ตอนที่ 6: พายุหมุนในราชสำนัก

องค์ชายหลงเทียนกลับเข้าสู่เมืองหลวงและวังหลวงอีกครั้ง อากาศภายในวังดูอึมครึมกว่าที่เคยเป็น คล้ายมีเมฆหมอกแห่งความอิจฉาริษยาและแก่งแย่งชิงดีปกคลุมอยู่ทุกหนแห่ง การหลีกหนีออกมาจากวังชั่วคราวได้ทำให้พระองค์มองเห็นความเสื่อมโทรมและปัญหาของบ้านเมืองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น และได้ตระหนักถึงภาระหน้าที่ที่แท้จริงของพระองค์

ทันทีที่กลับมาถึงวัง องค์ชายหลงเทียนก็ได้รับรายงานเรื่องความไม่สงบในหลายพื้นที่ ปัญหาการฉ้อราษฎร์บังหลวงของขุนนางบางคน และความขัดแย้งระหว่างเชื้อพระวงศ์ด้วยกันเอง ‌โดยเฉพาะอย่างยิ่ง องค์ชายรองหลงเฟย พระอนุชาต่างมารดา ที่เริ่มสะสมกำลังและสร้างอิทธิพลในราชสำนักมากขึ้นอย่างเปิดเผย "องค์ชายรองหลงเฟย ได้ขอเข้าพบพระพันปีหลวงบ่อยครั้งพะยะค่ะ และทรงเริ่มสร้างความสนิทสนมกับขุนนางบางคนที่มีอิทธิพลในราชสำนัก" องครักษ์เฉินกวง รายงานด้วยน้ำเสียงกังวล องค์ชายหลงเทียนพยักหน้า ​พระองค์รับรู้ถึงความทะเยอทะยานขององค์ชายรองมานานแล้ว แต่ตอนนี้สถานการณ์ดูเหมือนจะเลวร้ายลงกว่าที่เคย "พี่รองของข้า มิได้มีความเฉลียวฉลาดลึกซึ้งเท่าใดนัก แต่เป็นผู้ที่รู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ และใช้คนได้ดี" องค์ชายหลงเทียนตรัสกับตัวเองเบาๆ ภาระหนักอึ้งถาโถมเข้ามาทันทีที่พระองค์เสด็จกลับ แต่ภาพของชิวเหวินและคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับนาง ได้เป็นกำลังใจสำคัญให้พระองค์ไม่ย่อท้อ ‍พระองค์ต้องเข้มแข็งและก้าวผ่านอุปสรรคเหล่านี้ไปให้ได้ เพื่ออนาคตของแคว้น และเพื่อชิวเหวิน

วันรุ่งขึ้น องค์ชายหลงเทียนเข้าเฝ้าพระพันปีหลวงจิงฮวา ซึ่งทรงเป็นพระมารดาขององค์ชายรองหลงเฟย และเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลอย่างสูงในราชสำนัก พระพันปีหลวงจิงฮวาทรงมีพระพักตร์เคร่งขรึมและฉายแววไม่พอพระทัยอย่างเห็นได้ชัด "องค์ชายรัชทายาท! เจ้าหายไปไหนมาเป็นแรมเดือน ‌มิหนำซ้ำยังปลอมตัวไปสร้างความอับอายขายหน้าให้ราชวงศ์อีก!" พระพันปีหลวงตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทูลพระพันปีหลวง กระหม่อมเพียงแต่ต้องการออกไปสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างใกล้ชิด เพื่อให้เข้าใจถึงปัญหาที่แท้จริงของพวกเขาพะยะค่ะ" องค์ชายหลงเทียนกราบทูลด้วยความเคารพ แต่ก็มิได้แสดงความหวาดกลัว "ฮึ่ม! สำรวจความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างนั้นรึ หรือว่าไปหลงระเริงกับหญิงชาวบ้านที่ไหนกัน!" ‍พระพันปีหลวงจิงฮวาตรัสแดกดัน ดวงตาของพระนางทอประกายเย็นชา "เจ้าอย่าลืมฐานะของตัวเอง องค์ชายรัชทายาทแห่งต้าถง มีหน้าที่ต้องแบกรับบัลลังก์ และต้องหาพระชายาที่เหมาะสมมาเคียงคู่บัลลังก์ ไม่ใช่หญิงใดก็มิอาจคู่ควรได้!"

องค์ชายหลงเทียนรับฟังด้วยความสงบ พระองค์รู้ดีว่าพระพันปีหลวงทรงตั้งพระทัยที่จะจับคู่ให้พระองค์กับบุตรีของเสนาบดีหลี่ ​ซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทของพระนาง เพื่อเพิ่มพูนอำนาจของสายตระกูล "กระหม่อมจะยังไม่คิดเรื่องการอภิเษกพะยะค่ะ ขอเพียงให้กระหม่อมได้จัดการปัญหาบ้านเมืองให้เรียบร้อยเสียก่อน" องค์ชายหลงเทียนกราบทูล "เรื่องบ้านเมืองเป็นหน้าที่ของกษัตริย์และเหล่าขุนนาง เจ้าเพียงแค่ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุดเท่านั้น!" พระพันปีหลวงจิงฮวาตรัสด้วยความไม่พอพระทัย "จงจำไว้ องค์ชายรัชทายาท ​ความมั่นคงของราชวงศ์สำคัญกว่าความปรารถนาส่วนตัวของเจ้า!" องค์ชายหลงเทียนถวายบังคมลาออกจากท้องพระโรงด้วยความหนักใจ พระองค์รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ และกำแพงแห่งประเพณีและอำนาจนั้นช่างสูงใหญ่ยิ่งนัก

หลังจากนั้น องค์ชายหลงเทียนก็เริ่มทำงานอย่างหนัก พระองค์ทรงใช้ความรู้ความสามารถที่ได้จากการเรียนรู้และประสบการณ์ที่ได้จากบัณฑิตชิวอี้และชิวเหวิน มาแก้ไขปัญหาต่างๆ ในแคว้น พระองค์ทรงริเริ่มโครงการปรับปรุงระบบชลประทานตามแนวคิดที่เคยปรึกษาหารือกับชิวเหวิน ​รวมถึงการปราบปรามการทุจริตของขุนนางบางคนอย่างจริงจัง ทำให้เริ่มมีเสียงชื่นชมจากราษฎรและขุนนางผู้จงรักภักดี

ทว่า การกระทำขององค์ชายหลงเทียนก็ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับองค์ชายรองหลงเฟยและกลุ่มขุนนางที่อยู่เบื้องหลัง "พี่ใหญ่ของข้า เริ่มต้นโครงการที่ไม่เคยมีใครคิดทำมาก่อน ทำให้ราษฎรเริ่มเลื่อมใสในตัวเขามากขึ้น" องค์ชายรองหลงเฟยตรัสกับเสนาบดีหลี่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ "เราจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้!" "ไม่ต้องห่วงพะยะค่ะองค์ชายรอง หม่อมฉันมีแผนการที่จะจัดการกับองค์ชายรัชทายาทอยู่แล้ว" เสนาบดีหลี่แย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "อีกไม่นาน องค์ชายรัชทายาทจะต้องพลาดพลั้ง และเมื่อถึงเวลานั้น... บัลลังก์ก็จะตกเป็นขององค์ชายรองอย่างแน่นอนพะยะค่ะ"

ความวุ่นวายในราชสำนักดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน องค์ชายหลงเทียนรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการต่อสู้กับเล่ห์กลเพทุบายต่างๆ แต่เมื่อใดก็ตามที่พระองค์นึกถึงใบหน้าของชิวเหวิน ความอ่อนล้าเหล่านั้นก็มลายหายไป พระองค์รู้ดีว่าต้องเข้มแข็ง เพื่อที่จะรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับนาง คืนหนึ่ง องค์ชายหลงเทียนทรงนั่งอยู่ภายในห้องบรรทม พระองค์หยิบหยกรูปมังกรที่ชิวเหวินเคยถือไว้ขึ้นมาดู หยกเย็นเฉียบ ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่น "ชิวเหวิน... เจ้าอยู่ที่ใด กำลังทำสิ่งใดอยู่" พระองค์พร่ำรำพันเบาๆ "ขอให้เจ้าปลอดภัย และจงเข้มแข็งเข้าไว้" ความรู้สึกโหยหาครอบงำจิตใจขององค์ชายหลงเทียน พระองค์รู้ว่าการพบกันอีกครั้งระหว่างพระองค์กับชิวเหวินจะต้องเกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง และอาจจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่ใหญ่หลวงกว่าที่เคยจินตนาการไว้มากนัก