ตอนที่ 2: เงาอัปลักษณ์ในคราบสุภาพบุรุษ

ช่วงสายของอีกวันหนึ่ง ขณะที่ชิวเหวินกำลังช่วยชาวบ้านขนฟืนจากชายป่า ท้องฟ้าซึ่งเคยสดใสกลับเริ่มมีเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สายลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ หอบเอาฝุ่นดินและกลิ่นอายของพายุฝนเข้ามาในอากาศ ชาวบ้านเริ่มเร่งฝีเท้าเพื่อกลับไปยังที่พักของตน ทันใดนั้น เสียงม้าร้องด้วยความตกใจก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงล้อเกวียนที่เสียดสีกับพื้นดินอย่างรุนแรง ‌และเสียงคนร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว ชิวเหวินหันไปมองตามเสียง เห็นรถม้าคันหนึ่งเสียหลักลื่นไถลบนทางดินที่เริ่มเปียกชื้นจากการหยาดฝนแรก ม้าตัวหน้าสะบัดเกวียนอย่างรุนแรง ทำให้รถม้าพลิกคว่ำลงข้างทาง สิ่งของภายในกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด

ชาวบ้านต่างพากันวิ่งเข้าไปดูด้วยความตกใจ ชิวเหวินก็เช่นกัน นางเห็นร่างชายหนุ่มคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ข้างรถม้า ​ใบหน้าซีดเผือด มีเลือดไหลซึมจากหน้าผาก ชายผู้นั้นสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ดูมีราคา บ่งบอกถึงฐานะที่ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ชาวบ้านที่มุงดูต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจและไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก เพราะไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

ชิวเหวินไม่รอช้า นางรีบก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม พลิกร่างเขาอย่างระมัดระวังเพื่อตรวจดูอาการ ‍หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความเป็นห่วง นางสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นอ่อนแรง แต่ยังคงมีลมหายใจ ชิวเหวินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "ลุงจาง ช่วยข้าพยุงเขาไปที่บ้านข้าเถิดเจ้าค่ะ!" ลุงเฒ่าจางและชาวบ้านอีกสองสามคนรีบเข้ามาช่วยพยุงร่างของชายหนุ่มขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ชิวเหวินเดินนำหน้าอย่างกระฉับกระเฉง แม้ว่าเม็ดฝนจะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักแล้วก็ตาม

เมื่อมาถึงบ้าน ‌ชิวเหวินรีบให้บิดาช่วยพาชายหนุ่มไปวางบนเตียงในห้องรับรองเล็กๆ ของบ้านที่ไม่ได้ใช้งานมานาน นางนำน้ำอุ่นและผ้าสะอาดมาเช็ดคราบเลือดและสิ่งสกปรกออกจากใบหน้าของเขา เมื่อคราบเลือดถูกชำระออกไปหมด ดวงหน้าของชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัวของโคมไฟ ใบหน้าคมคาย ผิวพรรณละเอียดราวกับหยกเนื้อดี แม้จะมีรอยแผลที่หน้าผาก ‍แต่ก็มิได้บดบังความสง่างามตามธรรมชาติของเขา ดวงตาที่ปิดสนิทนั้นยาวเรียว คิ้วเข้มได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป ชิวเหวินอดรู้สึกสะท้านใจไม่ได้ ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ผิดแผกจากชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด และดูท่าทางสูงศักดิ์จนน่าเกรงขาม

"ท่านพ่อเจ้าคะ ​ท่านดูอาการเขาหน่อยเถิด" ชิวเหวินกล่าวกับบิดา ขณะบิดาเดินเข้ามาใกล้ บัณฑิตชิวอี้ตรวจชีพจรของชายหนุ่มอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "อาการหนักไม่น้อย หัวกระแทกอย่างแรง คงต้องใช้ยาบำรุงและพักผ่อนให้มากๆ" ชิวเหวินรีบนำสมุนไพรออกมา ​ตำยาอย่างพิถีพิถัน แล้วชงให้ชายหนุ่มดื่มอย่างช้าๆ นางคอยเช็ดตัวให้เขา ลดไข้ และเปลี่ยนผ้าประคบหน้าผากอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งคืน เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า ​เมื่อมองเห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย และใบหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง เขาก็พยายามจะลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

"ท่านยังอ่อนเพลียมาก โปรดอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวเจ้าค่ะ" ชิวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มปลอบโยน "ท่านบาดเจ็บจากการตกจากรถม้าเมื่อวานนี้ โชคดีที่ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ แต่ก็ควรพักผ่อนให้มาก" ชายหนุ่มมองมาที่นาง ดวงตาคมคายคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของชิวเหวินอย่างพิจารณา "ข้า... ข้าอยู่ที่ใดกัน นี่คือบ้านของท่านหรือ" "ใช่เจ้าค่ะ นี่คือหมู่บ้านม่านจันทรา และบ้านของข้าเองเจ้าค่ะ" ชิวเหวินตอบ "ข้าชื่อชิวเหวิน นี่คือบิดาของข้า บัณฑิตชิวอี้ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง เราจะดูแลท่านจนกว่าจะหายดี" ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย "ข้า... ข้าชื่อหลงเฟย... เป็นเพียงนักเดินทางที่ผ่านมาทางนี้ ขอขอบคุณท่านทั้งสองที่ให้การช่วยเหลือ" เขามิได้เอ่ยถึงยศถาบรรดาศักดิ์ที่แท้จริง เนื่องจากเขาคือองค์ชายรัชทายาทหลงเทียนที่ปลอมพระองค์ออกมาจากวัง เพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎร และหลีกหนีความวุ่นวายในราชสำนักชั่วคราว การที่มาพบอุบัติเหตุเช่นนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของพระองค์

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา องค์ชายหลงเทียน (ในคราบนายหลงเฟย) ได้รับการดูแลอย่างดีจากชิวเหวินและบิดาของนาง เขาสังเกตเห็นว่าชิวเหวินเป็นหญิงสาวที่ไม่เหมือนใคร ไม่ใช่เพียงแค่ความงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่าย แต่เป็นความเฉลียวฉลาด ปัญญาที่เฉียบแหลม และจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตา นางสามารถพูดคุยเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตำราพิชัยสงคราม ประวัติศาสตร์ หรือแม้แต่ปรัชญาการปกครอง นางแสดงความเห็นได้อย่างน่าทึ่ง และบางครั้งก็ทำให้เขาต้องทบทวนความคิดของตัวเอง

ในยามว่าง องค์ชายหลงเทียนมักจะนั่งสนทนากับบัณฑิตชิวอี้ และมักจะเห็นชิวเหวินนั่งฟังอยู่ไม่ไกล นางมักจะซักถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย และบางคำถามก็ทำให้บัณฑิตชิวอี้ต้องทึ่งในความฉลาดของบุตรี "นายหลงเฟย ท่านคิดว่าคุณธรรมของผู้ปกครองนั้น สำคัญกว่าความเฉลียวฉลาดหรือไม่เจ้าคะ" ชิวเหวินเคยเอ่ยถามในระหว่างที่กำลังเด็ดใบชาอยู่ องค์ชายหลงเทียนมองไปยังดวงตาของนางที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้ "คุณธรรมเปรียบเสมือนรากฐานของต้นไม้ ส่วนความเฉลียวฉลาดคือกิ่งก้านและใบไม้ หากปราศจากรากฐานที่แข็งแกร่ง กิ่งก้านที่งดงามก็คงอยู่ได้ไม่นาน" ชิวเหวินพยักหน้าเห็นด้วย "เช่นนั้นแล้ว... หากมีแต่คุณธรรม แต่ขาดความเฉลียวฉลาดเล่าเจ้าคะ จะสามารถนำพาบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรืองได้หรือไม่" องค์ชายหลงเทียนยิ้มบางๆ "คุณธรรมนั้นจะช่วยให้ผู้นั้นไม่หลงทางไปในความมืดมิด แต่ความเฉลียวฉลาดจะช่วยให้เขามองเห็นเส้นทางที่จะนำพาไปสู่แสงสว่างได้ หากขาดความเฉลียวฉลาดก็อาจจะนำพาบ้านเมืองเข้าสู่ทางตันได้เช่นกัน แต่ถึงกระนั้น คุณธรรมก็ยังเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด"

บทสนทนาเช่นนี้ดำเนินไปทุกวัน ทำให้องค์ชายหลงเทียนรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ชิวเหวินไม่ใช่เพียงแค่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นดุจหยกที่ถูกซ่อนเร้นไว้ในเหมืองธรรมดาๆ เขาไม่เคยพบเจอสตรีใดที่มีความคิดอ่านลึกซึ้งเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ในราชสำนักที่เต็มไปด้วยเหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีเยี่ยม ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงนางได้เลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจขององค์ชายหลงเทียน เขาเริ่มรู้สึกผูกพันกับหญิงสาวผู้นี้ ความเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยปัญญาของนางได้เข้ามาเติมเต็มจิตใจที่เคยเหนื่อยหน่ายกับความซับซ้อนของโลกภายนอก คืนหนึ่ง องค์ชายหลงเทียนเดินออกมาจากห้องเพื่อดื่มน้ำ เขาเห็นชิวเหวินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องโถง นางอยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายสีอ่อน ดูงดงามบริสุทธิ์ราวกับภาพวาด ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้าอาบไล้เรือนร่างของนางให้เปล่งประกาย นางกำลังตั้งใจอ่านหนังสือเล่มหนาอย่างเงียบสงบ องค์ชายหลงเทียนยืนมองนางอยู่เงียบๆ รู้สึกได้ถึงความสงบสุขอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความสง่างามที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่เครื่องประดับแพรพรรณราคาแพง หากแต่อยู่ที่จิตใจอันบริสุทธิ์และปัญญาที่ส่องสว่างดุจดวงจันทร์

แต่แล้วความรู้สึกหนึ่งก็แล่นเข้ามาในใจของเขา – ความแตกต่างระหว่างฐานันดร เขาคือองค์ชายรัชทายาท ผู้แบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ส่วนนางคือบุตรีของบัณฑิตตกอับในหมู่บ้านอันห่างไกล ชะตาชีวิตของทั้งสองดูเหมือนจะไม่มีทางมาบรรจบกันได้เลย องค์ชายหลงเทียนหวนนึกถึงราชสำนักที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงอำนาจ กฎมณเฑียรบาลที่เข้มงวด และความคาดหวังจากเหล่าขุนนางและราษฎร เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ความสุขสงบที่ได้รับจากชิวเหวินในหมู่บ้านแห่งนี้ ช่างเป็นดุจความฝันที่สวยงาม แต่ก็อาจจะสลายไปได้ทุกเมื่อ

ชิวเหวินเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ เมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัวของอีกคน นางเห็นองค์ชายหลงเทียนยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง ที่นางไม่สามารถอ่านออกได้ แต่ในแววตานั้นมีความรู้สึกที่คล้ายกับความโศกเศร้าเจือจางอยู่ "นายหลงเฟย ท่านยังไม่นอนอีกหรือเจ้าคะ" ชิวเหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน องค์ชายหลงเทียนเดินเข้ามาใกล้ "อ่านหนังสือดึกดื่นไม่กลัวจะเสียสุขภาพหรือ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ซึ่งทำให้ชิวเหวินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ "ข้าอ่านได้เรื่อยๆ เจ้าค่ะ" ชิวเหวินตอบ "ท่านเล่าเจ้าคะ ยังมีสิ่งใดกังวลใจอยู่หรือ" องค์ชายหลงเทียนมองไปยังดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า "โลกนี้ช่างกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายนัก ความสุขที่แท้จริงหาได้ยากยิ่งนัก" ชิวเหวินยิ้มเล็กน้อย "ความสุขอาจจะอยู่ที่ใจของเราเองเจ้าค่ะ ไม่ว่าโลกจะวุ่นวายเพียงใด หากใจเราสงบ เราก็ย่อมพบความสุขได้" คำกล่าวของนางทำให้องค์ชายหลงเทียนรู้สึกเหมือนถูกปลดเปลื้องจากภาระอันหนักอึ้งชั่วขณะ เขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ผู้หญิงคนนี้... ได้เข้ามาในชีวิตของเขาอย่างไม่คาดคิด และได้มอบความสงบสุขที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้ใดมาก่อน แต่ไม่ว่าความรู้สึกที่มีต่อชิวเหวินจะลึกซึ้งเพียงใด เขาก็รู้ดีว่าอีกไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง โลกที่เขาไม่สามารถนำพานางเข้าไปอยู่ด้วยได้