ตอนที่ 1: แสงจันทร์เรืองรองกลางหุบเขาอับเฉา

ณ หมู่บ้านม่านจันทรา ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาสีเขียวชอุ่ม ห่างไกลจากความวุ่นวายของราชสำนักและแสงสีของเมืองหลวง ชีวิตดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ดุจสายน้ำที่รินไหลไม่ขาดสาย ที่นี่ บุปผาหนึ่งดอกได้ผลิบานอย่างเงียบงัน ‌ท่ามกลางความสมถะและสายลมแห่งขุนเขา นามของนางคือ ชิวเหวิน

ชิวเหวินเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของบัณฑิตชิวอี้ อดีตขุนนางผู้ใหญ่ที่ต้องโทษฐานถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องระเห็จออกจากราชสำนัก มาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในชนบท ชิวเหวินสืบทอดความเฉลียวฉลาดและจิตใจอันบริสุทธิ์จากบิดา นางไม่ได้งดงามสะดุดตาถึงขั้นล่มบ้านล่มเมือง ทว่าดวงตากลมโตเป็นประกายดุจดวงดาวในยามค่ำคืน ​รูปร่างอรชรในชุดผ้าฝ้ายสีทึมดูสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากอิ่มยามแย้มยิ้มก็ประหนึ่งบุปผาแรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ มิหนำซ้ำ กิริยามารยาทอันอ่อนน้อมถ่อมตนและความเมตตาที่เปี่ยมล้นในหัวใจ ทำให้นางเป็นที่รักใคร่ของชาวบ้านโดยถ้วนหน้า

บ้านของชิวเหวินเป็นเรือนไม้เล็กๆ ที่ปลูกอยู่ริมลำธาร ใต้ร่มเงาของต้นหลิวที่ทอดกิ่งก้านพลิ้วไหวตามแรงลม บริเวณรอบบ้านเต็มไปด้วยแปลงสมุนไพรที่ชิวเหวินปลูกและดูแลด้วยตัวเอง ‍ความรู้เรื่องยาสมุนไพรและวิธีการรักษาโรคของนางนั้นมิได้ด้อยไปกว่าหมอหลวงในเมืองใหญ่ นางเรียนรู้ทั้งหมดจากตำราเก่าแก่ของบิดา และจากประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากการช่วยเหลือชาวบ้านที่เจ็บป่วย

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่แสงอรุณยามเช้าเริ่มทอประกายเหนือทิวเขา สาดส่องลงมาต้องยอดไม้จนเกิดเป็นสีทองอร่าม ชิวเหวินกำลังสาละวนอยู่กับการเก็บสมุนไพรในป่า ชาวบ้านหลายคนเรียกหานางเมื่อมีอาการเจ็บป่วย และนางไม่เคยปฏิเสธที่จะช่วยเหลือใคร ‌"ชิวเหวินเอ๊ย! หลานช่วยลุงหน่อยเถอะ" เสียงแหบแห้งของลุงเฒ่าจางดังขึ้น ชายชราก้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าซีดเซียว เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก "ภรรยาของลุงปวดท้องหนักมาก สงสัยจะกินเห็ดผิดสำแดงเข้าไปเมื่อคืนนี้"

ชิวเหวินรีบลุกขึ้นยืนพลางจัดกระเช้าสมุนไพรไว้ในมือ "ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะลุงจาง ‍ข้าจะไปดูป้าหลี่เดี๋ยวนี้" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและมั่นใจ ชิวเหวินเดินนำหน้าลุงจางไปที่บ้านของเขา ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ทันทีที่เข้าไปในเรือน นางก็เห็นป้าหลี่นอนขดตัวอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเจ็บปวด ชิวเหวินไม่รอช้า ​นางใช้มือเรียวเล็กแต่คล่องแคล่ว ตรวจชีพจรและซักถามอาการอย่างละเอียด ก่อนจะตรงไปยังห้องครัว ค้นหาสมุนไพรที่ต้องการอย่างรวดเร็ว

นางนำข่าอ่อน ตะไคร้ และใบมะกรูด มาตำรวมกัน จากนั้นจึงนำไปต้มกับน้ำจนเดือดพล่าน ​ส่งกลิ่นหอมฉุนไปทั่วทั้งเรือน "ป้าหลี่เจ้าคะ ดื่มน้ำสมุนไพรนี้เสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ จะช่วยบรรเทาอาการปวดท้องและขับพิษได้" ชิวเหวินช่วยประคองร่างของป้าหลี่ให้ลุกขึ้นพิงหมอน แล้วค่อยๆ ป้อนน้ำสมุนไพรให้ทีละน้อย ป้าหลี่ดื่มยาเข้าไปได้ไม่นาน ​สีหน้าก็เริ่มคลายความเจ็บปวดลง ลมในท้องเริ่มระบายออกมาอย่างต่อเนื่อง

"คุณพระช่วย! ชิวเหวิน เจ้าคือผู้ช่วยชีวิตข้าแท้ๆ" ป้าหลี่กล่าวด้วยเสียงที่เบาลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ "ป้าหลี่พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะจัดยาบำรุงให้ทานอีกสักพักก็จะหายดี" ชิวเหวินกล่าวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น นางนั่งเฝ้าดูแลป้าหลี่อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งอาการดีขึ้นจนสามารถลุกนั่งได้ด้วยตัวเอง

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจช่วยเหลือป้าหลี่ ชิวเหวินก็กลับมาที่บ้านเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้บิดา บัณฑิตชิวอี้เป็นชายชราที่มีเคราสีขาว ใบหน้าฉายแววเฉลียวฉลาดและภูมิฐาน ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าและเศร้าสร้อยจากเรื่องราวในอดีต เขามักจะนั่งอ่านตำราเล่มเก่าๆ อยู่ที่โต๊ะไม้หน้าต่างเสมอ "ลูกพ่อ วันนี้เจ้าออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า มีเรื่องอันใดหรือ" บิดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ท่านพ่อเจ้าคะ ป้าหลี่ป่วยเล็กน้อย ข้าไปช่วยดูแลมาเจ้าค่ะ" ชิวเหวินตอบพลางจัดสำรับอาหารที่เรียบง่าย แต่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง ประกอบด้วยข้าวต้มร้อนๆ กับผักดองและปลาเค็ม "ท่านพ่อทานเถิดเจ้าค่ะ" บัณฑิตชิวอี้มองบุตรีด้วยแววตาภาคภูมิใจ "ลูกสาวของพ่อ ไม่ว่าอยู่ที่ใด ก็ยังคงเป็นที่พึ่งของผู้อื่นเสมอ" เขาลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน "แต่ก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยเล่า"

ชิวเหวินนั่งลงข้างบิดา หยิบหนังสือที่ค้างอ่านเมื่อคืนขึ้นมาอ่านต่อ หนังสือที่นางอ่านนั้นไม่ใช่เรื่องราวความรักใคร่ หรือบทกวีหวานซึ้ง หากแต่เป็นตำราพิชัยสงครามโบราณ และประวัติศาสตร์การปกครองแคว้นต่างๆ บิดาของนางได้ปลูกฝังความรู้และความใฝ่รู้ให้แก่นางมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีสิ่งใดที่ชิวเหวินไม่สนใจใคร่รู้ และนางสามารถซึมซับความรู้เหล่านั้นได้อย่างรวดเร็วและลึกซึ้ง

"ท่านพ่อเจ้าคะ ราชวงศ์ต้าถงที่เราอาศัยอยู่นี้ มีความยิ่งใหญ่เกรียงไกรมานานหลายร้อยปี เหตุใดจึงดูเหมือนว่าช่วงนี้บ้านเมืองไม่ค่อยสงบสุขนัก" ชิวเหวินเอ่ยถามขึ้นมา ขณะพลิกหน้ากระดาษ

บัณฑิตชิวอี้ถอนหายใจเบาๆ "ชิวเหวินเอ๋ย ความรุ่งเรืองย่อมมีวันเสื่อมถอยฉันใด สรรพสิ่งในโลกย่อมมีขึ้นมีลงฉันนั้น เมื่อกษัตริย์ทรงอ่อนแอ ขุนนางก็ฉ้อฉล ราษฎรก็เดือดร้อน นี่คือวัฏจักรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่ายุคสมัยใด" เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเหม่อลอยคล้ายมองเห็นอดีตอันขมขื่น "ในราชสำนักนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบายและการแก่งแย่งชิงอำนาจ มันเป็นโลกที่อันตรายและโหดร้ายเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้"

ชิวเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง นางรับฟังคำสอนของบิดาด้วยความตั้งใจ ดวงตาของนางทอประกายแห่งความเข้าใจ ไม่ใช่แค่เพียงการรับรู้ แต่เป็นการใคร่ครวญถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น "เช่นนั้นแล้ว... หากบ้านเมืองอยู่ในสภาวะเช่นนี้ จะมีผู้ใดสามารถเปลี่ยนแปลงมันให้ดีขึ้นได้บ้างเจ้าคะ"

บัณฑิตชิวอี้ส่ายหน้าช้าๆ "ยากนักลูกเอ๋ย ยากนัก... ต้องเป็นผู้ที่มีทั้งปัญญา บารมี และคุณธรรมอย่างแท้จริง ซึ่งในยุคสมัยนี้หาได้ยากยิ่งนัก" เขานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เว้นเสียแต่... องค์ชายรัชทายาทพระองค์ปัจจุบัน หากมีบุญบารมีพอจะรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นได้อีกครา"

ชิวเหวินมิได้ถามต่อ นางยังคงนั่งอ่านตำราต่อไป แต่ในใจนั้นเริ่มมีภาพบางอย่างก่อตัวขึ้น ภาพของโลกที่กว้างใหญ่กว่าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ โลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความซับซ้อน และความขัดแย้งมากมาย ซึ่งนางไม่เคยได้สัมผัสด้วยตนเอง ดวงจันทร์เริ่มลอยเด่นขึ้นเหนือยอดเขา ส่องแสงนวลลงมาอาบไล้หมู่บ้านม่านจันทราจนดูราวกับภาพวาด ชิวเหวินวางตำราลงแล้วเดินออกไปยืนที่ลานหน้าบ้าน แหงนหน้ามองดวงจันทร์บนฟากฟ้า แสงจันทร์ทอประกายผ่านม่านเมฆบางๆ คล้ายกับม่านที่กำลังเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางข้างหน้าที่ยังคงมืดมิดและเต็มไปด้วยปริศนา นางรู้สึกถึงโชคชะตาบางอย่างที่กำลังจะแปรเปลี่ยน ชีวิตที่เคยสงบสุข อาจจะไม่เป็นเช่นเดิมอีกต่อไป นางไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีสิ่งใดรออยู่ แต่ในใจของหญิงสาวผู้เปี่ยมด้วยปัญญานั้น ได้เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เข้ามาแล้ว