ตอนที่ 3: ฝ่ามรสุมคำดูแคลน

หลังจากได้คำแนะนำจากป้าชื่น น้ำฝนกลับมาที่ครัวด้วยไฟที่ลุกโชนอีกครั้ง เธอเริ่มมองหาวัตถุดิบอย่างละเอียดถี่ถ้วนขึ้น กล้วยน้ำว้าที่เคยเห็นกองทิ้งอยู่ตามทาง เธอเลือกเอาลูกที่สุกงอมพอดี มะพร้าวที่คนเก็บจากสวนไปแล้วเหลือลูกไม่สวย เธอก็ไปขอมาคั้นกะทิเองอย่างพิถีพิถัน แป้งข้าวเจ้าที่บ้านมีอยู่น้อยนิด ‌เธอก็แบ่งมาใช้อย่างประหยัดที่สุด และที่สำคัญที่สุด เธอใช้เวลาอยู่หน้าเตาถ่านหลายชั่วโมง สังเกตการลุกไหม้ของไฟ เรียนรู้วิธีเติมถ่าน ปรับลม และควบคุมอุณหภูมิด้วยสัญชาตญาณ

ครั้งนี้ ขนมกล้วยของเธอออกมาดีขึ้นกว่าเดิมมาก ​เนื้อขนมนุ่มขึ้น กลิ่นหอมของกล้วยและกะทิผสานกันอย่างลงตัว แม้จะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เป็นก้าวแรกที่น่าพอใจ เธอแบ่งขนมกล้วยใส่กระทงใบตองเล็กๆ ที่ทำเอง แล้วนำไปให้แม่ชิม

"อร่อยขึ้นเยอะเลยนะลูก" แม่เอ่ยชมด้วยรอยยิ้มจางๆ ‍"แต่จะเอาไปทำอะไรล่ะลูก จะเอาไปขายใคร"

คำถามของแม่ทำให้ความฝันของน้ำฝนกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง เธอไม่มีช่องทางในการขาย ไม่มีเงินลงทุนที่จะทำขนมปริมาณมากๆ และยิ่งกว่านั้นคือเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนในหมู่บ้านที่เริ่มได้ยินเข้าหูเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

"อีน้ำฝนมันฝันเฟื่องอะไรกันนะ อยากเป็นแม่ค้าขนมไทย ทั้งที่ไม่มีเงินจะกินข้าว" "จะทำขนมอะไรได้ ข้าวสารจะกรอกหม้อยังแทบไม่มี" "ก็คงอยากรวยทางลัดมั้ง ‌เลยคิดจะทำขนมสวยๆ งามๆ"

คำพูดเสียดแทงเหล่านั้นทำให้น้ำฝนรู้สึกเจ็บปวด หลายครั้งที่เธอต้องก้มหน้าเดินผ่านกลุ่มชาวบ้านที่กำลังซุบซิบนินทา เธอพยายามทำเป็นไม่ได้ยิน แต่คำพูดเหล่านั้นก็วนเวียนอยู่ในหัว ทำให้กำลังใจของเธอหดหายไปเรื่อยๆ

วันหนึ่ง เธอตัดสินใจลองนำขนมกล้วยที่เธอทำไปวางขายที่หน้าบ้านเล็กๆ ของเธอเอง ‍เธอบอกเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาว่าเธอทำขนมกล้วยมาขาย แต่ผลตอบรับกลับน่าผิดหวัง มีคนซื้อไปเพียงไม่กี่ชิ้น และหลายคนก็มองด้วยสายตาดูแคลน ราวกับว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นเป็นเรื่องไร้สาระ

"ขนมอะไรของหนูเนี่ย ราคาก็แพงใช่เล่น คนอย่างหนูจะทำขนมอร่อยได้ยังไง" เสียงของป้าสมพร ​แม่ค้าร้านของชำในหมู่บ้านเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

น้ำฝนรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เธอพยายามยิ้ม แต่หัวใจกลับเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ขนมที่เธอทำด้วยความตั้งใจและความพยายามทั้งหมด กลับถูกมองด้วยสายตาเหยียดหยาม

เย็นวันนั้น น้ำฝนรู้สึกท้อแท้จนแทบจะหมดแรง เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างเตาถ่านที่ไฟมอดดับไปแล้ว ความมืดมิดเริ่มปกคลุมรอบกาย ​เหมือนกับความมืดมิดในใจของเธอ 'หรือว่าแม่กับคนอื่นพูดถูก เราไม่ควรจะฝันอะไรที่มันเกินตัวไปเลยจริงๆ'

แต่แล้ว ภาพของป้าชื่นก็แวบเข้ามาในความคิด "ความตั้งใจต่างหากที่สำคัญที่สุด" คำพูดนั้นยังก้องอยู่ในหู

น้ำฝนลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเอามือลูบคลำเตาถ่านที่ยังคงอุ่นๆ เล็กน้อย ​'ไฟในเตาถ่านนี้ยังไม่ดับง่ายๆ ทำไมไฟในใจฉันจะดับง่ายๆ ล่ะ' เธอคิด

เธอตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอทำได้

ป้าชื่นเองก็สังเกตเห็นความผิดหวังในแววตาของน้ำฝน ท่านเดินมาหาเธอที่บ้านพร้อมกับถุงใบหนึ่ง

"หนูน้ำฝน... วันนี้เห็นขนมหนูวางอยู่หน้าบ้าน ทำไมไม่มาขายแถวตลาดเล็กๆ ในหมู่บ้านบ้างล่ะ" ป้าชื่นเอ่ยขึ้น

น้ำฝนหน้าเศร้า "ก็ไม่มีใครซื้อหรอกจ้ะป้า มีแต่คนดูถูก"

ป้าชื่นส่ายหน้าช้าๆ "คนเรานะหนู กว่าจะสำเร็จมันก็ต้องผ่านอะไรมาเยอะแยะทั้งนั้นแหละ จะให้คนเขายอมรับได้ทันทีมันคงเป็นไปไม่ได้" ท่านยื่นถุงในมือให้ "นี่ป้ามีแป้งข้าวเจ้าอย่างดีกับน้ำตาลโตนดที่เขาฝากมาให้ป้า แต่ป้าก็ไม่ได้ทำขนมแล้ว เอาไปลองใช้ดูนะ เผื่อจะช่วยให้ขนมหนูอร่อยขึ้น"

น้ำฝนมองถุงที่ป้าชื่นยื่นมาให้ น้ำตาคลอเบ้า ไม่ใช่แค่เพียงวัตถุดิบที่ป้าชื่นให้ แต่เป็นกำลังใจและความเชื่อใจที่เธอได้รับจากหญิงชราผู้นี้

"ขอบใจจ้ะป้า" น้ำฝนเอ่ยเสียงสั่น

"ไม่ต้องขอบใจหรอกหนูเอ๊ย... จำไว้นะว่าคำพูดคนอื่นน่ะมันเป็นแค่ลมปาก สำคัญที่ใจเราต่างหาก ถ้าใจเราไม่ยอมแพ้ วันหนึ่งความพยายามของเราก็จะออกผลเอง" ป้าชื่นตบบ่าเธอเบาๆ แล้วเดินจากไป

คำพูดของป้าชื่นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งแล้งของน้ำฝน เธอรู้สึกมีแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าการมีวัตถุดิบที่ดีขึ้นไม่ได้หมายความว่าเธอจะประสบความสำเร็จในทันที แต่หมายความว่าเธอมีโอกาสที่จะทำขนมที่ดีขึ้นได้ และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้

คืนนั้น น้ำฝนจุดเตาถ่านอีกครั้ง แม้จะยังไม่มีอะไรทำ แต่เธอก็นั่งมองเปลวไฟที่ลุกโชน กลิ่นควันถ่านยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเธอ เธอเคยรู้สึกว่ามันเป็นกลิ่นของความยากลำบาก แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันเป็นกลิ่นของความมุ่งมั่น กลิ่นของความพยายามที่ไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะมีอุปสรรคใดๆ เข้ามาขวางกั้น เธอจะต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้ ความฝันของเธอจะไม่มีวันดับมอดไปง่ายๆ เหมือนกับถ่านในเตาที่ยังคงลุกโชนรอวันที่จะส่งมอบไออุ่นให้แก่ผู้คน