ตอนที่ 4: ความลับที่ถูกเปิดเผย

หลายวันผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายหลงเทียนกับชิวเหวินเติบโตขึ้นอย่างงดงามและลึกซึ้งขึ้นทุกวัน องค์ชายหลงเทียนแทบไม่อยากจะกลับไปสู่โลกแห่งความจริงที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการแก่งแย่งชิงอำนาจ แต่ภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงที่แบกรับไว้บนบ่า ทำให้พระองค์ไม่อาจละเลยได้อีกต่อไป

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ชิวเหวินกำลังรดน้ำสมุนไพรอยู่หน้าบ้าน องค์ชายหลงเทียนเดินเข้ามาหานางด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดกว่าปกติ "ชิวเหวิน ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกท่าน" ‌เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ ชิวเหวินวางบัวรดน้ำลง แล้วหันมามองเขาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ "เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะนายหลงเฟย" องค์ชายหลงเทียนกุมมือของนางไว้แน่น "ข้าจำเป็นต้องเปิดเผยความจริงบางอย่างที่ข้าปกปิดท่านมาโดยตลอด" เขาสูดหายใจลึก "ข้า... ข้ามิใช่นักเดินทางธรรมดาอย่างที่ท่านเข้าใจ" ชิวเหวินมองเขาอย่างตั้งใจ นางคาดเดาเรื่องนี้มานานแล้ว ​แต่ก็ยังคงรอฟังคำตอบจากปากของเขา "ข้าคือองค์ชายรัชทายาทหลงเทียนแห่งต้าถง" องค์ชายหลงเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิด "ข้าปลอมพระองค์ออกมาจากวัง เพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎร และหลีกหนีความวุ่นวายในราชสำนัก" ชิวเหวินนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก แม้จะคาดเดาไว้แล้ว ‍แต่การได้ยินความจริงจากปากของเขาโดยตรงก็ยังคงทำให้รู้สึกตกใจและกังวลอย่างหาที่สุดมิได้ "องค์ชายรัชทายาท..." นางพึมพร่ำออกมาเบาๆ

องค์ชายหลงเทียนเห็นสีหน้าของนาง จึงรีบเอ่ยต่อ "ข้ารู้ว่านี่อาจจะทำให้ท่านรู้สึกตกใจ แต่ข้าไม่อยากหลอกท่านอีกต่อไปแล้ว ข้าขอโทษที่ปกปิดเรื่องนี้" ชิวเหวินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เจ้าค่ะ องค์ชาย... ‌ข้าเข้าใจ" นางเงยหน้าขึ้นมองเขา "แต่ก็อย่างที่ข้าเคยบอก ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ล้วนไม่สำคัญเท่าสิ่งที่ท่านเป็นในสายตาของข้า และสำหรับข้า ท่านก็ยังคงเป็นนายหลงเฟยผู้ที่คอยช่วยเหลือและอยู่เคียงข้างข้าเสมอมา" คำพูดของชิวเหวินทำให้องค์ชายหลงเทียนรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา นางไม่ได้รังเกียจฐานะอันสูงส่งของเขา ‍แต่นางมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไป และมองเห็นคุณค่าที่แท้จริงในตัวของเขา "ชิวเหวิน ท่านเป็นสตรีที่พิเศษยิ่งนัก" องค์ชายหลงเทียนกล่าวพร้อมกับดึงนางเข้ามากอดแน่น "ข้าไม่รู้ว่าต่อไปข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ข้าขอให้ท่านเชื่อใจข้า ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งท่านเด็ดขาด" ชิวเหวินกอดตอบเขาอย่างแน่นหนา นางรู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่เขาได้มอบให้ ​แม้ว่าอนาคตจะยังคงมืดมิดและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่นางก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปพร้อมกับเขา

ในวันเดียวกันนั้นเอง ชิวเหวินและองค์ชายหลงเทียนก็ได้บอกเรื่องนี้กับบัณฑิตชิวอี้ บิดาของชิวเหวินมีสีหน้าตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าผู้ที่มาอาศัยอยู่ในบ้านของตนคือองค์ชายรัชทายาท แต่เขาก็ยังคงใจเย็น และรับฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความเข้าใจ "ท่านบัณฑิต ขออภัยที่ปกปิดเรื่องราวนี้พะยะค่ะ" องค์ชายหลงเทียนกล่าวด้วยความเคารพ ​"กระหม่อมเพียงแต่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสามัญชนชั่วคราว เพื่อทำความเข้าใจความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างแท้จริง" บัณฑิตชิวอี้ถอนหายใจออกมา "หม่อมฉันเข้าใจพะยะค่ะองค์ชาย แต่เรื่องนี้หากเปิดเผยไป อาจนำมาซึ่งหายนะได้" เขามองไปยังบุตรีด้วยความห่วงใย "โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับชิวเหวิน" องค์ชายหลงเทียนพยักหน้า "กระหม่อมทราบดีพะยะค่ะท่านบัณฑิต ​กระหม่อมจึงยังมิได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงต่อชาวบ้าน และกระหม่อมสัญญาว่าจะดูแลชิวเหวินให้ดีที่สุด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม" บัณฑิตชิวอี้มองไปยังบุตรีของตนที่ยืนอยู่ข้างองค์ชายรัชทายาท ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวลใจ เขารู้ดีว่าชิวเหวินจะต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยากลำบากยิ่งกว่าที่เคยเจอมา "หม่อมฉันเชื่อใจในตัวองค์ชายพะยะค่ะ ขอเพียงองค์ชายอย่าทำให้ลูกสาวของหม่อมฉันต้องเสียใจ" บัณฑิตชิวอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน ได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในหมู่บ้านม่านจันทรา พวกเขาเป็นกลุ่มโจรป่าที่ออกอาละวาดปล้นสะดมชาวบ้านในเขตชายแดนมานานแล้ว ชาวบ้านต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างแตกตื่น หัวหน้าโจรเป็นชายร่างใหญ่ มีหนวดเคราเฟิ้ม ใบหน้าดุดัน เขานำพรรคพวกตรงเข้ามาที่บ้านของบัณฑิตชิวอี้ทันที เพราะได้ยินมาว่ามีของมีค่าและสมุนไพรหายากเก็บไว้ที่นี่ "ส่งของมีค่าทั้งหมดออกมา!" หัวหน้าโจรตะโกนก้อง เสียงดังสะท้อนไปทั่วบ้าน ชิวเหวินและองค์ชายหลงเทียนยืนอยู่หน้าบ้าน พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเหล่าโจร องค์ชายหลงเทียนมีสีหน้าเคร่งขรึม พระองค์ยังอยู่ในชุดธรรมดา แต่แววตาของพระองค์เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและสง่างามของเชื้อพระวงศ์ "พวกเจ้ากล้าบุกรุกบ้านของราษฎรได้อย่างไร!" องค์ชายหลงเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ แม้ว่าจะปลอมตัวมา แต่บารมีขององค์รัชทายาทก็ยังคงแผ่ออกมา ทำให้เหล่าโจรชะงักไปเล็กน้อย "ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าหนุ่มปากดีนี่ใครกัน! กล้ามาขัดขวางข้าในที่แห่งนี้!" หัวหน้าโจรหัวเราะเยาะ "ข้าจะดูสิว่าเจ้ามีดีอะไรถึงได้กล้าพูดจาเช่นนี้" หัวหน้าโจรพุ่งเข้าใส่องค์ชายหลงเทียนอย่างรวดเร็ว หวังจะจัดการให้สิ้นเรื่องสิ้นราว องค์ชายหลงเทียนหลบหลีกการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว แม้พระองค์จะมิใช่นักรบผู้เชี่ยวชาญ แต่ก็ทรงได้รับการฝึกฝนวิชาป้องกันตัวมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์

ในขณะที่องค์ชายหลงเทียนกำลังต่อสู้กับหัวหน้าโจร ชิวเหวินก็ไม่ได้ยืนอยู่เฉย นางหยิบสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เตรียมไว้สำหรับป้องกันตัวออกมาจากกระเป๋าผ้า เป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์ทำให้ชาและคลื่นไส้อย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสถูก นางปาผงสมุนไพรนั้นเข้าใส่หน้าของโจรที่เหลืออย่างรวดเร็ว เหล่าโจรที่เหลือต่างพากันไอค่อกแค่ก บางคนเริ่มมีอาการมึนงงและอ่อนแรง ชิวเหวินอาศัยจังหวะนี้ วิ่งเข้าไปยังโรงเก็บฟืน หยิบไม้ฟืนที่แข็งแรงออกมา แล้วใช้มันป้องกันตัวอย่างคล่องแคล่ว นางไม่ใช่นักสู้ แต่ความฉลาดในการพลิกแพลงสถานการณ์และการใช้สิ่งที่อยู่รอบตัวให้เป็นประโยชน์ ทำให้เหล่าโจรถึงกับงงงวย

องค์ชายหลงเทียนใช้จังหวะที่หัวหน้าโจรเสียสมาธิ เพราะเห็นลูกน้องเริ่มอ่อนแรง พระองค์สวนหมัดเข้าที่ท้องของหัวหน้าโจรอย่างจัง จนหัวหน้าโจรถึงกับจุกแน่นและทรุดตัวลง "หากพวกเจ้ายังไม่ยอมถอยไป ข้าจะไม่ไว้ชีวิตพวกเจ้า!" องค์ชายหลงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน เหล่าโจรเห็นหัวหน้าของตนพ่ายแพ้และลูกน้องคนอื่นๆ ก็เริ่มอ่อนแรงจากฤทธิ์ยาของชิวเหวิน พวกเขาก็ต่างพากันหวาดกลัวและวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต หลังจากที่เหล่าโจรหนีไปหมดแล้ว องค์ชายหลงเทียนก็รีบเดินเข้ามาหาชิวเหวินด้วยความเป็นห่วง "ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ชิวเหวิน" ชิวเหวินพยักหน้า "ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ องค์ชาย" นางมองเขาด้วยความชื่นชม "ท่านเก่งกาจมากเพคะ"

เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านม่านจันทราต่างพากันชื่นชมในความกล้าหาญขององค์ชายหลงเทียน (หลงเฟย) และความเฉลียวฉลาดของชิวเหวิน และองค์ชายหลงเทียนก็ยิ่งประจักษ์ถึงคุณค่าของชิวเหวิน นางไม่เพียงแต่เป็นสตรีผู้มีความงามและปัญญา แต่ยังมีความกล้าหาญและความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใน แต่เหตุการณ์นี้ก็ยิ่งทำให้องค์ชายหลงเทียนตระหนักว่า พระองค์ไม่อาจจะอยู่ที่นี่ได้นานอีกต่อไปแล้ว การปรากฏตัวของโจรป่า อาจเป็นสัญญาณว่าโลกภายนอกกำลังเริ่มเข้ามาคุกคามความสงบสุขของหมู่บ้านแห่งนี้ ถึงเวลาแล้วที่พระองค์จะต้องกลับสู่โลกแห่งความจริงและเผชิญหน้ากับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า