ตอนที่ 13 — รุ่งอรุณแห่งความรัก

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกาแฟกรุ่นยามเช้ายังคงเป็นสิ่งแรกที่พิมสัมผัสได้ทุกวันในบ้านหลังนี้ มันไม่ใช่แค่กลิ่น แต่เป็นบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสงบสุขที่เพิ่งค้นพบ ความสดชื่นของชีวิตที่เบ่งบานขึ้นใหม่ กลิ่นของความรักและความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ หลังจากการเปิดเผยความจริงอันเจ็บปวด พิมมักจะยืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น ‌มองออกไปที่สวนดอกไม้เล็กๆ หน้าร้าน ‘รินรดาฟลอริสต์’ ที่อยู่ติดกัน

ร้านดอกไม้ของรินเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเกินคาด ด้วยความมุ่งมั่นและความคิดสร้างสรรค์ของริน รวมถึงการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากพ่อเมธา จากร้านเล็กๆ ที่เริ่มต้นด้วยความไม่มั่นใจ ​ตอนนี้ ‘รินรดาฟลอริสต์’ กลายเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ลูกค้าหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ทั้งจากคำบอกเล่าปากต่อปาก และการที่รินเริ่มใช้ช่องทางออนไลน์ในการโปรโมต ร้านของเธอไม่ได้ขายแค่ดอกไม้ แต่ขายความงดงามที่รินจัดสรรอย่างใส่ใจ ‍และเรื่องราวที่เธอร้อยเรียงผ่านช่อดอกไม้แต่ละช่อ

พิมเห็นรินเดินอยู่ในร้าน จัดดอกไม้บ้าง พูดคุยกับลูกค้าบ้าง ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มจริงใจ แววตาที่เคยหม่นหมองบัดนี้ฉายแววความสุขและความภาคภูมิใจ รินได้ค้นพบเส้นทางชีวิตของตัวเอง และมันเป็นทางที่เธอเลือกเดินด้วยหัวใจ พิมยังเห็นพ่อเมธาที่มักจะแวะเวียนไปที่ร้านเสมอ ‌บางครั้งก็ช่วยรดน้ำต้นไม้บ้าง จัดเรียงกระถางดอกไม้บ้าง หรือแค่ไปนั่งจิบกาแฟ ดูลูกสาวทำงาน ใบหน้าของพ่อที่เคยแบกรับความลับมาตลอดชีวิต บัดนี้ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มของพ่อดูเป็นธรรมชาติและมีความสุขอย่างแท้จริง

ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อเมธากับรินพัฒนาไปอย่างต่อเนื่อง พวกเขาสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ‍ไม่ใช่แค่ในฐานะพ่อกับลูกสาวเท่านั้น แต่ในฐานะเพื่อนที่เข้าใจกัน พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต ทั้งเรื่องในอดีตที่พ่อเคยปิดบัง และเรื่องราวในปัจจุบันของรินที่พ่อไม่เคยมีโอกาสได้รับรู้ เมธาพยายามชดเชยเวลาที่สูญเสียไปทั้งหมดด้วยความรักและความใส่ใจที่เขามีให้รินอย่างเต็มเปี่ยม ส่วนรินเองก็เปิดใจรับพ่อเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง ​แม้แผลในใจยังไม่จางหายไปหมด แต่ความรักและความเข้าใจก็ค่อยๆ สมานแผลนั้นทีละน้อย

สำหรับพิมแล้ว การได้เห็นภาพเหล่านี้ทุกวันคือความสุขที่สุดในชีวิต เธอไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวของเธอจะกลับมาเป็นแบบนี้ได้อีกครั้ง หลังจากวันที่ความจริงถูกเปิดเผย วันที่เธอรู้สึกเหมือนโลกถล่มลงตรงหน้า แต่พวกเขาก็ผ่านมันมาได้ ​ผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้ด้วยความเข้มแข็งและหัวใจที่เปิดกว้าง

ช่วงเช้าวันนี้เป็นอีกวันที่ ‘รินรดาฟลอริสต์’ คึกคักเป็นพิเศษ รินได้รับออร์เดอร์จัดดอกไม้สำหรับงานเปิดตัวโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เธอต้องใช้ดอกไม้จำนวนมากและต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์อย่างเต็มที่ในการรังสรรค์บรรยากาศให้เข้ากับคอนเซ็ปต์ของงาน พิมอาสาเข้าไปช่วยงานที่ร้านตั้งแต่เช้า เธอไม่ได้มีความเชี่ยวชาญเรื่องดอกไม้เท่าริน แต่ก็ช่วยหยิบจับ ​จัดเตรียมอุปกรณ์ หรือแม้แต่ช่วยรินผูกโบว์เล็กๆ น้อยๆ ได้

“พิมว่าดอกกุหลาบสีชมพูนี่น่าจะไปวางตรงมุมนั้นนะริน จะได้ดูหวานๆ ตัดกับสีเขียวของพวกต้นไม้ใบหญ้า” พิมเสนอขึ้นขณะที่รินกำลังก้มหน้าก้มตาจัดช่อดอกไม้ขนาดใหญ่

รินเงยหน้าขึ้นมามองพี่สาว แววตาเป็นประกาย “จริงด้วยสิพิม รินมัวแต่คิดถึงภาพรวมจนลืมนึกถึงรายละเอียดเล็กๆ ไปเลย ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก เห็นรินมีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” พิมยิ้มให้ รอยยิ้มของเธออบอุ่นและจริงใจ

พ่อเมธาเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกาแฟร้อนสองแก้ว “เหนื่อยกันไหมลูก พ่อซื้อกาแฟมาให้” เขายื่นแก้วให้รินและพิม

“ขอบคุณค่ะพ่อ” รินรับกาแฟมาจิบเล็กน้อย “งานนี้ค่อนข้างใหญ่ค่ะพ่อ แต่รินสนุกมากเลย”

“พ่อดีใจที่เห็นลูกมีความสุขนะริน” เมธาลูบหัวรินเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน “พิมก็เหมือนกัน ขอบคุณนะลูกที่ช่วยริน”

พิมมองภาพพ่อกับรินที่ยืนอยู่ด้วยกัน ความรักและความผูกพันที่ชัดเจนในสายตาของทั้งคู่ทำให้หัวใจของเธอพองโต เธอรู้สึกถึงความสุขที่แท้จริงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความสุขที่ไม่ได้มาจากความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่มาจากความสมบูรณ์ของครอบครัว

ตลอดทั้งวันนั้น พิมช่วยงานรินอย่างเต็มที่จนกระทั่งดอกไม้ทั้งหมดถูกจัดเตรียมและขนย้ายไปยังสถานที่จัดงานเรียบร้อย พิมกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจ เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินลงมานั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะเผลอหลับไปบนโซฟาตัวโปรด พิมสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาสั่นครืดคราด เธอเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจาก 'ป้อง' เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเธอ

‘พิม เป็นไงบ้าง ไม่ได้คุยกันนานเลย สบายดีไหม งานดีไซน์ชิ้นล่าสุดที่พิมออกแบบสวยมากเลยนะ เห็นในเพจบริษัท’

พิมยิ้ม เธอคิดถึงป้องเหมือนกัน ป้องเป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา คอยให้กำลังใจเธอในทุกช่วงเวลาของชีวิต พิมพิมพ์ตอบข้อความกลับไป

‘สบายดีสิป้อง นายล่ะเป็นไงบ้าง ขอบใจนะที่ชม งานนั้นพิมตั้งใจทำมากเลย’

ข้อความจากป้องทำให้พิมฉุกคิดถึงเรื่องงานของเธอ ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เธอทุ่มเทให้กับเรื่องครอบครัวเสียส่วนใหญ่ จนแทบจะลืมเรื่องงานดีไซน์ของตัวเองไปเลย แม้ว่าบริษัทจะยังคงมีโปรเจกต์ให้เธอทำอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้โฟกัสอย่างเต็มที่เหมือนเมื่อก่อน ความสำเร็จที่เคยเป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเธอ ดูเหมือนจะเลือนรางลงไป เมื่อเทียบกับความสุขที่เธอได้รับจากการได้เห็นครอบครัวกลับมามีความสุขอีกครั้ง

แต่ตอนนี้เมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัวแล้ว พิมควรจะกลับมาสนใจเรื่องของตัวเองได้แล้วหรือเปล่า? คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจของเธอ เธอเดินขึ้นไปบนห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยแบบร่างและอุปกรณ์ดีไซน์ต่างๆ เธอเปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มทบทวนโปรเจกต์ที่ค้างคาอยู่หลายชิ้น เธอหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมา เริ่มร่างแบบดีไซน์ใหม่ๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัว ความคิดสร้างสรรค์ของเธอเริ่มกลับมาไหลเวียนอีกครั้ง

พิมใช้เวลาอยู่ในห้องทำงานจนดึกดื่น เธอรู้สึกตื่นเต้นกับไอเดียใหม่ๆ ที่เธอคิดได้ เหมือนได้กลับไปเป็นพิมคนเดิมที่หลงใหลในงานออกแบบอย่างไม่รู้จบ เธอรู้ว่าเธอรักงานนี้ และมันคือส่วนหนึ่งที่เติมเต็มชีวิตของเธอ

ขณะที่เธอกำลังจะปิดคอมพิวเตอร์และเตรียมตัวเข้านอน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นหนังสือด้านบนสุด กล่องใบนี้เป็นของแม่ของเธอ พิมจำได้ว่าตอนที่แม่เสียไป พ่อเก็บของใช้ส่วนตัวของแม่ไว้ในกล่องใบนี้ และไม่เคยมีใครแตะต้องมันอีกเลยนอกจากพ่อ พิมไม่เคยกล้าเปิดดูมัน เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอยิ่งคิดถึงแม่ แต่ในคืนนี้ ความรู้สึกบางอย่างกลับกระตุ้นให้เธออยากรู้เรื่องราวของแม่มากขึ้น

พิมปีนขึ้นไปหยิบกล่องไม้ลงมาอย่างระมัดระวัง กล่องใบนั้นถูกปิดล็อกด้วยกุญแจเล็กๆ ที่พิมจำได้ว่าพ่อเคยเก็บมันไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน พิมเดินไปที่โต๊ะทำงานของพ่อในห้องนอนใหญ่ และเปิดลิ้นชักออก เธอเห็นกุญแจดอกเล็กๆ วางอยู่ตรงนั้นจริงๆ พิมหยิบกุญแจมาแล้วกลับไปที่กล่องไม้ เธอค่อยๆ เสียบกุญแจลงไปในรูกุญแจและบิดเบาๆ ‘แกร๊ก!’ เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบของห้อง

พิมเปิดฝากล่องออกอย่างช้าๆ ภายในกล่องมีข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของแม่หลายอย่าง ทั้งผ้าพันคอเนื้อนุ่มที่แม่ชอบใช้ รูปถ่ายเก่าๆ สมุดบันทึกเล็กๆ และซองจดหมายสีเหลืองเก่าๆ หลายซอง พิมหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู รูปถ่ายใบหนึ่งเป็นรูปแม่กับพ่อในวัยหนุ่มสาว พวกเขายิ้มให้กันอย่างมีความสุข อีกรูปหนึ่งเป็นรูปแม่กับพิมในวัยเด็ก พิมรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้เห็นรูปเหล่านั้น

แต่แล้ว สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าพันคอ พิมหยิบมันขึ้นมาอย่างลังเล มันเป็นสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเก่าแก่ และมีชื่อย่อสลักอยู่ที่มุมปกด้านล่าง ‘พ.พ.’ พิมค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกออกอย่างเบามือ หน้าแรกมีลายมือหวัดๆ ของแม่ที่เขียนเอาไว้ว่า ‘แด่...พรรณวษา’ ซึ่งเป็นชื่อจริงของแม่ พิมเลื่อนสายตาอ่านไปทีละหน้า เนื้อหาภายในเป็นเรื่องราวประจำวันของแม่ ความรู้สึก ความคิด และความทรงจำต่างๆ ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน

พิมอ่านไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าที่ถูกคั่นไว้ด้วยกลีบดอกไม้แห้งหน้าหนึ่ง เนื้อหาในหน้านั้นทำให้หัวใจของพิมเต้นระรัวราวกับกลองรบ

‘...วันนี้ฉันได้พบกับเขาอีกครั้งที่บ้านริมน้ำ เขาดูมีความสุขดีกับครอบครัวของเขา...ฉันควรจะดีใจใช่ไหม? ดีใจที่เห็นคนที่เรารักมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่ใช่ของเรา...แต่ทำไมหัวใจของฉันมันถึงเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้ การได้เห็น ‘น้อง’ เติบโตขึ้นอย่างงดงามภายใต้ร่มเงาของ ‘ครอบครัวสมบูรณ์แบบ’ ที่เขาพยายามสร้างขึ้น มันทำให้ฉันยิ่งรู้สึกผิดบาป...ฉันไม่รู้จะทนเก็บความลับนี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหน ความลับที่อาจจะทำลายทุกอย่างลงได้ หากมันถูกเปิดเผยออกมา...’

มือของพิมสั่นเทาขณะที่เธอกำลังอ่านข้อความนั้นจบ ‘เขา’ ที่แม่พูดถึงคือใคร? ‘น้อง’ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างงดงามคือใคร? และ ‘ครอบครัวสมบูรณ์แบบ’ ที่ถูกสร้างขึ้นภายใต้ความลับที่อาจทำลายทุกอย่างได้ คืออะไรกันแน่? มันไม่ใช่เรื่องราวของพ่อกับรินที่เธอเคยรู้มาอย่างแน่นอน!

พิมรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นวาบ ความจริงที่เธอคิดว่าครอบครัวได้เปิดเผยออกมาทั้งหมดแล้ว กำลังถูกตั้งคำถามอีกครั้ง ความรู้สึกของการถูกทรยศหักหลัง และความไม่เข้าใจในอดีตที่เธอคิดว่าได้คลี่คลายไปแล้วกลับมาจู่โจมเธออย่างรุนแรง พิมกำสมุดบันทึกเล่มนั้นแน่น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกเจ็บไปหมด หรือว่ายังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ซ่อนเร้นอยู่ในอดีตของครอบครัว ที่ยังไม่ถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด? ความลับที่แม่ของเธอเลือกที่จะเก็บงำไว้จนลมหายใจสุดท้าย… มันคืออะไรกันแน่?