ตอนที่ 7: บททดสอบครั้งสำคัญ

หลังจากงานวันเด็ก น้ำฝนและแก้วเริ่มร่วมมือกันอย่างจริงจัง แก้วไม่ได้มีเงินทุนมากมาย แต่เธอมีความคิดสร้างสรรค์และพลังงานล้นเหลือ เธอช่วยน้ำฝนพัฒนาบรรจุภัณฑ์ง่ายๆ จากวัสดุธรรมชาติในท้องถิ่น เช่น กล่องกระดาษรีไซเคิล ‌ห่อด้วยใบตอง หรือมัดด้วยเชือกป่าน ทำให้ขนมของน้ำฝนดูมีเอกลักษณ์และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้น นอกจากนี้แก้วยังเป็นเหมือนกระบอกเสียง คอยแนะนำขนมของน้ำฝนให้กับเพื่อนบ้านและคนรู้จัก

ธุรกิจขนมเล็กๆ ของน้ำฝนเริ่มเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ แต่สม่ำเสมอ เธอเริ่มมีลูกค้าประจำจากต่างหมู่บ้านที่ขับรถเข้ามาซื้อขนมโดยเฉพาะ ​รายได้ที่เข้ามาเริ่มมากขึ้นพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัว และพอที่จะนำมาลงทุนซื้อวัตถุดิบและอุปกรณ์ดีๆ ขึ้นบ้าง เช่น เครื่องคั้นกะทิขนาดเล็กที่ช่วยประหยัดแรงงานและเวลาในการทำขนมได้มาก

แต่แล้ว บททดสอบครั้งสำคัญก็มาเยือนหมู่บ้าน เมื่อเกิดภัยแล้งรุนแรงขึ้น พืชผลทางการเกษตรเสียหายหนัก ‍ชาวบ้านได้รับผลกระทบอย่างแสนสาหัส รวมถึงสวนมะพร้าวและกล้วยที่น้ำฝนใช้เป็นวัตถุดิบหลักในการทำขนมก็ได้รับผลกระทบด้วย มะพร้าวหายากขึ้น กล้วยมีราคาแพงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"แย่แล้วน้องน้ำฝน มะพร้าวที่ตลาดก็แพงมากเลยค่ะ แถมกล้วยก็หายากอีก จะเอาที่ไหนมาทำขนมล่ะคะ" แก้วบอกด้วยสีหน้ากังวล

น้ำฝนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ‌เธอมองดูสต็อกวัตถุดิบที่เหลือน้อยเต็มที "คงต้องลดปริมาณขนมลงแล้วล่ะแก้ว"

นอกจากปัญหาวัตถุดิบแล้ว ป้าทอง แม่ค้าขนมไทยอีกรายในตลาด ซึ่งเป็นคู่แข่งที่เคยดูแคลนน้ำฝนมาตลอด ก็เริ่มสร้างปัญหา ป้าทองพยายามปล่อยข่าวลือว่าขนมของน้ำฝนไม่สะอาดบ้าง หรือไม่ใช้วัตถุดิบคุณภาพดีบ้าง ‍เพื่อหวังจะดึงลูกค้ากลับคืนไป

"ขนมของอีน้ำฝนน่ะมันแค่ฉาบฉวย เดี๋ยวก็เจ๊ง" ป้าทองพูดจาใส่ร้ายน้ำฝนกับลูกค้าที่เดินผ่านไปมา

คำพูดเหล่านั้นทำให้น้ำฝนรู้สึกท้อแท้ เธอพยายามตั้งใจทำขนมให้ดีที่สุด แต่ก็ไม่อาจสู้กับคำพูดที่ไม่เป็นจริงได้ บางครั้งเธอนึกอยากจะเลิกทำไปเสียให้พ้นๆ

ยังไม่ทันจะคลี่คลายปัญหาเรื่องวัตถุดิบและคู่แข่ง แม่ของน้ำฝนก็เกิดล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน ต้องเข้าโรงพยาบาลในเมือง ​ซึ่งหมายถึงค่าใช้จ่ายมหาศาลที่เธอต้องแบกรับ น้ำฝนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า เธอทำงานหนักแทบตายเพื่อหาเงินมารักษาแม่ แต่ตอนนี้เงินที่สะสมไว้ก็แทบไม่พอ

ในคืนที่มืดมิดที่สุด น้ำฝนนั่งเฝ้าแม่อยู่ที่โรงพยาบาลในเมือง เธอรู้สึกหมดหนทาง มองไปข้างนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟระยิบระยับจากบ้านเรือนและร้านค้าต่างๆ ​ดูเหมือนว่าทุกคนต่างมีความสุขในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวัง

"คุณน้ำฝนคะ..." เสียงพยาบาลเอ่ยขึ้นเบาๆ "คุณหมอต้องการคุยกับคุณเรื่องค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมค่ะ"

น้ำฝนหลับตาลงช้าๆ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว 'พอแล้วมั้ง แค่นี้ก็พอแล้ว' เธอคิด 'คงถึงเวลาที่เราต้องยอมแพ้แล้วจริงๆ'

แต่แล้ว ​ภาพของเตาถ่านเก่าๆ ที่บ้านก็แวบเข้ามาในความคิด กลิ่นควันถ่านที่คุ้นเคยลอยขึ้นมาในจินตนาการ มันเป็นกลิ่นของความพยายาม กลิ่นของความอบอุ่นที่หล่อเลี้ยงครอบครัวเธอมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เธอเริ่มทำขนม เตาถ่านนั้นไม่เคยดับมอดง่ายๆ แม้จะต้องเผาฟืนและถ่านที่หาได้ตามมีตามเกิด

เธอหวนคิดถึงคำพูดของป้าชื่น "คนเรานะหนู กว่าจะสำเร็จมันก็ต้องผ่านอะไรมาเยอะแยะทั้งนั้นแหละ" และคำพูดของแก้ว "ความตั้งใจของเรามันไม่ได้ไร้ค่าหรอก"

น้ำฝนลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอีกครั้ง เธอรู้ว่าการยอมแพ้ตอนนี้ไม่ใช่ทางออก เธอจะต้องสู้ เธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อแม่ เพื่อแก้ว เพื่อทุกคนที่เชื่อมั่นในตัวเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น น้ำฝนกลับมาที่บ้านในหมู่บ้าน เธอเล่าปัญหาทั้งหมดให้แก้วฟัง แก้วเองก็ตกใจไม่น้อย แต่เธอก็พร้อมที่จะยืนเคียงข้างเพื่อน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้องน้ำฝน เราจะช่วยกันหาทางออก" แก้วจับมือเธอ "ปัญหาวัตถุดิบ เดี๋ยวพี่จะลองไปคุยกับชาวสวนคนอื่นดู บางทีอาจจะพอมีทาง ครูใหญ่ก็น่าจะพอช่วยเราได้บ้างเรื่องข่าวลือ ส่วนเรื่องค่ารักษาพยาบาลแม่ เราจะระดมทุนจากชาวบ้านที่เขาเคยชื่นชมขนมของเราก็ได้"

แก้วยังเสนอให้น้ำฝนทำขนมชนิดใหม่ๆ ที่ไม่ใช้วัตถุดิบที่กำลังขาดแคลน เช่น ขนมข้าวต้มมัด ข้าวหลาม หรือขนมจาก ที่ยังพอหาวัตถุดิบได้ในท้องถิ่น เพื่อประคับประคองกิจการไปก่อน

ป้าชื่นเมื่อทราบข่าวเรื่องแม่ของน้ำฝนป่วยก็รีบมาเยี่ยม และนำเงินเก็บก้อนเล็กๆ มามอบให้ "นี่ป้าให้หนูไว้ใช้รักษาแม่นะ ไม่ต้องเกรงใจ ถือว่าเป็นค่าความตั้งใจของหนู"

ชาวบ้านบางคนที่ไม่เคยเชื่อในตัวน้ำฝน เมื่อเห็นความจริงใจและความพยายามของเธอ ก็เริ่มสงสารและเข้ามาช่วยเหลือ บางคนช่วยหาวัตถุดิบ บางคนช่วยเฝ้าร้าน เพื่อให้น้ำฝนมีเวลาไปดูแลแม่

น้ำฝนรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของทุกคน เธอไม่เคยคิดเลยว่าในยามที่เธอลำบากที่สุด จะมีคนมากมายยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอเช่นนี้

บททดสอบครั้งนี้หนักหนาสาหัสกว่าที่เธอเคยเจอมา แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป เธอมองไปที่เตาถ่านที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ข้างบ้าน ไออุ่นจากถ่านที่กำลังลุกโชนเป็นเหมือนกำลังใจที่บอกเธอว่า อย่าเพิ่งยอมแพ้ ตราบใดที่ไฟยังไม่มอดดับ ความหวังก็จะยังคงอยู่ และเธอก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งกว่าเดิม