ตอนที่ 1 — บทที่ 1: การเดินทาง

หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ายมนต์สะกดให้โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินที่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งดังเป็นจังหวะเนิบนาบ พาขบวนรถม้าเคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงัน เหม่ยหลิงนั่งอยู่ภายในรถม้าที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง ผ้าม่านไหมสีเงินยวงที่กั้นกรองแสงจากภายนอกทำให้บรรยากาศภายในดูอบอุ่นและเป็นส่วนตัว ทว่าหญิงสาวกลับรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ‌เธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กที่เผยให้เห็นเพียงเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นพร่างพราย ราวกับกำลังนับจำนวนหยดน้ำตาที่กำลังจะหลั่งรินในชีวิตข้างหน้า

“ท่านหญิงเพคะ” เสียงนุ่มนวลของเสี่ยวหยู นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้นเบาๆ “เราใกล้จะถึงพระราชวังฉินแล้วเพคะ”

เหม่ยหลิงไม่ตอบ เธอเพียงแต่พยักหน้ารับเบาๆ สายตาคู่สวยยังคงจับจ้องไปยังภาพหิมะที่โปรยปรายไม่หยุดหย่อน ในห้วงคำนึงของเธอนั้นเต็มไปด้วยภาพของบ้านเกิดเมืองนอนที่ห่างไกล ​ภาพของพระบิดาและพระมารดาที่ทรงส่งเธอมายังดินแดนอันหนาวเหน็บแห่งนี้ เพื่อแลกกับสันติภาพระหว่างสองอาณาจักร ภาพของชีวิตที่เธอคุ้นเคยกำลังเลือนหายไป และชีวิตใหม่ที่เธอจะต้องเริ่มต้นในฐานะองค์ชายีของแคว้นฉินกำลังรออยู่เบื้องหน้า ดินแดนที่ไม่คุ้นเคย ผู้คนที่ไม่รู้จัก และอนาคตที่ไม่อาจคาดเดาได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นดั่งหิมะที่ปกคลุมหัวใจของเธอให้เย็นชาและว่างเปล่า

“ท่านหญิงทรงกังวลหรือเพคะ” ‍เสี่ยวหยูถามอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด นางกำนัลผู้นี้ติดตามรับใช้เหม่ยหลิงมาตั้งแต่เยาว์วัย จึงเข้าใจความรู้สึกของเจ้านายดีกว่าใคร

เหม่ยหลิงถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะหันมายิ้มบางๆ ให้กับเสี่ยวหยู รอยยิ้มนั้นงดงาม แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยที่ยากจะปกปิด ‌“ไม่หรอกเสี่ยวหยู ข้าพเจ้าเพียงแต่กำลังจดจำทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้”

“จดจำอะไรหรือเพคะ” เสี่ยวหยูเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

“ความรู้สึกของการเป็นตัวเอง” เหม่ยหลิงกล่าวเสียงเบาหวิว ราวกับกำลังพูดกับตัวเองมากกว่า “ก่อนที่ข้าพเจ้าจะต้องกลายเป็นเพียงองค์ชายีของอาณาจักรฉิน เป็นเพียงเครื่องมือทางการเมือง เป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งสันติภาพที่ไร้ซึ่งหัวใจ”

คำพูดนั้นสะท้อนความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใน ‍เสี่ยวหยูรู้สึกจุกในอก นางอยากจะปลอบประโลมเจ้านาย แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่เหม่ยหลิงพูดนั้นคือความจริงอันโหดร้ายที่พวกเขาทุกคนต้องเผชิญ

ทันใดนั้น รถม้าก็ชะลอความเร็วลง ก่อนจะหยุดนิ่งสนิท เสียงแตรที่ยาวนานและกึกก้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ​เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวกเขาได้เดินทางมาถึงจุดหมายแล้ว เสียงฝีเท้าของทหารที่เดินสวนสนามดังเป็นจังหวะหนักแน่น ตามมาด้วยเสียงประกาศต้อนรับจากนายทหารผู้หนึ่ง เหม่ยหลิงรวบรวมสติ สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผายมือให้เสี่ยวหยูเปิดประตูรถม้า

เมื่อประตูเปิดออก ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือทิวทัศน์ของพระราชวังฉินที่ยิ่งใหญ่ตระการตา กำแพงหินสูงตระหง่านทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา ​ประตูพระราชวังทำจากไม้เนื้อแข็งแกะสลักลวดลายมังกรอันวิจิตรบรรจง บนยอดหลังคาประดับด้วยกระเบื้องเคลือบสีทองสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านม่านเมฆหนาทึบลงมาอย่างริบหรี่ เกล็ดหิมะที่ปกคลุมทุกสิ่งทำให้พระราชวังแห่งนี้ดูราวกับปราสาทในเทพนิยาย ทว่าความงดงามนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกและความโอ่อ่าที่กดดัน เหม่ยหลิงก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างามที่เธอฝึกฝนมาตลอดชีวิต ชุดคลุมผ้าไหมสีขาวปักลายดอกบัวสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม เผยให้เห็นรูปกายอรชรที่งดงามราวกับเทพธิดา ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ​อย่างสำรวจ ทหารองครักษ์นับร้อยนายยืนเรียงแถวสองข้างทาง ทุกนายสวมชุดเกราะสีเงินวาววับ ถือทวนยาว ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับรูปปั้น

ที่ปลายทางเดินอันยาวเหยียด ซึ่งปูด้วยแผ่นหินอ่อนสีเทาเข้มตัดกับหิมะสีขาวโพลน ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนรออยู่ เขาอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ตัดกับสีขาวของหิมะได้อย่างโดดเด่น รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาจนยากจะเข้าถึง ดวงตาสีดำสนิทของเขาจับจ้องมาที่เธออย่างไม่มีอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังมองดูวัตถุสิ่งของชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่สตรีที่จะมาเป็นคู่ชีวิต

หลงเฟิง องค์ชายรัชทายาทแห่งอาณาจักรฉิน ผู้ที่บัดนี้จะกลายเป็นสามีของเธอ

เหม่ยหลิงรวบรวมความกล้า ก้าวเดินไปหาเขาอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความสง่างามและสมศักดิ์ศรีขององค์หญิงแห่งแคว้นเว่ย เมื่อมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา เธอถวายความเคารพตามพิธีการที่ได้ร่ำเรียนมาอย่างเคร่งครัด

“ข้าพเจ้า เหม่ยหลิง แห่งอาณาจักรเว่ย ขอถวายความเคารพต่อองค์ชายหลงเฟิง” เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น

หลงเฟิงมองลงมาที่เธอ ดวงตาของเขาไม่มีแววแห่งความยินดีหรือความตื่นเต้นใดๆ ราวกับว่าการมาถึงของเธอเป็นเพียงเรื่องปกติที่เกิดขึ้นตามกำหนดการ

“ยินดีต้อนรับ” หลงเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นกัน ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีความเย็นชา เป็นเพียงเสียงที่เปล่งออกมาตามมารยาท “พระราชวังฉินยินดีต้อนรับท่านหญิงเหม่ยหลิง”

แค่นั้น ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำกล่าวต้อนรับที่แสดงถึงความยินดีจากใจจริง ไม่มีแม้แต่แววตาที่แสดงความสนใจ มีเพียงคำพูดที่จำเป็นตามพิธีการเท่านั้น เหม่ยหลิงรู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งพันธนาการไว้ทั้งตัว ความเย็นชาของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเธออย่างรวดเร็ว

เสี่ยวหยูที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นแววตาที่หม่นลงของเจ้านาย นางกำนัลผู้นี้รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดและอึดอัดที่แผ่ปกคลุมรอบกายของคนทั้งสอง

“องค์ชายเพคะ” หัวหน้าขันทีผู้สูงวัยที่ยืนอยู่ข้างกายหลงเฟิงเอ่ยขึ้นเบาๆ “ได้เวลาที่ท่านหญิงจะต้องเข้าเฝ้าพระจักรพรรดิและพระจักรพรรดินีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลงเฟิงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหันมาทางเหม่ยหลิงอีกครั้ง “ตามข้ามา”

เขาไม่แม้แต่จะรอให้เธอเดินตามทัน เพียงแค่หันหลังและเดินนำไปทันที เหม่ยหลิงได้แต่ถอนหายใจอย่างเงียบงัน ก่อนจะก้าวเดินตามหลังเขาไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารและนางกำนัลที่ยืนมองอยู่รอบด้าน

ทางเดินภายในพระราชวังฉินนั้นกว้างขวางและโอ่อ่า ผนังประดับด้วยภาพวาดทิวทัศน์และลายมังกรที่วิจิตรบรรจง พื้นปูด้วยหินอ่อนขัดเงาจนสะท้อนภาพของเพดานที่สูงตระหง่านและโคมไฟระย้าที่ห้อยลงมา เหม่ยหลิงเดินตามหลังหลงเฟิงไปอย่างเงียบๆ เธอพยายามสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่แห่งใหม่นี้ แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง

เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการเมือง เป็นเพียงข้อตกลงเพื่อรักษาสันติภาพระหว่างสองอาณาจักร แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าจะได้พบกับความอบอุ่นและความเข้าใจจากชายผู้นี้ ทว่าเพียงแค่การพบกันครั้งแรก ความหวังนั้นก็ดูเหมือนจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น

ชีวิตของเธอในอาณาจักรฉินคงจะไม่ง่ายเลยจริงๆ เหม่ยหลิงคิดในใจ พลางกำมือแน่นใต้แขนเสื้อผ้าไหม ความหนาวเย็นจากหิมะด้านนอกดูเหมือนจะน้อยกว่าความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านมาจากหัวใจของชายที่เดินนำหน้าเธอไปไกลลิบเสียอีก ดอกบัวที่งดงามและบริสุทธิ์เช่นเธอ จะสามารถเบ่งบานท่ามกลางหิมะที่เย็นยะเยือกเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของเหม่ยหลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่เธอเดินก้าวเข้าสู่โชคชะตาที่ไม่รู้จักด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและเดียวดาย.