ตอนที่ 3: ด้ายแดงร้อยรัดสองดวงใจ

เวลาในหมู่บ้านม่านจันทราดูจะเดินช้ากว่าที่ใด ชิวเหวินยังคงใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยความสุขสงบเช่นเคย ทว่าในใจของนางกลับมีเงาร่างของนักเดินทางนามหลงเฟยเข้ามาจับจองพื้นที่ ดวงตาคมคายคู่นั้น รอยยิ้มบางๆ ที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย และบทสนทนาอันลึกซึ้งที่เคยแลกเปลี่ยนกัน ทำให้ชิวเหวินรู้สึกถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

ด้านองค์ชายหลงเทียน ‌(หลงเฟย) สภาพร่างกายของพระองค์ดีขึ้นตามลำดับ แต่พระองค์ก็ยังคงพักอยู่บ้านของบัณฑิตชิวอี้โดยอ้างว่ายังไม่พร้อมเดินทาง การได้อยู่ใกล้ชิวเหวิน ทำให้พระองค์ยิ่งประจักษ์ถึงความพิเศษของนาง ทุกการกระทำ ทุกถ้อยคำของชิวเหวินล้วนแต่ทำให้พระองค์รู้สึกประทับใจ นางไม่เคยมีกิริยาปรุงแต่งใดๆ ​ความเมตตาของนางไม่ใช่การแสดง หากแต่เป็นสิ่งที่หลั่งไหลออกมาจากจิตใจอันบริสุทธิ์ ความเฉลียวฉลาดของนางไม่ได้ใช้เพื่อโอ้อวด หากแต่เป็นเครื่องมือในการทำความเข้าใจโลกและช่วยเหลือผู้อื่น

วันหนึ่ง ขณะที่องค์ชายหลงเทียนและชิวเหวินกำลังนั่งดื่มชาสมุนไพรอยู่ใต้ต้นหลิว บัณฑิตชิวอี้เดินเข้ามาพร้อมกับตำราเก่าแก่เล่มหนึ่ง "ชิวเหวิน ลูกรู้ไหมว่าตำราเล่มนี้มีความสำคัญเพียงใด" บัณฑิตชิวอี้เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ชิวเหวินหยิบตำราขึ้นมาดูอย่างสนใจ ‍"ข้าเคยอ่านคร่าวๆ เจ้าค่ะท่านพ่อ ดูเหมือนจะเป็นตำราว่าด้วยการจัดระบบชลประทานในสมัยราชวงศ์ก่อน" "ถูกต้องแล้ว" บัณฑิตชิวอี้พยักหน้า "ตำราเล่มนี้เป็นหนึ่งในตำราที่สำคัญที่สุดที่แสดงให้เห็นถึงความอัจฉริยะของบรรพบุรุษในการบริหารจัดการน้ำ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการเกษตรกรรมในแคว้นเรา" องค์ชายหลงเทียนซึ่งนั่งฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับรู้สึกทึ่ง เพราะเรื่องราวเกี่ยวกับระบบชลประทานเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและต้องอาศัยความรู้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ‌ไม่ใช่เรื่องที่สตรีทั่วไปจะสนใจ "ข้าเคยคิดว่า หากเราสามารถปรับปรุงระบบชลประทานในแคว้นได้ดีขึ้นกว่านี้ ชาวบ้านก็จะได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล และปัญหาความแห้งแล้งหรือน้ำท่วมก็จะลดน้อยลง" ชิวเหวินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง องค์ชายหลงเทียนมองนางด้วยความชื่นชม "ท่านมีความคิดที่กว้างไกลนัก" "ข้าเพียงแค่เห็นสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านในหมู่บ้านใกล้เคียงบางแห่งที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากจากการขาดแคลนน้ำ หรือน้ำท่วมยามฤดูฝนเจ้าค่ะ" ชิวเหวินตอบอย่างถ่อมตน

บทสนทนาเช่นนี้ได้สร้างสะพานเชื่อมโยงระหว่างคนทั้งสองให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ‍องค์ชายหลงเทียนรู้สึกว่าตนเองได้พบกับคู่คิดที่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่เพียงแค่สตรีที่ปรารถนาจะใช้ชีวิตคู่ด้วย หากแต่เป็นผู้ที่สามารถร่วมแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งในการปกครองแผ่นดินได้ เย็นวันนั้น หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จ ชิวเหวินเดินออกมาจากห้องครัว เห็นองค์ชายหลงเทียนกำลังนั่งมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดอยู่หน้าบ้าน แสงจันทร์เริ่มสาดส่องลงมาอาบไล้บรรยากาศให้ดูงดงามชวนฝัน นางเดินไปนั่งลงข้างๆ ​เขาอย่างเงียบเชียบ "นายหลงเฟย ท่านสบายดีขึ้นมากแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ" ชิวเหวินเอ่ยถามด้วยความห่วงใย องค์ชายหลงเทียนหันมามองนาง "ใช่ ข้าสบายดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอบคุณท่านและท่านบัณฑิตจริงๆ ที่ดูแลข้าเป็นอย่างดี" เขามองเข้าไปในดวงตาของนาง ​"ข้าไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณท่านได้อย่างไร" ชิวเหวินยิ้มบางๆ "มิได้เจ้าค่ะ การช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากเป็นหน้าที่ของพวกเราชาวบ้านม่านจันทราอยู่แล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสองชั่วขณะ สายลมพัดโชยมาเบาๆ พัดพาเอาดอกไม้ป่ากลิ่นหอมอ่อนๆ มาแตะจมูก

"ชิวเหวิน..." องค์ชายหลงเทียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ​"หากข้ามิใช่เพียงนักเดินทางธรรมดา หากข้ามีความลับอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจเปิดเผยได้ ท่านจะรังเกียจหรือไม่" ชิวเหวินมองเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาของนางไม่มีความรังเกียจแม้แต่น้อย มีแต่ความเข้าใจและความสงบ "ทุกคนย่อมมีความลับของตนเองเจ้าค่ะ และทุกคนย่อมมีเหตุผลของตน หากท่านไม่อยากบอก ข้าก็จะไม่ถาม" นางหยุดชั่วครู่ "สำหรับข้า ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร มาจากที่ใด ล้วนไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ท่านเป็นอยู่ในตอนนี้" คำพูดของชิวเหวินราวกับสายน้ำเย็นที่หล่อเลี้ยงจิตใจอันแห้งผากขององค์ชายหลงเทียน เขาไม่อาจทนเก็บงำความรู้สึกที่มีต่อนางไว้ได้อีกต่อไป

"ชิวเหวิน" เขากล่าวอีกครั้ง คราวนี้มือของเขาเอื้อมไปกุมมือของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนนั้นทำให้ชิวเหวินรู้สึกใจเต้นแรง "ข้ารู้สึก... ข้ารู้สึกกับท่านมากกว่าแค่ความซาบซึ้งใจ" เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "ข้าไม่เคยพบสตรีใดเหมือนท่านมาก่อน ความฉลาดเฉลียว ความเมตตา และความบริสุทธิ์ของท่านได้ทำให้ใจของข้าปั่นป่วน" ชิวเหวินก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอาย หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก นางเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากเขา แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของชายหนุ่มตรงหน้า "นายหลงเฟย..." นางเอ่ยแผ่วเบา

องค์ชายหลงเทียนกระชับมือของนางแน่นขึ้น "ข้ารู้ว่าข้าอาจจะดูไม่เหมาะสม อาจจะทำให้ท่านต้องลำบากในภายหลัง แต่ข้าไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ข้ารักท่าน ชิวเหวิน รักท่านสุดหัวใจ" ชิวเหวินเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความสุข และความกังวล นางรู้ดีว่าชายผู้นี้ไม่ธรรมดา และความรักของพวกเขาอาจต้องเผชิญกับอุปสรรคใหญ่หลวง "ข้า... ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ" นางตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ "แต่... ข้ารู้สึกว่าท่านไม่ได้เป็นเพียงนักเดินทางธรรมดา ท่านมีบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ และโลกของท่านกับโลกของข้าช่างแตกต่างกันเหลือเกิน" องค์ชายหลงเทียนพยักหน้าช้าๆ "ใช่... โลกของเราแตกต่างกันมากนัก ชิวเหวิน แต่หัวใจของข้าเลือกท่านแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างนวลตา สองดวงใจที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงได้ถูกร้อยรัดเข้าด้วยกันด้วยด้ายแดงแห่งโชคชะตา แม้ว่าอนาคตจะยังคงมืดมิดและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ในห้วงเวลานี้ ความรักของพวกเขาก็เปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับแสงจันทร์ที่ส่องนำทางท่ามกลางราตรีอันมืดมิด

องค์ชายหลงเทียนโน้มตัวลง สัมผัสริมฝีปากของชิวเหวินอย่างอ่อนโยน จูบแรกนั้นแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอ่อนโยน ราวกับคำสัญญาที่มิอาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ ชิวเหวินรับรู้ถึงความรักและความปรารถนาที่เขามีให้ นางหลับตาลง ปล่อยให้หัวใจนำพาไปตามกระแสแห่งความรู้สึกอันอบอุ่น ทั้งสองนั่งอยู่ใต้แสงจันทร์เช่นนั้นอีกนานแสนนาน โดยไม่เอ่ยคำใดออกมา มีเพียงความรู้สึกที่สื่อถึงกันผ่านมือที่กุมกัน และดวงตาที่มองประสานกันราวกับจะบอกว่า โลกนี้มีเพียงแค่เราสองคน แต่ในห้วงลึกของหัวใจ องค์ชายหลงเทียนก็ตระหนักดีว่าความสุขเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นานนัก ราชสำนักที่วุ่นวายและภาระหน้าที่ที่รออยู่ มิอาจรอคอยพระองค์ได้ตลอดไป เส้นทางแห่งความรักของเขากับชิวเหวิน กำลังจะเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ใหญ่หลวงกว่าที่เคยจินตนาการไว้มากนัก