ตอนที่ 12 — บทที่ 12: ฤดูหนาวที่อบอุ่น

ลมหนาวแรกแห่งเหมันต์ฤดูพัดโชยมา สาดซัดละอองหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ราวกับจะประกาศการมาถึงของช่วงเวลาแห่งความสงบเงียบและเยือกเย็น ทั่วทั้งอาณาบริเวณของตำหนักองค์ชายรองถูกปกคลุมด้วยผืนผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของเกล็ดหิมะที่ทับถมกันหนาตา ต้นสนสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านมาแต่โบราณกาล บัดนี้กลับกลายเป็นประติมากรรมธรรมชาติที่ถูกแต่งแต้มด้วยหิมะขาวโพลนจนแลดูคล้ายภูเขาน้ำแข็งขนาดย่อม

เหม่ยหลิงยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นสนต้นหนึ่ง ปล่อยให้เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาสัมผัสกับปลายผมและเสื้อคลุมสีเข้มของนาง ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความหนาวเย็น ‌แต่ดวงตาคู่งามกลับทอประกายระยิบระยับด้วยความสุขสงบยามได้ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติที่แปรเปลี่ยนไปตามฤดูกาล นางสูดลมหายใจลึก สัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ของอากาศที่เย็นยะเยือกจับใจ

เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนหิมะดังแผ่วเบาจากด้านหลัง ทำให้เหม่ยหลิงหันกลับไปมอง และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ องค์ชายหลงเฟิงก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ดวงตาคมกริบแต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนจ้องมองมาที่นางอย่างไม่กะพริบ

"เหม่ยหลิง" ​เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยเรียกชื่อของนาง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมายที่ยากจะบรรยาย

นางหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างเต็มตัว และในวินาทีนั้นเอง ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนกับความตื้นตันใจ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่ง กำลังเบ่งบานอย่างงดงามอยู่ในอุ้งมือขององค์ชายหลงเฟิง กลีบดอกสีขาวนวลราวหยกแกะสลัก แย้มกลีบออกรับไอเย็นของหิมะที่โปรยปราย ‍ราวกับไม่เคยเกรงกลัวต่อความหนาวเหน็บใดๆ

"ดอกบัว...บานในหิมะได้อย่างไรเพคะ?" นางเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบดอกบัวเบาๆ ราวกับกลัวว่ามันจะสลายหายไป

องค์ชายหลงเฟิงยิ้มละไม ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อเห็นแววตาฉงนของนาง "ข้าพเจ้าปลูกมันในเรือนกระจกตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว" เขาอธิบาย "เฝ้ารดน้ำพรวนดิน ‌ดูแลประคบประหงมอย่างดี เพื่อให้มันบานสะพรั่งในวันนี้...ในวันที่หิมะแรกโปรยปรายลงมา"

เหม่ยหลิงมองดูดอกบัวในมือของเขา สลับกับมองใบหน้าขององค์ชายหลงเฟิง น้ำตาอุ่นๆ คลอขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่ได้ ความพยายามและความตั้งใจของเขาช่างลึกซึ้งเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้ ดอกบัวดอกนี้ไม่ใช่เพียงแค่ดอกไม้ธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่น ‍ความรัก และความหวังที่เขาตั้งใจมอบให้นาง

"เหม่ยหลิง..." องค์ชายหลงเฟิงเอ่ยเรียกชื่อนางอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย แววตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความจริงจังและมั่นคง "ข้าพเจ้าได้รับพระราชานุญาตจากสมเด็จพระราชาแล้ว"

คำพูดของเขาทำให้นางถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก นางรู้ดีว่าคำพูดต่อไปของเขาจะมีความหมายต่อชีวิตของนางมากเพียงใด

"ข้าพเจ้า...ข้าพเจ้าขอให้ท่านหญิงมาเป็นชายาของข้าพเจ้า" ​เขาพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความร้อนรนราวกับกลัวว่านางจะปฏิเสธ "ไม่ใช่ในฐานะของนางสนม หรือตำแหน่งใดๆ ที่เป็นเพียงเครื่องประดับบารมี แต่เป็นชายา...ชายาที่ข้าพเจ้ารักและเคารพอย่างสุดหัวใจ"

ประโยคสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเหม่ยหลิง นางรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ​หัวใจของนางพองโตจนเจ็บปวดไปหมด ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งความสุข ความตื้นตันใจ และความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นางเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปรับดอกบัวจากมือของเขา กลีบดอกที่เย็นเฉียบสัมผัสกับปลายนิ้วอุ่นๆ ของนาง ​น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มานานก็ไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้

"แต่...แต่ข้าพเจ้า..." เหม่ยหลิงพยายามเอ่ยปากพูด เสียงของนางสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่เอ่อท้น "ข้าพเจ้าไม่มีตระกูลสูงศักดิ์ ไม่มีทรัพย์สมบัติใดๆ จะมาเทียบเคียงกับองค์ชายได้เลยเพคะ...ข้าพเจ้าเป็นเพียงหญิงสามัญชน..."

นางรู้สึกด้อยค่าในตัวเอง ความจริงที่ว่านางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ไร้ซึ่งฐานะและอำนาจใดๆ ทำให้ความกล้าหาญที่เคยมีเลือนหายไปชั่วขณะ นางไม่กล้าที่จะเอื้อมคว้าความสุขที่ยิ่งใหญ่เกินตัวเช่นนี้

องค์ชายหลงเฟิงก้าวเข้ามาใกล้นางอีกก้าวหนึ่ง มือของเขาเอื้อมมาจับมือของนางที่กำลังถือดอกบัวอยู่เบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ "ท่านหญิงมีหัวใจที่บริสุทธิ์ดุจหิมะแรกที่โปรยปรายลงมา มีสติปัญญาที่เฉลียวฉลาดเกินกว่าสตรีใดที่ข้าพเจ้าเคยพบเจอมา และที่สำคัญที่สุด...ท่านหญิงมีความรักที่แท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการมากที่สุดในชีวิต" เขาพูดตัดบทคำพูดของนางอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น "สิ่งเหล่านี้...มันมากกว่าพอแล้วสำหรับข้าพเจ้า"

คำพูดของเขาดุจสายน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงหัวใจของเหม่ยหลิงให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความรู้สึกด้อยค่าที่เคยมีมลายหายไปสิ้น นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตาประสานเข้ากับดวงตาที่เปี่ยมด้วยความรักขององค์ชายหลงเฟิง

"ข้าพเจ้า...ข้าพเจ้าไม่รู้จะตอบแทนความเมตตาขององค์ชายได้อย่างไรเพคะ" นางเอ่ยเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

องค์ชายหลงเฟิงยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนางอบอุ่นขึ้นมากลางความหนาวเย็นของฤดูเหมันต์ "เพียงแค่ท่านหญิงยอมรับความรักของข้าพเจ้า...นั่นก็เพียงพอแล้ว"

เหม่ยหลิงก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความเขินอายและความสุข นางพยักหน้าช้าๆ เป็นการตอบรับจากส่วนลึกของหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกมากมาย

"ข้าพเจ้ายอมรับเพคะ" นางเอ่ยเสียงเบาหวิว แต่ทุกถ้อยคำล้วนออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริง "ด้วยหัวใจทั้งหมดที่ข้าพเจ้ามี...ข้าพเจ้าขอเป็นชายาขององค์ชายเพคะ"

สิ้นคำตอบรับจากนาง องค์ชายหลงเฟิงก็ยิ้มออกมาอย่างสุขใจที่สุดในชีวิต รอยยิ้มของเขาเปล่งประกายราวกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาท่ามกลางพายุหิมะ เขาจับมือของเหม่ยหลิงไว้แน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากฝ่ามือของนาง ราวกับว่าความหนาวเย็นรอบกายไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้อีกต่อไป

ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ในมือของเหม่ยหลิงยังคงเบ่งบานอย่างงดงาม ท้าทายความหนาวเหน็บของฤดูกาล มันเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่ง ความรักที่สามารถเบ่งบานได้แม้ในสภาวะที่ยากลำบากที่สุด ความรักที่องค์ชายหลงเฟิงและเหม่ยหลิงได้มอบให้แก่กันและกัน

ลมหนาวพัดโชยมาอีกครั้ง แต่บัดนี้มันไม่ได้นำพาความเย็นยะเยือกมาให้พวกเขาอีกต่อไป หากแต่เป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ ความอบอุ่นที่เกิดจากความรัก ความเข้าใจ และความผูกพันที่กำลังจะถักทอเป็นเรื่องราวบทใหม่ของชีวิต...เรื่องราวของดอกบัวที่เบ่งบานในหิมะ และฤดูหนาวที่อบอุ่นที่สุดในความทรงจำของพวกเขาตลอดไป.