ตอนที่ 5: การจากลาใต้แสงจันทร์

หลังจากเหตุการณ์โจรป่าบุกหมู่บ้านผ่านไปไม่กี่วัน องค์ชายหลงเทียนก็รู้ว่าถึงเวลาแล้วที่พระองค์จะต้องกลับสู่เมืองหลวงและเผชิญหน้ากับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งที่รออยู่ การจากลาครั้งนี้เปรียบเสมือนการดึงตัวเองออกจากความฝันอันแสนงดงาม เพื่อกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายและเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงอำนาจ เย็นวันนั้น ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านม่านจันทรายังคงงดงามจับใจ ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นเป็นสง่า สาดแสงนวลลงมาอาบไล้บรรยากาศให้ดูเงียบสงบและเศร้าสร้อย ชิวเหวินและองค์ชายหลงเทียนเดินออกมายืนที่ริมลำธาร ‌ใต้ต้นหลิวใหญ่ที่มักจะเป็นสถานที่ที่ทั้งสองใช้เวลาอยู่ร่วมกัน

"พรุ่งนี้เช้า ข้าคงต้องเดินทางกลับแล้ว ชิวเหวิน" องค์ชายหลงเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เต็มไปด้วยความอาวรณ์ ชิวเหวินกำมือแน่น หัวใจของนางบีบรัดด้วยความเจ็บปวด แม้จะรู้ดีว่าวันนี้จะต้องมาถึง แต่ก็ยังคงทำใจยอมรับได้ยากนัก ​"องค์ชาย... ท่านจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งใดบ้างเพคะ" องค์ชายหลงเทียนถอนหายใจ "ราชสำนักนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์กลและความวุ่นวาย อำนาจเป็นสิ่งที่ผู้คนปรารถนา และต่างก็แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจนั้น" เขามองไปยังดวงจันทร์ "ข้าคือรัชทายาท ‍และข้าต้องรับผิดชอบต่ออนาคตของแคว้นนี้" ชิวเหวินเงียบไปพักหนึ่ง นางเข้าใจถึงภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงที่เขากำลังแบกรับอยู่ หากเป็นสตรีธรรมดานางคงจะอ้อนวอนให้เขาอยู่ต่อ หรือพาตัวนางไปด้วย ทว่าด้วยปัญญาและความเข้าใจโลกของนาง ทำให้นางรู้ดีว่าสิ่งเหล่านั้นไม่อาจเป็นไปได้

"ข้าเข้าใจเพคะองค์ชาย" นางกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ขอเพียงท่านจงเข้มแข็ง ‌และทำในสิ่งที่ถูกต้องเสมอเถิดเพคะ" องค์ชายหลงเทียนหันมาเผชิญหน้ากับชิวเหวิน มือของเขาค่อยๆ ประคองใบหน้าของนางขึ้นมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน "ชิวเหวิน... ข้าไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าใดในการจัดการกับความวุ่นวายในราชสำนัก แต่ข้าขอให้ท่านจงรอข้าได้หรือไม่" น้ำตาของชิวเหวินเริ่มเอ่อคลอ นางพยักหน้าช้าๆ ‍"ข้าจะรอเพคะองค์ชาย ไม่ว่านานเพียงใด ข้าก็จะรอท่าน" "ข้ารู้ว่าคำสัญญาของข้าในตอนนี้อาจจะดูเลื่อนลอยและไม่มีความแน่นอน" องค์ชายหลงเทียนกล่าว "แต่ข้าขอสาบานต่อฟ้าดินและแสงจันทร์ในคืนนี้ว่า ชิวเหวินคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ในใจของข้า และข้าจะไม่มีวันลืมท่านเด็ดขาด" เขาดึงนางเข้ามากอดแน่น ราวกับต้องการจะเก็บความทรงจำและกลิ่นอายของนางไว้ในใจให้นานที่สุด ​ชิวเหวินเองก็กอดตอบเขาอย่างสุดหัวใจ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้ใกล้ชิดกันเช่นนี้

"องค์ชาย... ดูแลตัวเองด้วยนะเพคะ" นางเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น องค์ชายหลงเทียนคลายอ้อมกอดออกช้าๆ มองใบหน้าของนางที่เปียกชื้นด้วยน้ำตา เขาค่อยๆ บรรจงจูบหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา แล้วเลื่อนลงมาจูบที่ริมฝีปากอีกครั้ง ​จูบนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความอาลัย และคำสัญญาที่มิอาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ ก่อนจากไป องค์ชายหลงเทียนได้มอบหยกขาวแกะสลักรูปมังกรตัวหนึ่งให้แก่ชิวเหวิน เป็นหยกที่แกะสลักอย่างประณีต มีความหมายถึงอำนาจและความสูงส่ง "เก็บหยกชิ้นนี้ไว้กับตัวให้ดี ชิวเหวิน มันเป็นเครื่องหมายแห่งคำมั่นสัญญาของข้า ​หากวันใดที่ข้าสามารถกลับมาหาท่านได้อีกครั้ง หยกชิ้นนี้จะเป็นสิ่งเตือนใจถึงคำมั่นสัญญาของเรา" ชิวเหวินรับหยกชิ้นนั้นมาถือไว้ในมือ หยกเย็นเฉียบ แต่กลับรู้สึกอบอุ่นในใจ "ข้าจะรอมันเพคะองค์ชาย"

หลังจากนั้น องค์ชายหลงเทียนก็ได้กล่าวลาบัณฑิตชิวอี้ บิดาของชิวเหวินยังคงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่ก็ยอมรับการตัดสินใจของบุตรีและองค์ชาย "องค์ชาย กระหม่อมหวังว่าองค์ชายจะทรงรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับบุตรีของหม่อมฉัน" บัณฑิตชิวอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง องค์ชายหลงเทียนคุกเข่าลงต่อหน้าบัณฑิตชิวอี้ "กระหม่อมขอสาบานด้วยเกียรติขององค์รัชทายาท จะไม่มีวันทอดทิ้งชิวเหวินเด็ดขาดพะยะค่ะ" บัณฑิตชิวอี้พยักหน้าเบาๆ "ขอให้องค์ชายทรงโชคดีและสำเร็จในสิ่งที่หวัง"

รุ่งเช้า ก่อนที่แสงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้า องค์ชายหลงเทียนก็ทรงม้าออกจากหมู่บ้านม่านจันทราไปอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับองครักษ์ผู้ติดตามที่แอบมาสมทบเมื่อคืนก่อน ชิวเหวินยืนมองตามร่างของเขาที่ค่อยๆ ลับหายไปในม่านหมอกยามเช้าจนสุดสายตา หัวใจของนางปวดร้าวราวกับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ในความเจ็บปวดนั้นก็ยังมีความหวัง และความเชื่อมั่นในคำสัญญาที่เขาได้ให้ไว้ นางกำหยกรูปมังกรไว้แน่นในมือ รู้สึกได้ถึงความเย็นของหยกที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจอันเดียวดาย "ม่านจันทราแห่งนี้จะยังคงอยู่ ชิวเหวินผู้นี้จะยังคงรอท่านอยู่เสมอ" นางพร่ำรำพันกับตัวเองเบาๆ ชีวิตในหมู่บ้านม่านจันทรากลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง แต่สำหรับชิวเหวินแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว การปรากฏตัวขององค์ชายหลงเทียนได้นำพาความรักและแสงสว่างเข้ามาในชีวิตของนาง แต่ก็ทิ้งความโหยหาและบททดสอบครั้งใหญ่ไว้ให้ด้วย นับจากนี้ไป นางจะต้องใช้ชีวิตต่อไปท่ามกลางความหวังที่ไม่แน่นอน และความท้าทายที่กำลังจะถาโถมเข้ามา ชิวเหวินหันหลังกลับเข้าบ้านไปอย่างช้าๆ แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว แต่นางรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบยังคงจมดิ่งอยู่ในความมืดมิด ความรู้สึกเดียวดายเข้าครอบงำหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน