พิกุลวิ่งฝ่าพายุหิมะที่โหมกระหน่ำออกไปจากวังหลวง ร่างกายของนางอ่อนล้าจากการบาดเจ็บและอดอาหาร แต่จิตใจของนางกลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม นางรู้ดีว่าการเสียสละขององค์ชายรวินทร์ได้มอบโอกาสครั้งที่สองให้กับชีวิตของนาง และนางจะต้องไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง
ในขณะที่พิกุลกำลังวิ่งหนีอยู่นั้น นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมา นางหันกลับไปมอง ก็เห็นทหารหลวงหลายนายกำลังวิ่งตามมาติดๆ
“หยุดเดี๋ยวนี้!” ทหารหลวงตะโกนเสียงดัง “หากเจ้ายังไม่หยุด เราจะยิงธนูใส่เจ้า!”
พิกุลรู้ดีว่านางไม่สามารถวิ่งหนีไปได้อีกแล้ว ร่างกายของนางอ่อนล้าเกินกว่าที่จะทำเช่นนั้นได้ นางจึงตัดสินใจหยุดวิ่ง และหันกลับไปเผชิญหน้ากับทหารหลวงเหล่านั้น
“เจ้าคิดว่าจะทำสิ่งใดกับข้า?” พิกุลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่า “ข้าไม่กลัวความตาย”
“เจ้าจะต้องถูกจับกุมและถูกประหารชีวิตในวันพรุ่งนี้” ทหารหลวงเอ่ย “เจ้าไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก”
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากด้านหลังของทหารหลวง ก็ทำให้ทุกคนหันกลับไปมอง ผู้ที่เดินเข้ามาคือแม่ทัพอาทิตย์!
แม่ทัพอาทิตย์เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว เขามองไปยังพิกุลด้วยความห่วงใย ก่อนจะหันไปมองทหารหลวงเหล่านั้น
“พวกเจ้าทำสิ่งใดกับนางสนมพิกุล?” แม่ทัพอาทิตย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันดัง “นางบริสุทธิ์ นางมิได้ทำสิ่งใดผิด”
“ท่านแม่ทัพอาทิตย์” ทหารหลวงเอ่ย “เราทำตามคำสั่งของพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรพะยะค่ะ”
“คำสั่งของพวกเขามิใช่คำสั่งของสมเด็จพระจักรพรรดิ” แม่ทัพอาทิตย์เอ่ย “พวกเจ้าจงปล่อยนางสนมพิกุลไปเดี๋ยวนี้”
ทหารหลวงลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่หัวหน้าทหารจะเอ่ยขึ้นมาว่า “เรามิอาจทำเช่นนั้นได้พะยะค่ะท่านแม่ทัพ”
แม่ทัพอาทิตย์ส่ายหน้าอย่างช้าๆ “ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าก็จะต้องเผชิญหน้ากับข้า”
แม่ทัพอาทิตย์ชักดาบที่อยู่ในมือออก และเข้าต่อสู้กับทหารหลวงเหล่านั้น การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหิมะ
พิกุลมองดูแม่ทัพอาทิตย์ที่กำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ นางรู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือที่เขาหยิบยื่นให้ นางรู้ดีว่าแม่ทัพอาทิตย์กำลังเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพื่อช่วยนาง
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด พิกุลก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากด้านหลังของแม่ทัพอาทิตย์ นางหันกลับไปมอง ก็เห็นองค์ชายรวินทร์กำลังวิ่งเข้ามา!
องค์ชายรวินทร์วิ่งเข้ามาด้วยพระพักตร์ที่ซีดเซียวและไหล่ที่บาดเจ็บ แต่ในดวงตาของพระองค์กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น
“องค์ชาย!” พิกุลตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ “พระองค์ไม่ควรมาที่นี่เพคะ!”
“ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้าไว้ที่นี่พิกุล” องค์ชายรวินทร์ตรัสอย่างหนักแน่น “ข้ามาเพื่อพาเจ้ากลับไป”
องค์ชายรวินทร์ชักดาบที่อยู่ในมือออก และเข้าต่อสู้กับทหารหลวงเหล่านั้นทันที การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหิมะ
พิกุลมองดูองค์ชายรวินทร์และแม่ทัพอาทิตย์ที่กำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ นางรู้สึกซาบซึ้งใจในความรักและความเสียสละที่ทั้งสองมีต่อบัวตอง
ในที่สุด ทหารหลวงก็พ่ายแพ้และล่าถอยไป องค์ชายรวินทร์และแม่ทัพอาทิตย์ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ก็มิได้เป็นอันตรายถึงชีวิต
“องค์ชายเพคะ” พิกุลรีบวิ่งเข้าไปประคององค์ชายรวินทร์ไว้ “พระองค์ทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ!”
องค์ชายรวินทร์ยิ้มบางๆ “ข้าไม่เป็นไรพิกุล” พระองค์ทรงมองไปยังพิกุลด้วยความรักที่ปิดบังไม่มิด “ข้ามาเพื่อพาเจ้ากลับไป”
พิกุลน้ำตาไหลรินลงมาบนแก้มของนาง นางรู้สึกซาบซึ้งใจในความรักและความเสียสละที่องค์ชายรวินทร์มีต่อบัวตอง
“เราจะกลับไปที่วังหลวงพะยะค่ะองค์ชาย” แม่ทัพอาทิตย์ทูล “และเราจะเปิดโปงแผนการร้ายของพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสรให้ได้”
องค์ชายรวินทร์ทรงพยักหน้าอย่างช้าๆ “ใช่ เราจะกลับไป และเราจะทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้รับกรรมที่สมควรได้รับ”
ในขณะที่องค์ชายรวินทร์ พิกุล และแม่ทัพอาทิตย์กำลังเดินทางกลับไปยังวังหลวง พายุหิมะก็เริ่มสงบลง แสงตะวันเริ่มสาดส่องลงมาบนผืนหิมะที่ขาวโพลน สะท้อนประกายระยิบระยับจับตา
พิกุลมองไปยังแสงตะวันที่สาดส่องลงมาบนผืนหิมะ นางรู้สึกราวกับมีแสงสว่างส่องเข้ามาในหัวใจ นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้านั้นยังคงเต็มไปด้วยขวากหนามและอันตราย แต่ก็มิได้หวาดกลัวอีกต่อไป
“ดอกบัวในหิมะ” พิกุลเอ่ยชื่อนิยายเรื่องนี้ออกมาอย่างแผ่วเบา
องค์ชายรวินทร์หันมามองพิกุลด้วยความสงสัย “เจ้าพูดสิ่งใดพิกุล?”
พิกุลยิ้มบางๆ “หม่อมฉันเพียงแต่คิดถึงชื่อดอกบัวในหิมะเพคะ” นางมองไปยังองค์ชายรวินทร์ด้วยความรักที่ปิดบังไม่มิด “ความรักของเราก็เหมือนดอกบัวในหิมะ ที่สามารถเบ่งบานได้แม้ในท่ามกลางความหนาวเย็นและอันตราย”
องค์ชายรวินทร์ทรงยิ้มตอบ พระองค์ทรงจับมือของพิกุลไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ
ในคืนที่หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย องค์ชายรวินทร์และพิกุลได้กลับมายังวังหลวงอีกครั้ง พระองค์ทรงเรียกประชุมเหล่าขุนนางผู้จงรักภักดี และได้เปิดเผยความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการร้ายของพระมเหสีจันทราและท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสร รวมถึงความจริงเกี่ยวกับบัลลังก์ที่ถูกแย่งชิงไปเมื่อยี่สิบปีก่อน
ข่าวการเปิดเผยความจริงนี้สร้างความตื่นตระหนกและวุ่นวายไปทั่วราชสำนัก แต่ด้วยหลักฐานที่ชัดเจนและการสนับสนุนจากเหล่าขุนนางผู้จงรักภักดี สมเด็จพระจักรพรรดิจึงทรงมีพระบัญชาให้จับกุมพระมเหสีจันทรา ท่านหม่อมเจ้าหญิงอัปสร และขันทีไท่ มาลงโทษตามกฎหมาย
ในที่สุด ความยุติธรรมก็ได้บังเกิดขึ้น พิกุลได้รับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ และองค์ชายรวินทร์ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้กล้าหาญที่กอบกู้ราชบัลลังก์จากแผนการร้าย
แต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ เพราะความจริงที่ว่าสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ก่อนมิได้ทรงเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรม และยังมีองค์ชายรัชทายาทที่แท้จริงที่ยังมีชีวิตอยู่ ยังคงเป็นความลับที่รอการเปิดเผย
พิกุลและองค์ชายรวินทร์มองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์อันริบหรี่ที่ส่องลอดเมฆหนาทึบลงมา ราวกับเป็นแสงแห่งความหวังสุดท้ายที่กำลังจะส่องสว่างนำทางพวกเขาไปสู่เส้นทางข้างหน้า
ดอกบัวในหิมะได้ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ และมันกำลังจะเบ่งบานอย่างงดงามและแข็งแกร่งตลอดไป.
ดอกบัวในหิมะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก