ตอนที่ 9 — บทที่ 9: หัวใจที่เลือก

ค่ำคืนนั้น สายลมหนาวพัดโชยเอื่อยเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เหม่ยหลิงนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องบรรทมอันเงียบสงบ แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องเข้ามาอาบไล้ร่างบอบบางให้ดูเลือนราง ดอกบัวขาวบริสุทธิ์ที่เคยเบ่งบานชูช่ออย่างงามสง่าในแจกันบัดนี้กลับเริ่มเหี่ยวเฉา กลีบดอกสีขาวนวลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อน บ่งบอกถึงกาลเวลาที่โรยรา และความจริงที่ว่าความงดงามนั้นมิอาจคงอยู่ชั่วนิรันดร์

ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังดอกบัวนั้นอย่างเหม่อลอย ‌ในห้วงความคิดของเธอ เสียงของเจ้าหญิงเว่ยหลิงยังคงก้องกังวาน "บางครั้ง การถอยออกมาอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด การยอมแพ้ตั้งแต่ต้นอาจดีกว่าการต่อสู้จนถึงที่สุดแล้วพ่ายแพ้ในภายหลัง" คำพูดเหล่านั้นกัดกินหัวใจของเธออย่างช้าๆ ราวกับคมมีดที่กรีดลึกเข้ามาในจิตวิญญาณ

เธอพยายามหาเหตุผลที่จะปฏิเสธคำพูดเหล่านั้น แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ ​เธอก็ยิ่งพบว่ามันมีน้ำหนักและเหตุผลที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ตำแหน่งของเธอในวังหลวงแห่งนี้ช่างต่ำต้อยนัก เมื่อเทียบกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์อย่างเว่ยหลิง ความรักที่ผลิบานในใจของเธอกับองค์ชายหลงเฟิงนั้นช่างเปราะบางและเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย เธอควรจะยอมรับความจริงนี้ตั้งแต่แรกหรือไม่? ควรจะห้ามใจตัวเองตั้งแต่ก่อนที่มันจะถลำลึกไปกว่านี้?

"ท่านหญิงกำลังคิดอะไรอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เสียงทุ้มนุ่มนวลที่ดังขึ้นกลางความเงียบงันทำให้เหม่ยหลิงสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมองยังต้นเสียง และพบว่าองค์ชายหลงเฟิงยืนอยู่ที่ประตูห้อง ‍ใบหน้าหล่อเหลาของพระองค์ฉายแววความห่วงใยอย่างชัดเจนในดวงตาคมกริบคู่นั้น แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาขับให้พระองค์ดูสง่างามราวกับเทพบุตรที่ก้าวลงมาจากสวรรค์

"ท่านองค์ชาย..." เหม่ยหลิงรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กิริยาที่แสดงออกถึงความเคารพและเกรงใจ "ท่านไม่ควรมาที่นี่ในเวลานี้พ่ะย่ะค่ะ หากมีผู้ใดพบเห็นเข้า..."

องค์ชายหลงเฟิงไม่ได้ตอบคำ แต่กลับก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ดวงตาของพระองค์ยังคงจับจ้องอยู่ที่เธออย่างไม่วางตา ‌"ข้าพเจ้าได้ยินมาว่าเว่ยหลิงเรียกท่านหญิงไปพบ" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "เธอพูดอะไรกับท่านหญิงบ้าง?"

เหม่ยหลิงหลบสายพระเนตร พยายามซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายในใจ "ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ" เธอยิ้มบางๆ อย่างฝืนทน "แค่การพบปะพูดคุยกันตามปกติเท่านั้น"

แต่หลงเฟิงไม่ได้หลงเชื่อในคำพูดนั้น ‍พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากพระวรกาย "อย่าโกหกข้าพเจ้า เหม่ยหลิง ข้าพเจ้ารู้จักเว่ยหลิงดีกว่าใคร เธอไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล และข้าพเจ้าสัมผัสได้ถึงความกังวลในดวงตาของท่าน"

คำพูดของพระองค์ทำให้กำแพงที่เธอกำลังพยายามก่อขึ้นพังทลายลง เหม่ยหลิงก้มหน้าลงต่ำ ​พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ "ท่านองค์ชาย... ท่านมีคู่หมั้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ เจ้าหญิงเว่ยหลิงทรงสูงศักดิ์และคู่ควรกับท่านทุกประการ ส่วนหม่อมฉันเป็นเพียงนางสนมธรรมดา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเรา... มันไม่ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับกระซิบ ​แต่ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความจริงที่เธอพยายามจะหลีกหนี

"มันเป็นความจริง" หลงเฟิงพูดตัดบทอย่างหนักแน่น พระองค์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ มืออุ่นของพระองค์เอื้อมมาเชยคางของเธอให้เงยขึ้นสบตา "ข้าพเจ้าไม่ได้แสร้งทำ และข้าพเจ้าไม่ยอมให้ใครมาบอกว่าความรู้สึกของข้าพเจ้าผิด" ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงใจ จนเหม่ยหลิงรู้สึกราวกับถูกสะกด

"แต่ท่านองค์ชาย ​สังคมและกฎของวังหลวง... มันไม่อนุญาตให้เรา..." เหม่ยหลิงพยายามจะอธิบายถึงอุปสรรคที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมันใหญ่หลวงเกินกว่าที่คนธรรมดาอย่างเธอจะก้าวข้ามไปได้

"ข้าพเจ้าจะจัดการเอง" พระองค์ตรัสอย่างมั่นใจ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยอำนาจและความเด็ดขาดที่ทำให้เหม่ยหลิงรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด "ข้าพเจ้าแค่ต้องการรู้ว่า ท่านหญิงรู้สึกอย่างไรกับข้าพเจ้า?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของเหม่ยหลิงที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอเหลือบมองไปยังดอกบัวที่เหี่ยวเฉาในแจกันอีกครั้ง ราวกับกำลังมองเห็นชะตากรรมของความรักที่ไม่อาจเบ่งบานเต็มที่ แล้วจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาองค์ชายหลงเฟิง ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความคาดหวังและความจริงใจที่ยากจะปฏิเสธ

"ข้าพเจ้ากลัวพ่ะย่ะค่ะ" เธอสารภาพออกมาอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงสั่นเครือ "กลัวที่จะรัก กลัวที่จะสูญเสีย กลัวที่จะทำให้ท่านต้องเดือดร้อนเพราะหม่อมฉัน" ความกลัวเหล่านี้เป็นเหมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการหัวใจของเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอได้โบยบินไปตามความรู้สึกที่แท้จริง

"แต่ท่านหญิงรู้สึกอะไรบ้าง?" พระองค์ถามซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เสียงของพระองค์อ่อนโยนลง แต่แฝงไว้ด้วยความต้องการคำตอบที่ชัดเจน

เหม่ยหลิงหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตนี้ เธอรู้ดีว่าคำตอบที่กำลังจะเอ่ยออกไปนั้น จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล และอาจนำพามาซึ่งทั้งความสุขและความทุกข์ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่ในวินาทีนี้ เธอไม่อาจปฏิเสธหัวใจของตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

"ข้าพเจ้า... รัก" เธอพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอเอ่ยคำนี้ออกมาจากใจจริง "ข้าพเจ้ารักท่านองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ"

ถ้อยคำนั้นแม้จะเบาบาง แต่กลับดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ราวกับเสียงระฆังที่กังวานอยู่ในใจของทั้งสอง หลงเฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและความสุข พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว มืออุ่นของพระองค์เอื้อมมาจับมือของเธอไว้เบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนแต่หนักแน่นนั้นทำให้เหม่ยหลิงรู้สึกถึงความมั่นคงและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"นั่นก็เพียงพอแล้ว" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน "ส่วนที่เหลือ ข้าพเจ้าจะจัดการเอง"

คำพูดนั้นเป็นดั่งคำมั่นสัญญาที่หนักแน่น เป็นดั่งแสงสว่างที่ส่องนำทางให้หัวใจที่สับสนของเหม่ยหลิงได้พบกับความหวัง เธอเงยหน้าขึ้นมองพระองค์อีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขและความตื้นตันใจ ในค่ำคืนที่เงียบสงัดนั้น ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง ความรักที่เปราะบางแต่บริสุทธิ์ของทั้งสองได้ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ แม้จะรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยขวากหนามและอุปสรรค แต่ในวินาทีนั้น เหม่ยหลิงก็รู้สึกว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง ขอเพียงแค่มีองค์ชายหลงเฟิงอยู่เคียงข้างเธอเท่านั้น

หลงเฟิงยังคงจับมือของเธอไว้แน่น พระองค์ลูบไล้หลังมือของเธอเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลมและให้กำลังใจ "อย่าได้กังวลไปเลยเหม่ยหลิง ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น ข้าพเจ้าจะไม่มีวันทอดทิ้งท่าน"

เหม่ยหลิงพยักหน้าช้าๆ ความกลัวที่เคยเกาะกุมหัวใจเริ่มจางหายไปทีละน้อย แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคง เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจนำมาซึ่งความวุ่นวายและปัญหามากมาย แต่เมื่อได้เห็นความจริงใจในดวงตาขององค์ชายหลงเฟิง เธอก็พร้อมที่จะยอมรับทุกสิ่งที่จะตามมา

"หม่อมฉันเชื่อใจท่านพ่ะย่ะค่ะ" เธอตอบด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม

รอยยิ้มของหลงเฟิงกว้างขึ้น พระองค์ดึงเธอเข้ามากอดอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง เหม่ยหลิงซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของพระองค์ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของพระองค์ ความรู้สึกปลอดภัยและเป็นที่รักท่วมท้นในหัวใจของเธอ

ในอ้อมกอดนั้น เหม่ยหลิงรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงแค่เธอกับองค์ชายหลงเฟิงเท่านั้นที่ดำรงอยู่ ดอกบัวที่เหี่ยวเฉาในแจกันดูเหมือนจะไม่ได้มีความสำคัญอีกต่อไป เพราะในใจของเธอ บัดนี้ได้มีดอกบัวดอกใหม่ที่กำลังผลิบานอย่างงดงาม ดอกบัวแห่งความรักที่เลือกแล้วว่าจะเบ่งบานท่ามกลางหิมะแห่งโชคชะตาที่รออยู่เบื้องหน้า ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับพายุหิมะที่รุนแรงเพียงใด เธอก็พร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างองค์ชายหลงเฟิง ผู้ที่ได้เข้ามาเติมเต็มหัวใจของเธอให้สมบูรณ์