสังเกตเห็นประกายแสงเย็นยะเยือกที่วาบขึ้นจากชายแขนเสื้อของหลินฮวา ก่อนที่วัตถุบางอย่างจะพุ่งเข้าหาพระองค์ด้วยความเร็วราวสายฟ้าฟาด!