ตอนที่ 12 — จักรพรรดิพิโรธ หลงเทียนท้าทายราชประ

เสียงขององค์จักรพรรดิดังกึกก้องไปทั่วห้องทรงพระอักษร สะท้อนความไม่พอพระทัยที่กำลังพุ่งสูงถึงขีดสุด “หลงเทียน เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้ากล้าท้าทายพระพันปีหลวงและธรรมเนียมปฏิบัติอันเก่าแก่ของราชวงศ์เชียวหรือ!”

องค์ชายหลงเทียนคุกเข่าอยู่เบื้องพระพักตร์ ใบหน้ายังคงนิ่งสงบ ทว่าแววตาฉายชัดถึงความมุ่งมั่นมิเสื่อมคลาย “ฝ่าบาท ‌กระหม่อมมิได้มีเจตนาท้าทายสิ่งใด หากแต่ความรู้สึกที่กระหม่อมมีต่อชิวเหวินนั้นเป็นเรื่องจริง และกระหม่อมเชื่อมั่นว่านางคู่ควร”

องค์จักรพรรดิทรงถอนหายใจอย่างหนักหน่วง “คู่ควรอย่างนั้นรึ? หญิงชาวบ้านไร้ชาติตระกูลผู้หนึ่งจะคู่ควรกับตำแหน่งพระชายาแห่งองค์รัชทายาทได้อย่างไร? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าเป็นถึงรัชทายาทแห่งแคว้นนี้ ผู้ที่จะมาเป็นพระชายาต้องมาจากตระกูลสูงศักดิ์ มีคุณสมบัติเพียบพร้อมเพื่อเสริมสร้างบารมีราชวงศ์ ​ไม่ใช่หญิงที่วันๆ คลุกคลีอยู่กับดินโคลน!” น้ำเสียงขององค์จักรพรรดิแฝงด้วยความผิดหวังและความเหน็ดเหนื่อยพระทัย

องค์ชายหลงเทียนเงยพระพักตร์ขึ้นเล็กน้อย สบพระเนตรกับพระบิดาอย่างไม่หวาดหวั่น “ฝ่าบาท กระหม่อมมิได้มองนางเพียงจากชาติตระกูล แต่กระหม่อมมองนางจากจิตใจ ปัญญา ‍และความเมตตาที่นางมี ชิวเหวินมิใช่หญิงชาวบ้านธรรมดา นางเปี่ยมด้วยความฉลาดเฉลียว สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยสติปัญญา และมีจิตใจที่บริสุทธิ์ นางเป็นที่รักของราษฎร ซึ่งนี่ต่างหากคือคุณสมบัติอันแท้จริงที่พระชายาควรมี มิใช่เพียงชาติตระกูลที่สืบทอดมาแต่ไร้แก่นสาร”

“ไร้แก่นสารอย่างนั้นรึ!” ‌องค์จักรพรรดิทรงตวาด “คำพูดของเจ้าช่างลบหลู่ตระกูลขุนนางทั้งแผ่นดิน! เจ้าคิดว่าราชสำนักนี้จะยอมรับหญิงชาวบ้านผู้นี้ได้อย่างไร? พระพันปีหลวงทรงกริ้วหนัก เสนาบดีหลี่ก็กำลังหาช่องทางเล่นงานเจ้า และที่สำคัญที่สุดคือความมั่นคงของราชบัลลังก์ จะสั่นคลอนเพียงเพราะความรู้สึกส่วนตัวของเจ้าได้อย่างไร!”

“กระหม่อมมิได้ดูหมิ่นผู้ใด ฝ่าบาท ‍แต่กระหม่อมเพียงอยากให้ราชสำนักและแว่นแคว้นได้มองเห็นคุณค่าที่แท้จริง มิใช่เพียงเปลือกนอก” องค์ชายหลงเทียนตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หากองค์รัชทายาทเลือกพระชายาเพียงเพราะตระกูล แต่ขาดซึ่งสติปัญญาและคุณธรรม จะนำพาความเจริญมาสู่แคว้นได้อย่างไร? ชิวเหวินมิได้มีความทะเยอทะยานในอำนาจ นางเพียงต้องการใช้สติปัญญาของนางเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ​ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่หาได้ยากในหมู่สตรีสูงศักดิ์”

องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรพระโอรสด้วยความสับสนในพระทัย ในพระเนตรนั้นมีทั้งความภาคภูมิใจในความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของหลงเทียน แต่ก็แฝงด้วยความกังวลถึงผลกระทบที่จะตามมา พระองค์ทรงทราบดีว่าราชสำนักเต็มไปด้วยงูพิษ และพระพันปีหลวงกับเสนาบดีหลี่มีอิทธิพลมากเพียงใด การต่อต้านพวกเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้เป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง

“เจ้าคิดว่าเจ้าจะต่อต้านกระแสธารแห่งธรรมเนียมได้หรือหลงเทียน?” องค์จักรพรรดิทรงปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลง “เจ้าคิดว่าหากเจ้าได้นางมาจริง ​ราชสำนักจะสงบสุขได้อย่างไร? พวกขุนนางจะยอมรับหรือ? พวกเขาจะมิใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการก่อความไม่สงบหรือ?”

“หากการยอมรับชิวเหวินจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่ดี กระหม่อมก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความไม่สงบนั้น ฝ่าบาท” องค์ชายหลงเทียนกล่าว “ราษฎรเบื้องล่างต่างมองเห็นความจริง พวกเขามิได้ยึดติดกับชาติตระกูล ​แต่ยึดติดกับความยุติธรรมและความเมตตา หากองค์รัชทายาทแสดงให้เห็นว่าทรงให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้ ไม่ใช่เพียงสายเลือด ราชบัลลังก์จะยิ่งแข็งแกร่งและได้รับความจงรักภักดีจากทุกชนชั้น”

องค์จักรพรรดิทรงลุกขึ้นจากพระเก้าอี้ ทรงเดินไปที่หน้าต่าง ทอดพระเนตรออกไปยังท้องฟ้าเบื้องนอกที่กำลังถูกเมฆดำทะมึนเข้ามาปกคลุม ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงพายุที่จะโหมกระหน่ำเข้ามาในราชสำนัก พระองค์ทรงหนักพระทัยอย่างที่สุด จะทรงเชื่อในความรักและอุดมการณ์ของพระโอรส หรือจะทรงยึดมั่นในขนบธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี

“หากเป็นเช่นนั้น” องค์จักรพรรดิทรงหันกลับมา “เจ้าต้องทำให้นางพิสูจน์ตนเองว่านางคู่ควรจริงๆ ไม่ใช่เพียงคำกล่าวอ้างของเจ้า การที่เจ้าประกาศความรู้สึกต่อหน้าราชสำนักนั้นเป็นเรื่องร้ายแรง แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ให้ความจริงเป็นเครื่องตัดสิน นางต้องพิสูจน์ตนเองต่อหน้าราชสำนัก ต่อหน้าพระพันปีหลวง และต่อหน้าขุนนางทุกคน”

องค์ชายหลงเทียนรู้สึกถึงความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็ยังดีกว่าการถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง “กระหม่อมเข้าใจ ฝ่าบาท หากเป็นเช่นนั้น นางจะพิสูจน์ตนเองได้อย่างไร?”

“พระพันปีหลวงทรงเสนอมาว่า นางต้องเข้ารับ ‘การทดสอบคุณสมบัติแห่งสตรีสูงศักดิ์’ ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่เคยมีมาแต่โบราณ แต่ถูกยกเลิกไปนานแล้ว” องค์จักรพรรดิตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “การทดสอบนี้จะประกอบด้วยหลายด้าน ทั้งสี่ศิลป์ วรรณกรรม การบริหารจัดการ และที่สำคัญที่สุดคือการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยปัญญาและคุณธรรม การทดสอบจะจัดขึ้นอย่างเปิดเผย มีคณะกรรมการประกอบด้วยพระพันปีหลวง เสนาบดีหลี่ และขุนนางผู้ใหญ่หลายท่าน หากนางสอบผ่านทุกด่านและได้รับการยอมรับจากทุกคน เจ้าถึงจะมีสิทธิ์พิจารณานางเป็นพระชายาได้”

องค์ชายหลงเทียนทราบดีว่านี่คือกับดักที่พระพันปีหลวงกับเสนาบดีหลี่วางไว้ เพื่อให้นางต้องเผชิญกับความยากลำบากและอาจถึงขั้นอับอายขายหน้า แต่พระองค์ก็มิอาจปฏิเสธได้ เพราะนี่เป็นโอกาสเดียวที่ชิวเหวินจะได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ

“กระหม่อมยอมรับเงื่อนไขนี้ ฝ่าบาท” องค์ชายหลงเทียนตรัสด้วยความเด็ดเดี่ยว “กระหม่อมเชื่อมั่นในความสามารถของชิวเหวิน”

องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรพระโอรสด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “หวังว่าการตัดสินใจของเจ้าครั้งนี้จะไม่นำพาความวุ่นวายมาสู่แผ่นดิน” พระองค์ตรัสก่อนจะโบกพระหัตถ์เป็นเชิงให้องค์ชายหลงเทียนออกไปได้

หลังจากองค์ชายหลงเทียนถวายบังคมและเดินจากไปแล้ว องค์จักรพรรดิทรงทรุดพระองค์ลงบนพระเก้าอี้อีกครั้ง ทอดถอนพระทัยอย่างหนักหน่วง พระองค์ทรงรู้สึกราวกับมีหินก้อนใหญ่มาทับถมอยู่ในพระทัย การตัดสินใจครั้งนี้ไม่เพียงแค่ส่งผลต่อพระโอรสเท่านั้น แต่ยังอาจส่งผลต่ออนาคตของราชวงศ์และแคว้นทั้งหมด

---

ในขณะเดียวกัน ณ เรือนรับรองที่จัดเตรียมไว้ให้ ชิวเหวินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตาออกไปยังสวนหลวงที่เงียบสงบ ความสงบภายนอกนั้นแตกต่างจากความวุ่นวายภายในจิตใจของนางอย่างสิ้นเชิง นับตั้งแต่วันที่องค์ชายหลงเทียนประกาศความรู้สึกของพระองค์ต่อหน้าราชสำนัก ชื่อของนางก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุด นางกลายเป็นศูนย์กลางของสายตานับร้อยคู่ ทั้งที่มองด้วยความชื่นชม มองด้วยความริษยา และมองด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

นางรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังถาโถมเข้ามา ไม่ใช่เพียงแค่จากพระพันปีหลวงหรือเสนาบดีหลี่ แต่จากระบบสังคมทั้งหมดที่ยึดติดกับชนชั้นและชาติกำเนิด ความรักของนางกับองค์ชายหลงเทียนเปรียบเสมือนดอกไม้ที่เติบโตในที่ที่ไม่ควรจะอยู่ และกำลังเผชิญกับลมพายุอันรุนแรงที่พร้อมจะพัดพามันให้ปลิวหายไป

“ชิวเหวินเจ้าค่ะ” เสียงทุ้มนุ่มของเหมย ผู้เป็นสาวใช้ที่คอยดูแลนางในเรือนรับรองดังขึ้น “ชาสมุนไพรอุ่นๆ มาแล้วเจ้าค่ะ จะช่วยให้ผ่อนคลายได้บ้าง”

ชิวเหวินหันไปยิ้มให้เหมยอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเหมยดูเป็นกังวล นางรินชาให้ชิวเหวินอย่างระมัดระวัง

“ขอบใจเจ้ามากเหมย” ชิวเหวินรับถ้วยชาอุ่นๆ มาจิบช้าๆ กลิ่นหอมของชาช่วยให้จิตใจสงบลงได้บ้าง

“ข่าวลือในวังตอนนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ” เหมยเอ่ยขึ้นเบาๆ “พวกสตรีสูงศักดิ์ต่างพากันนินทาเจ้าเป็นที่สนุกปาก บ้างก็ว่าเจ้าใช้มารยาหญิงหลอกล่อองค์ชายรัชทายาท บ้างก็ว่าเจ้าเป็นตัวซวยที่จะนำความเดือดร้อนมาสู่ราชวงศ์”

ชิวเหวินหลับตาลงช้าๆ นางได้ยินคำพูดเหล่านี้มาตั้งแต่เข้ามาในวังแล้ว แม้จะพยายามไม่ใส่ใจ แต่บางครั้งถ้อยคำเหล่านั้นก็บาดลึกเข้ามาในใจของนาง

“ข้ารู้ดีเหมย” นางตอบเสียงแผ่ว “แต่ข้าจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อความรู้สึกที่ข้ามีต่อองค์ชายหลงเทียนนั้นเป็นความจริง และพระองค์ก็ทรงมีเมตตาต่อข้ามากเพียงนี้”

“องค์ชายรัชทายาททรงเป็นคนดีเหลือเกินเจ้าค่ะ” เหมยกล่าวด้วยแววตาชื่นชม “ทรงไม่เคยรังเกียจผู้คน ไม่ว่าจะฐานะใด และทรงมีพระปรีชาสามารถยิ่งนัก หม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์จะทรงปกป้องท่านได้อย่างแน่นอน”

คำพูดของเหมยทำให้ชิวเหวินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ องค์ชายหลงเทียนคือแสงสว่างเดียวที่ส่องนำทางนางในวังแห่งนี้ ความรักของพระองค์คือเกราะป้องกันที่ทำให้เธอยืนหยัดอยู่ได้

“แต่ข้าก็ยังกังวล” ชิวเหวินพึมพำ “ข้าไม่รู้ว่าองค์จักรพรรดิจะทรงตัดสินใจอย่างไร และข้าก็ไม่อยากให้องค์ชายหลงเทียนต้องเดือดร้อนเพราะข้า”

“อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะชิวเหวิน” เหมยปลอบโยน “ทุกสิ่งย่อมมีทางออก และท่านก็มีความสามารถ ปัญญา และจิตใจที่ดีงาม สิ่งเหล่านี้สำคัญกว่าชาติตระกูลเป็นไหนๆ”

ชิวเหวินยิ้มให้เหมย นางรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของสาวใช้ผู้นี้เป็นอย่างมาก ในวังหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น การมีใครสักคนให้กำลังใจเช่นนี้ถือเป็นสิ่งล้ำค่า

สายตาของชิวเหวินกวาดมองไปทั่วห้อง นางไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เข้ามาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ จากกระท่อมหลังเล็กๆ ในหมู่บ้านห่างไกล สู่ใจกลางอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแคว้น นางเคยคิดว่าตนเองเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มีความสุขกับการอ่านตำราและดูแลสวนผัก แต่โชคชะตากลับพลิกผันให้เธอต้องเข้ามาเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ไม่เคยคาดคิด

นางจำคำพูดของท่านพ่อได้เสมอที่สอนว่า “ปัญญาคืออาวุธที่คมกล้าที่สุด และคุณธรรมคือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด” คำสอนเหล่านี้เป็นเสมือนพลังที่คอยผลักดันให้นางลุกขึ้นยืนหยัด ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคใดก็ตาม

ในขณะที่ชิวเหวินกำลังจมอยู่กับห้วงความคิดนั้นเอง ประตูเรือนก็ถูกเปิดออกอย่างเร่งรีบ มหาดเล็กผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเคร่งขรึม

“คุณหนูชิวเหวินพ่ะย่ะค่ะ” มหาดเล็กผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “มีราชโองการจากองค์จักรพรรดิให้ท่านเข้าเฝ้าพระพันปีหลวงและคณะขุนนางผู้ใหญ่ ณ ท้องพระโรงหลวงเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า “เดี๋ยวนี้” ทำให้หัวใจของชิวเหวินเต้นรัว นางรู้ดีว่าเวลานี้มาถึงแล้ว เวลาที่นางจะต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมของตนเอง

เมื่อชิวเหวินเดินทางมาถึงท้องพระโรงหลวง บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความกดดัน สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่นาง ราวกับกำลังประเมินค่าของสินค้าชิ้นหนึ่ง พระพันปีหลวงจิงฮวาทรงประทับอยู่บนบัลลังก์สูงสง่า ทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดผ้าไหมสีทองอร่าม ใบหน้าของพระองค์เรียบนิ่ง ยากจะคาดเดาความรู้สึก ส่วนเสนาบดีหลี่ก็ยืนอยู่ข้างบัลลังก์ด้วยสีหน้าเยาะหยัน

องค์ชายหลงเทียนประทับยืนอยู่ด้านหนึ่ง ใบหน้าของพระองค์ฉายแววกังวล แต่ก็ยังคงส่งกำลังใจมาให้นางผ่านสายตา

ชิวเหวินคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพักตร์พระพันปีหลวงอย่างสงบนิ่ง “ถวายพระพรพระพันปีหลวงเพคะ”

พระพันปีหลวงจิงฮวาทรงทอดพระเนตรชิวเหวินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม “เจ้านี่เองหรือคือหญิงชาวบ้านที่บังอาจคิดจะปีนป่ายขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่งเช่นนี้”

คำพูดของพระพันปีหลวงราวกับคมมีดที่กรีดแทงลงมากลางใจของชิวเหวิน แต่นางก็ยังคงนิ่งสงบ

“หม่อมฉันมิได้มีความคิดเช่นนั้นเพคะ” ชิวเหวินตอบเสียงเรียบ “หม่อมฉันเพียงแต่ติดตามหัวใจตนเองและรับการช่วยเหลือจากองค์ชายรัชทายาทเพคะ”

“เจ้ากล้ามากที่ยังใช้คำว่า ‘หัวใจ’ ในที่แห่งนี้” เสนาบดีหลี่กล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ในราชสำนักมีแต่เรื่องของเกียรติยศ อำนาจ และหน้าที่ ไม่ใช่เรื่องของความรักไร้สาระของพวกชาวบ้าน!”

“พอแล้วเสนาบดีหลี่” องค์จักรพรรดิทรงตรัสขึ้น น้ำเสียงของพระองค์ทรงอำนาจทำให้เสนาบดีหลี่สงบลง “เรื่องนี้ได้มีการหารือกันแล้ว และเพื่อความเป็นธรรม แก่ทุกฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์รัชทายาท และเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าความรู้สึกของเขาไม่ได้ไร้สาระอย่างที่ท่านว่า”

องค์จักรพรรดิทรงหันมามองชิวเหวิน “ชิวเหวิน เจ้าจะต้องเข้ารับ ‘การทดสอบคุณสมบัติแห่งสตรีสูงศักดิ์’ ตามโบราณราชประเพณี ซึ่งประกอบด้วยการทดสอบหลายด้าน”

“การทดสอบแรก” พระพันปีหลวงจิงฮวาทรงตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จะเริ่มขึ้นในอีกสามวันนับจากนี้ เป็นการทดสอบด้าน ‘ปัญญาและวาทศิลป์’ เจ้าจะต้องแต่งบทกวีถวายองค์จักรพรรดิ โดยมีหัวข้อเกี่ยวกับการปกครองที่ดีและคุณสมบัติของพระมเหสีผู้จะเป็นที่พึ่งของแผ่นดิน แต่มีข้อแม้ว่าบทกวีนั้นจะต้องเป็น ‘กลอนเปล่า’ ที่สามารถตีความได้หลากหลาย และต้องร้อยเรียงถ้อยคำให้กินใจและลึกซึ้ง แสดงถึงความเข้าใจในแก่นแท้ของปรัชญาการปกครองและจริยธรรมของราชวงศ์ได้อย่างไร้ที่ติ”

ชิวเหวินเงยหน้าขึ้นมองพระพันปีหลวง การแต่งกลอนเปล่าที่ไม่ยึดติดฉันทลักษณ์ แต่ต้องสะท้อนปรัชญาอันลึกซึ้ง และตีความได้หลากหลาย ภายใต้สายตาที่จ้องจับผิด ถือเป็นบททดสอบที่ยากยิ่งกว่าการแต่งกลอนตามแบบแผนหลายเท่านัก เพราะมันเปิดช่องให้คณะกรรมการสามารถใช้ดุลยพินิจส่วนตัวตัดสินได้อย่างง่ายดาย

นี่คือกับดักที่แยบยลที่สุด!

นางเหลือบไปเห็นรอยยิ้มเหยียดหยันของหลี่เหมยฮวาที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มขุนนาง นางรู้ทันทีว่านี่คือการทดสอบที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้นางพ่ายแพ้โดยเฉพาะ

ชิวเหวินหลับตาลงช้าๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว นางจะไม่มีวันยอมแพ้เป็นอันขาด เพื่อองค์ชายหลงเทียน เพื่อความรัก และเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตนเอง

“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ” ชิวเหวินกล่าวเสียงกังวาน แม้จะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายอันยิ่งใหญ่นี้ แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกฮึกเหิมอย่างประหลาด

แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ ในคืนนั้นเอง ณ ตำหนักของเสนาบดีหลี่ หลี่เหมยฮวาได้กระซิบบอกกับบิดาของนางด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ท่านพ่อ ลูกมีแผนการที่จะทำให้ชิวเหวินผู้นั้นต้องอับอายขายหน้าในท้องพระโรงหลวงจนไม่มีวันเงยหน้าขึ้นได้อีกเลยเพคะ...”