หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายในค่ำคืนที่เงียบสงัด เกล็ดสีขาวราวปุยสำลีร่ายรำจากฟากฟ้า ปกคลุมทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นสีเงินยวง เหม่ยหลิงนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง แม้จะเหนื่อยล้าจากการเดินทางและเรื่องราววุ่นวายที่ต้องเผชิญ แต่จิตใจกลับไม่อาจสงบลงได้ เสียงกรอบแกรบแผ่วเบาที่ดังมาจากสวนยามที่ลมพัดแผ่วผ่านหน้าต่าง ทำให้เปลือกตาที่ปิดสนิทต้องเปิดออก เธอพยายามเพ่งฟังอีกครั้ง เสียงนั้นคล้ายกับเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนหิมะสดใหม่ ไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าหรือกิ่งไม้ที่หักโค่น เหม่ยหลิงรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ความกังวลที่อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดทั้งวันผลักดันให้เธอตัดสินใจลุกจากเตียง
เสื้อคลุมหนาถูกหยิบมาสวมทับชุดนอนเนื้อบางเบา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ แง้มประตูออกไปสู่ความหนาวเย็นของราตรี แสงจันทร์ส่องสว่างผ่านม่านเมฆที่บางเบา ทำให้มองเห็นทางเดินที่ทอดยาวไปยังสวนได้ไม่ยาก เกล็ดหิมะที่โปรยลงมาอย่างต่อเนื่องกระทบกับใบหน้า ทำให้รู้สึกเย็นเยียบแต่ก็สดชื่น เหม่ยหลิงก้าวเท้าออกไปอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าของเธอจมหายไปในความนุ่มนวลของหิมะที่เพิ่งตกใหม่ๆ
เมื่อเดินมาถึงกลางสวน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เหม่ยหลิงต้องหยุดชะงัก ร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นสนสูงใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องร่างนั้น ทำให้เห็นเค้าโครงที่คุ้นตาได้อย่างชัดเจน เขาคือหลงเฟิง องค์ชายแห่งอาณาจักรหิมะ ผู้ที่กำลังจะเป็นคู่หมั้นของเธอ เขายืนอยู่เพียงลำพัง ทอดสายตาเหม่อมองไปยังเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง
"องค์ชาย?" เหม่ยหลิงเอ่ยเรียกออกไปเบาๆ เสียงของเธอแทบจะกลืนหายไปกับเสียงของลมและหิมะ
หลงเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามอง ดวงตาคมกริบของเขามีแววประหลาดใจฉายชัด ราวกับไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ใดออกมาในยามวิกาลเช่นนี้ "ท่านหญิง...ออกมาทำอะไรในเวลานี้?" น้ำเสียงของเขาเจือความสงสัย แต่ก็แฝงความอ่อนโยนที่เหม่ยหลิงไม่เคยได้ยินมาก่อน
"ข้าพเจ้านอนไม่หลับเพคะ" เหม่ยหลิงตอบตามตรง ความหนาวเย็นทำให้ลมหายใจของเธอกลายเป็นไอสีขาวจางๆ "แล้วองค์ชายเล่าเพคะ เหตุใดจึงออกมาในยามค่ำคืนเช่นนี้"
หลงเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอดมองไปยังหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย "ข้าพเจ้าก็เช่นกัน" คำตอบสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น
ทั้งสองยืนอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและเสียงหิมะที่กระทบพื้นเบาๆ เป็นเพื่อน บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความสงบเยือกเย็น แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด เหม่ยหลิงทอดสายตามองไปยังเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาปกคลุมสวนให้กลายเป็นสีขาวโพลน หิมะที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความหนาวเหน็บและอ้างว้าง บัดนี้กลับดูงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ ความเงียบสงบนี้ทำให้กำแพงที่ทั้งสองต่างสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง ค่อยๆ ลดระดับลงอย่างช้าๆ
"ท่านหญิงกลัวไหม?" หลงเฟิงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เหม่ยหลิงหันกลับไปมองเขา "กลัวอะไรเพคะ?"
"การแต่งงาน...ชีวิตในอาณาจักรแปลกหน้า...ความไม่แน่นอนที่กำลังจะเกิดขึ้น" หลงเฟิงอธิบาย ดวงตาของเขามีแววครุ่นคิด
เหม่ยหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง เธอคิดทบทวนถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการจากบ้านเกิดเมืองนอน การต้องปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมใหม่ และการต้องใช้ชีวิตอยู่กับชายแปลกหน้าที่เธอเพิ่งเคยพบหน้า "กลัวเพคะ...แน่นอนว่าข้าพเจ้าย่อมมีความกลัวอยู่ในใจ" เธอตอบอย่างซื่อตรง "แต่ข้าพเจ้าเลือกที่จะไม่ยอมแพ้ต่อความกลัวนั้น"
หลงเฟิงมองเธออย่างแปลกใจ ราวกับกำลังพินิจพิจารณาสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเธอ "ท่านหญิงแตกต่างจากที่ข้าพเจ้าคิดไว้มาก"
"องค์ชายคิดว่าข้าพเจ้าเป็นอย่างไรเพคะ?" เหม่ยหลิงถามกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา
"คิดว่าเป็นเจ้าหญิงที่อ่อนแอ ถูกเลี้ยงดูมาในกรอบประเพณีอันเข้มงวด ถูกส่งมาเพื่อเป็นเพียงเครื่องมือทางการเมือง เป็นหมากตัวหนึ่งบนกระดานอำนาจ" หลงเฟิงตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีแม้แต่ความลังเลในน้ำเสียง
"และตอนนี้เล่าเพคะ?" เหม่ยหลิงยังคงยิ้ม
หลงเฟิงเงียบไปนานกว่าเดิม ดวงตาของเขาทอดมองไปยังหิมะที่ยังคงโปรยปราย "ตอนนี้...ข้าพเจ้าไม่แน่ใจ" คำตอบนั้นทำให้เหม่ยหลิงรู้สึกถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีเย็นชาของเขา
เหม่ยหลิงยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย "ข้าพเจ้ามีบางอย่างที่ต้องบอกองค์ชายเพคะ" เธอพูด ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ได้ยินในสวนเมื่อช่วงบ่ายให้หลงเฟิงฟังอย่างละเอียด ทุกถ้อยคำที่ได้ยินจากปากของท่านนายกหลิวและชายลึกลับคนนั้นถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไม่ตกหล่น
หลงเฟิงฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อท่านนายกหลิว แต่ยังคงรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าทึ่ง "ท่านหญิง...กล้าที่จะบอกเรื่องนี้กับข้าพเจ้า" น้ำเสียงของเขาแฝงความประหลาดใจระคนชื่นชม
"ข้าพเจ้าไม่มีทางเลือกอื่นเพคะ" เหม่ยหลิงพูดตรงๆ "หากท่านนายกหลิวคิดจะทำร้ายข้าพเจ้าจริง ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันจะไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของข้าพเจ้าอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นปัญหาระหว่างสองอาณาจักร เป็นชนวนเหตุที่อาจนำไปสู่ความขัดแย้งครั้งใหญ่ได้"
"ท่านหญิงคิดถึงอาณาจักรก่อนตัวเอง" หลงเฟิงพูดเบาๆ แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่เหม่ยหลิงไม่อาจเข้าใจ
"ข้าพเจ้าเป็นเจ้าหญิง นั่นคือหน้าที่ของข้าพเจ้าเพคะ" เหม่ยหลิงตอบอย่างหนักแน่น "หากข้าพเจ้าไม่ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด ผู้คนในอาณาจักรของข้าพเจ้าอาจต้องเดือดร้อน และความสงบสุขที่กำลังจะเกิดขึ้นก็อาจจะพังทลายลง"
หลงเฟิงมองเธออีกครั้ง ครั้งนี้นานกว่าเดิม ราวกับกำลังมองลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ แววตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้าพเจ้าจะจัดการเรื่องนี้ ท่านหญิงไม่ต้องกังวล"
"ขอบคุณเพคะ" เหม่ยหลิงรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ความกังวลที่แบกรับมาตลอดทั้งวันคล้ายจะถูกปลดเปลื้องลงไปครึ่งหนึ่ง เธอโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วหันหลังจะเดินกลับเข้าวัง
"ท่านหญิง" หลงเฟิงเรียก เธอหยุดชะงักและหันกลับมามองเขาอีกครั้ง "ขอบคุณ...ที่บอกข้าพเจ้า"
เหม่ยหลิงพยักหน้าให้เขาเบาๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าวังไป ทิ้งให้หลงเฟิงยืนอยู่เพียงลำพังใต้ต้นสน ท่ามกลางหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
ในใจของเหม่ยหลิงรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว กำแพงที่กั้นขวางระหว่างเธอกับหลงเฟิงดูเหมือนจะบางลงเล็กน้อย แม้จะเป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความผูกพันบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บของหิมะค่ำคืนนี้
เพียงเล็กน้อย...แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่งดงามราวกับดอกบัวที่กำลังจะผลิบานท่ามกลางหิมะขาวโพลน.
ดอกบัวในหิมะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก