ในคุกหลวงที่มืดมิดและเย็นยะเยือก พิกุลยังคงถูกคุมขังอยู่เพียงลำพัง วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันเต็มไปด้วยการสอบสวนที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ขันทีผู้คุมพยายามทุกวิถีทางที่จะบีบบังคับให้นางสารภาพความผิดที่นางมิได้กระทำ และเปิดเผยภูมิหลังที่แท้จริงของนาง
“เจ้าคิดว่าจะปิดบังความจริงไปได้นานแค่ไหนกันแน่?” ขันทีผู้คุมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “วังหลวงแห่งนี้ไม่มีความลับใดที่จะถูกซ่อนไว้ได้ตลอดไปหรอกนะ”
พิกุลเงียบงัน นางมองเข้าไปในดวงตาของขันทีผู้คุม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและไร้ความเมตตา นางรู้ดีว่าหากนางเปิดเผยความจริงออกไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะพังทลายลงมา
แต่ในวันนี้ สิ่งที่แตกต่างออกไปคือคำถามที่ถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้ง “เจ้ามีความเกี่ยวข้องกับตระกูล ‘พิทักษ์ไพรี’ หรือไม่?”
คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพิกุล ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขันทีผู้คุมสังเกตเห็นปฏิกิริยาของนาง และยิ้มเยาะที่มุมปาก
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้จักชื่อนี้ดีสินะ” ขันทีผู้คุมเอ่ย “ตระกูลพิทักษ์ไพรี ตระกูลผู้ภักดีต่อแคว้นทางเหนือที่ล่มสลายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน”
ภาพความทรงจำที่เลือนรางในวัยเยาว์ของพิกุลเริ่มชัดเจนขึ้นมาในมโนสำนึก ภาพของบ้านไม้หลังใหญ่ที่โอบล้อมด้วยทุ่งดอกบัวสีชมพูบานสะพรั่ง เสียงหัวเราะของบิดาและมารดาที่ยังคงก้องอยู่ในหูของนาง
“มิได้เพคะ” พิกุลพยายามปฏิเสธเสียงแผ่ว “หม่อมฉันไม่รู้จักตระกูลพิทักษ์ไพรีเพคะ”
“โกหก!” ขันทีผู้คุมตะคอก “ใบหน้าของเจ้าไม่ได้โกหกข้า หากเจ้ายังไม่ยอมสารภาพ ข้าจะส่งคนไปตรวจสอบร่องรอยทั้งหมดของเจ้า ยิ่งปิดบังมากเท่าไร เจ้าก็จะยิ่งได้รับโทษที่หนักขึ้นเท่านั้น”
พิกุลหลับตาลงอย่างอ่อนล้า นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุมเร้าทั้งร่างกายและจิตใจ นางรู้ดีว่าความลับที่นางพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผย และเมื่อถึงเวลานั้น ไม่เพียงแต่นางจะตกอยู่ในอันตราย องค์ชายรวินทร์ผู้เป็นที่รักก็อาจถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวอันซับซ้อนนี้ด้วย
ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักบูรพา องค์ชายรวินทร์ก็ทรงรู้สึกร้อนรนพระทัยไม่แพ้กัน พระองค์ทรงได้รับรายงานจากแม่ทัพอาทิตย์เกี่ยวกับความคืบหน้าในการสืบสวน
“องค์ชายพะยะค่ะ” แม่ทัพอาทิตย์ทูล “กระหม่อมได้สืบพบว่าขันทีไท่ได้เดินทางไปพบคหบดีผู้มั่งคั่งคนหนึ่งในตลาดมืดพะยะค่ะ และได้แลกเปลี่ยนสิ่งของบางอย่างกัน”
“สิ่งของอันใด?” องค์ชายรวินทร์ตรัสถามด้วยความสนใจ
“เป็นสมุนไพรหายากพะยะค่ะ” แม่ทัพอาทิตย์ทูล “แต่กระหม่อมยังไม่แน่ใจว่าเป็นสมุนไพรชนิดใด”
“เจ้าจงไปสืบให้ละเอียดที่สุดว่าสมุนไพรนั้นคือสิ่งใด และมีความเกี่ยวข้องกับยาพิษที่ใช้กับขันทีเฒ่าหรือไม่” องค์ชายรวินทร์ตรัสสั่ง “และอีกเรื่องหนึ่ง เจ้าจงไปสืบเรื่องตระกูล ‘พิทักษ์ไพรี’ ด้วย”
แม่ทัพอาทิตย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ตระกูลพิทักษ์ไพรีพะยะค่ะ?”
“ใช่” องค์ชายรวินทร์ตรัสตอบ “ข้าได้ยินมาว่าพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรทรงสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ และดูเหมือนว่ามันจะเกี่ยวข้องกับภูมิหลังของพิกุลด้วย”
แม่ทัพอาทิตย์ค้อมตัวลงรับคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าตระกูลพิทักษ์ไพรีเป็นชื่อที่ถูกลืมเลือนไปจากประวัติศาสตร์มานานแล้ว เป็นตระกูลที่เคยเป็นใหญ่ในแคว้นทางเหนือ ก่อนที่จะถูกปราบปรามและล่มสลายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน การรื้อฟื้นเรื่องราวของตระกูลนี้ขึ้นมา อาจนำพาภัยอันตรายมาสู่ทุกคนที่เกี่ยวข้อง
ในยามค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย องค์ชายรวินทร์ทรงประทับอยู่เพียงลำพังในห้องทรงงาน พระองค์ทรงหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนบทกวีบทหนึ่งลงบนแผ่นกระดาษ
อดีตที่เลือนหายในม่านหมอก ความลับที่ซ่อนเร้นในใจเจ้า ข้าจะไขปริศนาแห่งกาลเวลา เพื่อปกป้องความรักเราให้คงอยู่
บทกวีบทนี้เป็นดั่งคำมั่นสัญญาที่องค์ชายรวินทร์มีต่อพิกุล เป็นคำมั่นสัญญาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังที่ไม่มีวันจางหายไป
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องขังของพิกุล ขันทีผู้คุมได้นำห่อผ้าเก่าๆ ห่อหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าพิกุล
“ดูเหมือนว่านี่จะเป็นของของเจ้า” ขันทีผู้คุมเอ่ยเสียงเรียบ “มันถูกค้นพบในตำหนักบูรพาของเจ้า”
พิกุลมองไปยังห่อผ้าเก่าๆ นั้นด้วยความสงสัย เมื่อนางเปิดห่อผ้าออก ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในห่อผ้ามีปิ่นปักผมทองคำรูปดอกบัวที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง และมีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลพิทักษ์ไพรีสลักอยู่บนตัวปิ่น
ปิ่นปักผมนี้เป็นของมารดาของนาง เป็นของที่นางหวงแหนและเก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดีมาตลอดชีวิต นางไม่คิดว่ามันจะถูกค้นพบในตำหนักของนาง
“นี่คือปิ่นปักผมประจำตระกูลพิทักษ์ไพรี” ขันทีผู้คุมเอ่ย “มันเป็นของที่ถูกส่งมอบต่อกันมาในตระกูลนี้เท่านั้น”
พิกุลรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หลักฐานที่ชัดเจนนี้กำลังจะเปิดเผยความลับที่นางพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต
“เจ้ายังจะปฏิเสธอีกหรือไม่ว่าเจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลพิทักษ์ไพรี?” ขันทีผู้คุมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน
พิกุลเงียบงัน นางมองไปยังปิ่นปักผมทองคำที่อยู่ในมือของนาง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว นางรู้ดีว่าเมื่อความจริงถูกเปิดเผย ชีวิตของนางและองค์ชายรวินทร์จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
ในขณะนั้นเอง ภาพความทรงจำในวัยเยาว์ของพิกุลก็ฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึกอีกครั้ง ภาพของบิดาที่กำลังนั่งแกะสลักปิ่นปักผมรูปดอกบัวให้แก่มารดา และภาพของมารดาที่กำลังกอดนางไว้แน่น พร้อมกับกระซิบข้างหูว่า “เจ้าคือดอกบัวน้อยของแม่ เจ้าจะต้องเข้มแข็งและงดงามเหมือนดอกบัว ที่สามารถเบ่งบานได้แม้ในโคลนตม”
น้ำตาของพิกุลไหลรินลงมาบนแก้มของนาง นางรู้สึกถึงความรักและความอบอุ่นจากบิดามารดาที่ยังคงตราตรึงอยู่ในใจของนาง แม้ทั้งสองจะจากไปนานแล้วก็ตาม
“ข้า...ข้าคือลูกสาวของตระกูลพิทักษ์ไพรี” พิกุลเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าชื่อพิกุล เป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพพิทักษ์ไพรี ผู้ถูกใส่ร้ายและถูกประหารชีวิตเมื่อยี่สิบปีก่อน”
คำสารภาพของพิกุลทำให้ขันทีผู้คุมยิ้มเยาะที่มุมปาก “ในที่สุดเจ้าก็ยอมสารภาพความจริง”
พิกุลเงยหน้าขึ้นมองขันทีผู้คุม ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานานแสนนาน “ข้าเข้ามาในวังหลวงเพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับคดีของบิดา และเพื่อล้างแค้นให้กับตระกูลของข้า”
คำกล่าวของพิกุลทำให้ขันทีผู้คุมถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่านางจะมีความแค้นที่ฝังลึกถึงเพียงนี้
“เจ้าคิดจะล้างแค้นให้บิดาของเจ้าเช่นนั้นหรือ?” ขันทีผู้คุมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าคนเดียวจะทำอะไรได้ในวังหลวงแห่งนี้?”
พิกุลยิ้มเยาะที่มุมปาก “ข้าอาจจะทำอะไรไม่ได้มากนักในตอนนี้ แต่ข้าก็จะไม่ยอมแพ้ ข้าจะสืบหาความจริง และจะทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีของบิดาได้รับกรรมที่สมควรได้รับ”
ขันทีผู้คุมหัวเราะเสียงดัง “เจ้าช่างกล้าหาญนักนะนางสนม แต่ความกล้าหาญของเจ้าอาจนำพาภัยมาสู่ตัวเจ้าเอง”
พิกุลเงียบงัน นางมองไปยังปิ่นปักผมทองคำที่อยู่ในมือของนาง ปิ่นปักผมที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของตระกูลพิทักษ์ไพรี และเป็นดั่งความหวังสุดท้ายในการล้างแค้นให้กับบิดาของนาง
ในคืนที่หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย พิกุลนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ นางมองไปยังปิ่นปักผมที่อยู่ในมือของนาง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้านั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและอันตราย แต่ก็มิอาจหันหลังกลับได้อีกแล้ว
ความลับของนางได้ถูกเปิดเผยแล้ว และมันกำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด.
ดอกบัวในหิมะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก