ตอนที่ 13 — บทที่ 13: ชีวิตใหม่

พิธีอภิเษกสมรสของหลงเฟิงและเหม่ยหลิงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในฤดูใบไม้ผลิถัดมา เมื่อดอกเหมยสีชมพูระเรื่อเริ่มโรยรา และดอกไม้นานาพรรณทั่วทั้งอุทยานหลวงต่างพากันอวดโฉมชูช่อบานสะพรั่งรับแสงตะวันอ่อนโยนยามเช้า บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของมวลดอกไม้ และเสียงดนตรีบรรเลงอันไพเราะกังวานไปทั่วทุกมุมวังหลวง

เหม่ยหลิงในวันนี้งดงามราวกับเทพธิดาที่ก้าวลงมาจากสรวงสวรรค์ นางสวมชุดอภิเษกสีแดงสดปักลวดลายดอกบัวสีทองอร่ามด้วยเส้นไหมชั้นดีที่สุดของแคว้น แขนเสื้อพลิ้วไหวประดับด้วยไข่มุกเม็ดเล็กระยิบระยับเข้ากับปิ่นปักผมทองคำรูปหงส์คู่ที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า ใบหน้าเรียวรูปไข่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ‌ขับเน้นดวงตากลมโตให้ดูคมซึ้ง ริมฝีปากอิ่มเอิบสีชาดแย้มยิ้มบางเบา เผยให้เห็นรอยบุ๋มที่แก้มยามนางเขินอาย ผ้าคลุมหน้าโปร่งบางสีแดงสดปักลายดอกบัวเช่นกันถูกคลุมลงมาเบาๆ แต่ก็ไม่อาจปิดบังรัศมีแห่งความงดงามและความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากตัวนางได้หมดสิ้น

หยูเอ้อร์ ยืนอยู่เคียงข้างนายหญิงของตนในชุดสีชมพูอ่อนที่ถูกจัดเตรียมมาเป็นพิเศษสำหรับพิธีนี้ ดวงตาของนางคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขและความตื้นตันใจที่ได้เห็นเหม่ยหลิงผ่านพ้นเรื่องราวเลวร้ายต่างๆ มาได้จนถึงวันนี้

"ท่านหญิงช่างงดงามราวกับภาพวาดจริงๆ ​เพคะ" หยูเอ้อร์กระซิบเสียงแผ่ว พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาจนเปื้อนเครื่องแต่งกาย

เหม่ยหลิงเอื้อมมือไปจับมือของหยูเอ้อร์เบาๆ แววตาอบอุ่นและอ่อนโยน "ขอบคุณเจ้ามากนะหยูเอ้อร์ ที่อยู่เคียงข้างข้าพเจ้ามาโดยตลอด ไม่ว่าข้าจะเจอเรื่องร้ายดีเพียงใด เจ้าก็ไม่เคยทอดทิ้ง"

"หม่อมฉันเต็มใจเพคะ ‍ท่านหญิงคือทุกสิ่งทุกอย่างของหม่อมฉัน" หยูเอ้อร์ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความผูกพันระหว่างนายบ่าวคู่นี้ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ จะบรรยายได้

ในขณะเดียวกัน ที่ศาลาหลักซึ่งประดับประดาด้วยผ้าแพรไหมสีแดงทองและดอกไม้มงคลนานาชนิด หลงเฟิงยืนรอคอยเจ้าสาวของเขาด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น พระองค์ทรงสวมชุดอภิเษกสีแดงเข้มปักลายมังกรทองสง่างาม เผยให้เห็นพระวรกายที่กำยำสมส่วน ‌พระพักตร์คมคายฉายแววความสุขอย่างชัดเจน เมื่อเสียงดนตรีเปลี่ยนทำนองเป็นเพลงมงคลที่บ่งบอกถึงการมาถึงของเจ้าสาว หัวใจของหลงเฟิงก็เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นมองไปยังทางเดินที่ทอดยาวมายังศาลา และเมื่อร่างอรชรในชุดสีแดงสดปรากฏขึ้นพร้อมกับผ้าคลุมหน้าบางเบาที่พลิ้วไหวตามแรงลม ดวงตาของหลงเฟิงก็เปล่งประกายด้วยความรัก ความภาคภูมิใจ และความเสน่หาอย่างสุดซึ้ง ‍ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงหน้าพระองค์

พิธีดำเนินไปอย่างงดงามและศักดิ์สิทธิ์ ทุกขั้นตอนถูกจัดเตรียมอย่างพิถีพิถันตามธรรมเนียมโบราณ สมเด็จพระราชาและพระราชินีประทับอยู่บนบัลลังก์สูง ทอดพระเนตรพิธีด้วยความปิติยินดี แม้แต่สมเด็จพระราชาผู้ซึ่งเคยคัดค้านความสัมพันธ์ของทั้งสองมาโดยตลอด ก็ยังทรงแย้มพระสรวลอย่างพอพระทัยเมื่อทอดพระเนตรเห็นความสุขที่เปี่ยมล้นในดวงตาของพระโอรส และความงดงามอันบริสุทธิ์ของเจ้าสาวผู้เป็นที่รัก

"ในที่สุดเจ้าก็ค้นพบความสุขที่แท้จริงของเจ้าแล้วสินะ หลงเฟิง" ​สมเด็จพระราชาทรงพึมพำกับพระองค์เอง น้ำเสียงอ่อนโยนผิดจากปกติ พระราชินีทรงยิ้มอย่างอบอุ่น ทรงจับมือพระสวามีเบาๆ ทรงทราบดีว่าลึกๆ แล้วพระองค์ก็ทรงปรารถนาให้พระโอรสมีความสุขเช่นกัน

เมื่อพิธีอันศักดิ์สิทธิ์สิ้นสุดลง ท่ามกลางเสียงปรบมือและคำอวยพรจากแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน หลงเฟิงจับมือของเหม่ยหลิงอย่างอ่อนโยนและมั่นคง ​พระองค์นำนางเดินออกมายังระเบียงกว้างของศาลาหลักที่มองเห็นทิวทัศน์ของอุทยานหลวงทั้งหมด อุทยานที่บัดนี้เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่กำลังเบ่งบานอวดสีสันสดใสรับแสงแดดยามบ่าย

"ท่านหญิงรู้สึกอย่างไรบ้างในวันนี้?" หลงเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรักใคร่

เหม่ยหลิงมองดูสวนที่เคยเป็นสถานที่ที่นางใช้เวลาส่วนใหญ่ในการดูแลรักษา ดอกไม้ที่นางเคยรดน้ำพรวนดิน บัดนี้กำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่ราวกับจะร่วมยินดีกับความสุขของนาง นางหันกลับมามองสามีใหม่ของนาง ดวงตาของทั้งสองสบกันอย่างลึกซึ้ง ​หัวใจของเหม่ยหลิงพองโตด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

"ข้าพเจ้ารู้สึกว่า..." นางพูดช้าๆ เสียงหวานใสแผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย "ดอกบัวในหิมะนั้น...บานได้จริงๆ เพคะ"

หลงเฟิงหัวเราะอย่างอ่อนโยน เสียงหัวเราะของพระองค์อบอุ่นและจริงใจ ราวกับเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานในสายลม พระองค์ดึงร่างบางของเหม่ยหลิงเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น ซบใบหน้าลงบนเรือนผมหอมกรุ่นของนาง ทั้งสองยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้แสงแดดยามบ่ายที่อบอุ่นโอบล้อมพวกเขาไว้ ท่ามกลางกลิ่นหอมหวานของดอกไม้นานาพรรณที่ลอยมาตามสายลม และเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วที่ขับขานบทเพลงแห่งความสุข

ความรักที่เริ่มต้นจากความกลัว ความหวาดระแวง และความเข้าใจผิดในอดีต บัดนี้ได้บานสะพรั่งเป็นสิ่งที่งดงามและยั่งยืน เหมือนดอกบัวที่สามารถเบ่งบานได้อย่างบริสุทธิ์และแข็งแกร่งท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคขวากหนามเพียงใด ความรักของพวกเขาก็ไม่เคยเหี่ยวเฉาลง มีแต่จะยิ่งหยั่งรากลึกและผลิบานงดงามยิ่งขึ้นไปทุกวัน

ชีวิตใหม่ของเหม่ยหลิงในฐานะชายาขององค์ชายหลงเฟิงเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ นางไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวผู้ดูแลดอกไม้ในอุทยานอีกต่อไป แต่เป็นผู้ที่ได้ครอบครองหัวใจขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ และเป็นผู้ที่ได้นำความสุขที่แท้จริงมาสู่ชีวิตของเขา นางได้พิสูจน์แล้วว่าความบริสุทธิ์ของจิตใจ ความเข้มแข็ง และความเมตตา สามารถเอาชนะอุปสรรคใดๆ ได้ และสามารถเปลี่ยนความหนาวเย็นของโชคชะตาให้กลายเป็นความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิได้เสมอ

ในเย็นวันนั้น เมื่อแสงตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว และดวงจันทร์สีนวลลอยเด่นขึ้นมาแทนที่ หลงเฟิงและเหม่ยหลิงนั่งอยู่บนระเบียงส่วนตัวของตำหนักที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับพวกเขา เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาจากงานเลี้ยงที่ยังคงดำเนินอยู่ห่างออกไป เหม่ยหลิงเอนกายพิงอกของหลงเฟิงอย่างสบายใจ ดวงตาของนางทอดมองไปยังดวงจันทร์ที่ส่องแสงนวลตา

"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของข้าจะมาถึงจุดนี้ได้" เหม่ยหลิงพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

หลงเฟิงกระชับอ้อมแขนที่โอบรอบตัวนางให้แน่นขึ้น "เจ้าสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด เหม่ยหลิง เจ้าคือดอกบัวที่บริสุทธิ์และงดงามที่สุดในใจของข้า"

นางเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ของเขา รอยยิ้มอ่อนหวานประดับอยู่บนริมฝีปาก "และท่านก็คือแสงตะวันของข้าเพคะ แสงตะวันที่ทำให้ดอกบัวในใจข้าได้เบ่งบาน"

ทั้งสองจุมพิตกันอย่างอ่อนโยนภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความผูกพัน และคำมั่นสัญญาที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป ตราบจนชั่วนิรันดร์ ดอกบัวในหิมะได้บานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แล้ว และจะคงความงดงามเช่นนี้ตลอดไปในหัวใจของพวกเขา.