ข่าวการตัดสินประหารชีวิตนางสนมพิกุลได้ถูกประกาศอย่างเป็นทางการในวันรุ่งขึ้น สร้างความสะเทือนใจให้แก่เหล่าขุนนางและประชาชนที่ยังคงเชื่อในความบริสุทธิ์ของนาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์ชายรวินทร์ พระองค์ทรงรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เมื่อทรงทราบว่าพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรทรงเร่งรัดการลงโทษพิกุลอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้พระองค์มีโอกาสช่วยเหลือ
“แม่ทัพอาทิตย์ เราจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นมิได้!” องค์ชายรวินทร์ตรัสด้วยพระสุรเสียงอันดัง “เราจะต้องช่วยพิกุลออกมาให้ได้! ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม!”
แม่ทัพอาทิตย์ค้อมตัวลงทูล “พะยะค่ะองค์ชาย กระหม่อมได้พยายามหาทางแล้ว แต่เรือนจำพิเศษถูกเฝ้าระวังอย่างแน่นหนา และการประหารชีวิตจะเกิดขึ้นในอีกสามวันพะยะค่ะ”
องค์ชายรวินทร์ทรงกำพระหัตถ์แน่น พระองค์ทรงรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง พระองค์ทรงรู้ดีว่าเวลาของพระองค์เหลือน้อยลงทุกที
“เราต้องมีแผนการที่แยบยลกว่านี้แม่ทัพอาทิตย์” องค์ชายรวินทร์ตรัส “เราต้องใช้ความจริงที่พิกุลเล่าให้ฟังเป็นอาวุธ”
แม่ทัพอาทิตย์เงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนจะทูลตอบ “พะยะค่ะองค์ชาย แต่การเปิดเผยความจริงเรื่องบัลลังก์อาจทำให้ราชสำนักเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ และอาจนำไปสู่สงครามกลางเมืองได้พะยะค่ะ”
“ข้ารู้ดีแม่ทัพอาทิตย์” องค์ชายรวินทร์ตรัสตอบ “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากเราไม่สามารถช่วยพิกุลออกมาได้ นางอาจจะต้องตาย และความจริงทั้งหมดก็จะถูกฝังกลบไปตลอดกาล”
แม่ทัพอาทิตย์ค้อมตัวลงรับคำสั่ง “พะยะค่ะองค์ชาย กระหม่อมจะเตรียมการทั้งหมดให้พร้อมพะยะค่ะ”
ในขณะเดียวกัน ที่เรือนจำพิเศษ พิกุลยังคงถูกคุมขังอยู่ในห้องขังที่มืดมิดและไร้แสงสว่าง นางได้รับรู้ข่าวการตัดสินประหารชีวิตของนางด้วยความสงบ นางรู้ดีว่านี่คือจุดจบของชีวิตนาง แต่ในใจของนางกลับมีความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยจางหายไป
“เจ้าคิดว่าจะทรมานข้าได้นานแค่ไหนกันแน่?” พิกุลเอ่ยถามขันทีผู้คุมด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่า “ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะสืบหาความจริง และจะล้างแค้นให้บิดาของข้าให้ได้”
ขันทีผู้คุมหัวเราะเยาะ “ความมุ่งมั่นของเจ้าอาจนำพาภัยมาสู่ตัวเจ้าเอง”
พิกุลเงียบงัน นางมองไปยังช่องหน้าต่างเล็กๆ ที่เผยให้เห็นเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เกล็ดหิมะเหล่านั้นช่างดูบริสุทธิ์และงดงาม แต่ทว่ากลับทำให้จิตใจของนางดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง
ในความมืดมิดของคุกหลวง พิกุลได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้องค์ชายรวินทร์ทรงปลอดภัย และขอให้พระองค์สามารถช่วยเหลือนางออกมาจากกรงขังแห่งความอยุติธรรมนี้ได้ในเร็ววัน
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากทางเดิน ก็ทำให้พิกุลเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ที่เดินเข้ามาคือขันทีไท่ ขันทีคนสนิทของพระมเหสีจันทรา
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังปากแข็งอยู่นะนางสนม” ขันทีไท่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่ข้ามีข่าวดีมาบอกเจ้า”
พิกุลเงียบงัน นางมองไปยังขันทีไท่ด้วยความสงสัย
“พระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรทรงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตเจ้าในวันพรุ่งนี้” ขันทีไท่เอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ “และองค์ชายรวินทร์ก็จะถูกกล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดกับเจ้าในการก่อกบฏ”
คำกล่าวของขันทีไท่ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพิกุล ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“มิได้!” พิกุลตะโกนเสียงดัง “องค์ชายรวินทร์ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!”
“สายไปแล้วนางสนม” ขันทีไท่เอ่ย “ทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกจัดฉากไว้หมดแล้ว”
พิกุลรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า นางไม่คิดว่าแผนการร้ายของพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรจะรุนแรงถึงเพียงนี้
“เจ้าจะต้องตาย และองค์ชายรวินทร์ก็จะถูกกำจัดไปจากบัลลังก์” ขันทีไท่เอ่ย “นี่คือจุดจบของเจ้าและองค์ชายรวินทร์”
พิกุลหลับตาลงอย่างอ่อนล้า น้ำตาไหลรินลงมาบนแก้มของนาง นางมิได้หวาดกลัวความตายเท่ากับการที่องค์ชายรวินทร์จะต้องมาเดือดร้อนเพราะนาง
ในคืนที่หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย พิกุลได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้องค์ชายรวินทร์ทรงปลอดภัย ขอให้พระองค์รอดพ้นจากแผนการร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของพระองค์
ใยพิษแห่งการทรยศได้ถูกถักทอขึ้นมาอย่างซับซ้อน และมันกำลังจะรัดคอพิกุลและองค์ชายรวินทร์ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด
ในเวลาเดียวกัน ที่ตำหนักมรกต พระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรก็กำลังวางแผนการสุดท้าย
“พรุ่งนี้เป็นวันประหารชีวิตนางสนมพิกุล” พระมเหสีจันทราตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “และหลังจากนั้น เราก็จะกำจัดองค์ชายรวินทร์”
ท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรทรงแย้มสรวลเย็นๆ “เป็นแผนการที่สมบูรณ์แบบเพคะพระมเหสี”
“แต่เราจะต้องระมัดระวังตัวให้มาก” พระมเหสีจันทราตรัส “องค์ชายรวินทร์มิใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ”
“ไม่ต้องกังวลเพคะพระมเหสี” ท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรตรัส “ทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกจัดฉากไว้หมดแล้ว ไม่มีใครสามารถช่วยองค์ชายรวินทร์ได้”
ขันทีไท่ยิ้มเยาะที่มุมปาก “พะยะค่ะพระมเหสี ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของเราพะยะค่ะ”
ในขณะที่แผนการร้ายกำลังดำเนินไปอย่างลับๆ องค์ชายรวินทร์ก็ทรงได้รับข่าวร้ายอีกครั้ง แม่ทัพอาทิตย์ได้เข้ามาทูลรายงานว่ามีขุนนางหลายคนเริ่มหันไปเข้ากับฝ่ายพระมเหสีจันทราและองค์ชายภาณุแล้ว
“สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ พะยะค่ะองค์ชาย” แม่ทัพอาทิตย์ทูล “ดูเหมือนว่าพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรจะทรงเตรียมการมาเป็นอย่างดีแล้วพะยะค่ะ”
องค์ชายรวินทร์ทรงกำพระหัตถ์แน่น พระองค์ทรงรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง แต่พระองค์ก็มิอาจยอมแพ้ได้
“เราจะต้องหาทางช่วยพิกุลออกมาให้ได้แม่ทัพอาทิตย์” องค์ชายรวินทร์ตรัสอย่างหนักแน่น “และเราจะต้องเปิดโปงแผนการร้ายของพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรให้ได้”
“พะยะค่ะองค์ชาย” แม่ทัพอาทิตย์ค้อมตัวลงรับคำสั่ง “แต่เราจะต้องระมัดระวังตัวให้มากพะยะค่ะ เพราะทุกก้าวที่เราเดินไป อาจนำพาอันตรายถึงชีวิตได้”
องค์ชายรวินทร์ทรงพยักหน้าอย่างช้าๆ พระองค์รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้านั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและอันตราย แต่พระองค์ก็มิอาจหันหลังกลับได้อีกแล้ว เพราะชีวิตของพิกุลและอนาคตของราชสำนักขึ้นอยู่กับพระองค์
ในคืนนั้นเอง องค์ชายรวินทร์ทรงตัดสินพระทัยที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือพิกุลและเปิดโปงแผนการร้ายของพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสร แม้จะต้องเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตก็ตาม
ใยพิษแห่งการทรยศได้ถูกถักทอขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ และมันกำลังจะรัดคอพิกุลและองค์ชายรวินทร์ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด.
ดอกบัวในหิมะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก