แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางเข้ามาในห้องนอนของพิม แตะต้องผิวกายที่บอบบางของเธออย่างอ่อนโยน แต่ไม่อาจขับไล่ความมืดมิดในจิตใจที่เกาะกุมมาตลอดทั้งคืนได้ ภาพของพี่สาวที่เคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ซ้อนทับกับใบหน้าของหญิงสาวชุดขาวที่เธอเคยพบในงานเลี้ยงครั้งนั้น ความจริงที่เริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้หัวใจของพิมบีบรัดจนเจ็บปวด เธอพลิกตัวหันหน้าเข้าหาหมอน กลิ่นหอมจางๆ ของผ้าปูที่นอนไม่อาจปลอบประโลมความรู้สึกสับสนและผิดหวังที่ถาโถมเข้ามาได้
เมื่อคืนหลังจากที่เธอพยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ "นลิน" ชื่อที่ปรากฏในจดหมายและรูปถ่ายเก่าๆ ทุกช่องทางที่มี แต่กลับไม่พบร่องรอยใดๆ เลย ราวกับว่าหญิงสาวผู้นั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงบนโลกใบนี้ หรือไม่ก็ถูกลบเลือนไปอย่างจงใจ ความพยายามที่ไร้ผลยิ่งตอกย้ำความรู้สึกว่าเรื่องราวนี้ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้เพียงลำพัง พิมลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและแบบร่าง เธอหยิบกรอบรูปที่วางอยู่ขึ้นมา รูปนั้นเป็นรูปเธอถ่ายคู่กับพ่อในวันรับปริญญา พ่อของเธอยิ้มอย่างอบอุ่น ดวงตาฉายแววภาคภูมิใจ แต่ในวันนี้รอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนจะซ่อนความลับอันหนักอึ้งเอาไว้ พิมลูบไล้ไปบนใบหน้าของพ่อในรูปถ่าย น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่ได้
"พ่อคะ ทำไมพ่อถึงไม่เคยบอกพิมเลย" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ทำไมพ่อถึงเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว"
ความรู้สึกผิดหวังปนกับความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ พิมไม่เคยคิดเลยว่าพ่อผู้เป็นที่รักและเป็นเหมือนหลักยึดเดียวในชีวิตของเธอ จะมีความลับที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ซ่อนอยู่ ความลับที่โยงใยไปถึงพี่สาวที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ความลับที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งและถูกหลอกลวงมาตลอดชีวิต
เธอตัดสินใจว่าจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เธอจะต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนลิน ทำไมเธอถึงหายไปจากชีวิตของพ่อ และทำไมพ่อถึงเลือกที่จะปิดบังเรื่องนี้จากเธอ
พิมอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทำงานที่เรียบร้อย แต่แววตาของเธอยังคงฉายแววความกังวล เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อ สายตาไปสะดุดอยู่ที่ชื่อของ "คุณอาทิตย์" ชายหนุ่มผู้เป็นที่ปรึกษาและเพื่อนสนิทของเธอมาโดยตลอด อาทิตย์เป็นคนเดียวที่เธอรู้สึกว่าสามารถพูดคุยเรื่องส่วนตัวได้ทุกเรื่อง และเขาก็เป็นคนที่มีความรู้กว้างขวาง อาจจะพอช่วยเธอหาข้อมูลบางอย่างได้
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก "ฮัลโหล อาทิตย์" เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย "พิม? มีอะไรหรือเปล่า เสียงดูไม่ค่อยดีเลย" อาทิตย์ตอบกลับมาด้วยความเป็นห่วง "ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยน่ะ" พิมบอก "เรื่องส่วนตัวมากๆ เลย" "ได้สิ มาเจอฉันที่ร้านกาแฟใกล้ๆ ออฟฟิศเธอได้ไหม สักสิบโมง" อาทิตย์เสนอ "ได้เลย ขอบใจนะ"
หลังจากวางสาย พิมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียวในเรื่องนี้ การได้พูดคุยกับใครสักคนอาจจะช่วยให้เธอจัดระเบียบความคิดได้ดีขึ้น
เมื่อพิมมาถึงร้านกาแฟ อาทิตย์ก็นั่งรออยู่แล้ว เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ พิมสั่งกาแฟแล้วนั่งลงตรงข้ามกับเขา "เกิดอะไรขึ้นกับเธอแน่พิม เธอหน้าตาไม่สดใสเลย" อาทิตย์ถามด้วยความห่วงใยจริงจัง พิมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้น ตั้งแต่การค้นพบกล่องจดหมายเก่าๆ รูปถ่ายของนลิน และความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาเมื่อรู้ว่าพ่อมีลูกสาวอีกคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้
อาทิตย์ฟังอย่างตั้งใจ ไม่ขัดจังหวะ เขามองเห็นความเจ็บปวดและความสับสนในดวงตาของพิม เมื่อพิมเล่าจบ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไงพิม การค้นพบความจริงที่ถูกเก็บงำมานานมันเจ็บปวดเสมอ" "ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี อาทิตย์ ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันกำลังพังทลายลง" พิมพูดเสียงสั่นเครือ "ใจเย็นๆ ก่อนนะพิม เรามาค่อยๆ คิดกัน" อาทิตย์ปลอบโยน "เธออยากให้ฉันช่วยอะไร" "ฉันอยากรู้เรื่องของนลินให้มากกว่านี้ ฉันพยายามหาข้อมูลแล้วแต่ไม่เจออะไรเลย" พิมบอก "เธอพอจะช่วยฉันได้ไหม" อาทิตย์พยักหน้า "ได้สิ ฉันจะลองใช้ช่องทางของฉันดู แต่ฉันบอกเธอไว้ก่อนนะพิม บางครั้งความจริงก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่เราคิดเสมอไป เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันหรือเปล่า" พิมเงยหน้ามองอาทิตย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันต้องรู้ อาทิตย์ ฉันต้องรู้ให้ได้"
อาทิตย์มองพิมด้วยความเห็นใจ เขาเข้าใจดีว่าความอยากรู้ในเรื่องของครอบครัวนั้นรุนแรงเพียงใด โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องที่ถูกปิดบังมานานแสนนาน "โอเคพิม ฉันจะช่วยเธอเต็มที่ แต่เธอต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามนะ" อาทิตย์กล่าว "ฉันสัญญา" พิมตอบ
หลังจากนั้น พิมก็กลับไปที่ออฟฟิศ แต่จิตใจของเธอก็ยังคงไม่สงบ เธอพยายามทำงานออกแบบที่ค้างอยู่ แต่สมาธิของเธอกลับกระเจิดกระเจิงไปกับเรื่องราวของนลินตลอดเวลา เธอจินตนาการถึงใบหน้าของพี่สาวที่ไม่เคยพบพาน เธอสงสัยว่านลินเป็นคนแบบไหน เธอมีชีวิตอย่างไร และทำไมเธอถึงหายไปจากชีวิตของพ่อ
ในตอนบ่าย พิมได้รับโทรศัพท์จากอาทิตย์ "พิม ฉันเจอข้อมูลบางอย่างแล้ว" เสียงของอาทิตย์จริงจัง หัวใจของพิมเต้นระรัว "อะไรเหรอ อาทิตย์" "มันเป็นข้อมูลเก่ามาก และค่อนข้างละเอียดอ่อน ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันแบบส่วนตัว" อาทิตย์กล่าว "ได้เลย คืนนี้เธอว่างไหม" พิมถาม "ว่างสิ ฉันจะไปหาเธอที่คอนโด"
พิมวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนกับความกังวล ข้อมูลที่อาทิตย์ค้นพบคืออะไรกันแน่ มันจะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่เธอต้องการ หรือจะยิ่งทำให้เรื่องราวซับซ้อนมากขึ้นไปอีก
เมื่ออาทิตย์มาถึงคอนโดของพิมในตอนค่ำ เขานำแฟ้มเอกสารเก่าๆ มาด้วยหลายแฟ้ม พิมชงชาให้เขา แล้วทั้งสองก็นั่งลงที่โซฟา "ฉันเจอข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อนลิน นามสกุลเดียวกับพ่อเธอ" อาทิตย์เปิดแฟ้มแรก "เธอเกิดเมื่อประมาณสามสิบกว่าปีที่แล้ว ซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่พ่อเธอเพิ่งเริ่มต้นธุรกิจใหม่ๆ" พิมฟังอย่างตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ "จากข้อมูลที่ฉันหามาได้ นลินเป็นลูกสาวคนโตของพ่อเธอ กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ชื่อว่า... รัตนา" อาทิตย์พูดชื่อที่พิมไม่เคยได้ยินมาก่อน "รัตนา?" พิมทวนคำ "ใช่ รัตนา เธอเป็นพนักงานในบริษัทของพ่อเธอในสมัยนั้น" อาทิตย์อธิบาย "ดูเหมือนว่าพ่อเธอจะมีความสัมพันธ์กับรัตนา ก่อนที่จะแต่งงานกับแม่ของเธอ" คำพูดของอาทิตย์เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของพิม เธอไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของเธอจะมีอดีตที่ซับซ้อนเช่นนี้ พ่อของเธอมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นก่อนที่จะแต่งงานกับแม่ และมีลูกสาวด้วยกัน! "แล้ว... แล้วเกิดอะไรขึ้นกับนลินกับรัตนาคะ" พิมถามเสียงสั่น "จากข้อมูลที่ฉันหามาได้ รัตนาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อนลินยังเด็กมาก" อาทิตย์ตอบ "หลังจากนั้นพ่อเธอก็รับนลินมาอยู่ด้วย แต่ดูเหมือนว่า... มันจะมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้น" อาทิตย์เปิดแฟ้มอีกแฟ้มหนึ่ง ซึ่งมีเอกสารเกี่ยวกับคดีความเก่าๆ และรายงานทางจิตวิทยา "นลินมีปัญหาทางสุขภาพจิต เธอมีอาการซึมเศร้าอย่างรุนแรงหลังจากแม่ของเธอเสียชีวิต" อาทิตย์อธิบาย "และดูเหมือนว่าเธอจะปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในบ้านของพ่อเธอไม่ได้" พิมรู้สึกเหมือนมีก้อนจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพของนลินในรูปถ่ายที่ดูเศร้าสร้อยผุดขึ้นมาในความคิด "พ่อพยายามจะช่วยเธอ แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเลวร้ายลงเรื่อยๆ" อาทิตย์กล่าวต่อ "มีบันทึกว่านลินเคยพยายามทำร้ายตัวเองหลายครั้ง และในที่สุด พ่อเธอก็ตัดสินใจส่งเธอไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเฉพาะทางแห่งหนึ่งในต่างประเทศ" "ต่างประเทศ?" พิมอุทาน "ที่ไหนคะ" "เยอรมนี" อาทิตย์ตอบ "โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นที่รู้จักดีในการรักษาผู้ป่วยที่มีปัญหาทางจิตเวชที่ซับซ้อน" "แล้ว... แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ" พิมถามด้วยความกระวนกระวาย "หลังจากนั้น... ข้อมูลก็ขาดหายไป" อาทิตย์บอก "ดูเหมือนว่าพ่อเธอจะพยายามปกปิดเรื่องนี้อย่างถึงที่สุด ไม่มีใครรู้ว่านลินเป็นอย่างไรบ้างหลังจากนั้น" พิมรู้สึกชาไปทั้งตัว ความจริงที่เธอค้นพบมันรุนแรงและเจ็บปวดเกินกว่าที่เธอจะรับไหว พ่อของเธอมีลูกสาวอีกคนหนึ่ง ซึ่งมีปัญหาทางจิตเวช และถูกส่งไปรักษาตัวในต่างประเทศ โดยที่เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย "พ่อ... พ่อทำไมถึงทำแบบนี้" พิมพึมพำ น้ำตาเริ่มไหลริน "ฉันคิดว่าพ่อเธอคงมีเหตุผลของเขาพิม" อาทิตย์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "บางทีเขาอาจจะคิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน" "แต่ทำไมถึงไม่บอกฉัน ทำไมถึงเก็บเป็นความลับมาตลอดชีวิต" พิมถามด้วยความเจ็บปวด "ฉันเป็นลูกสาวของเขานะ" "ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอพิม" อาทิตย์ปลอบโยน "แต่เรื่องแบบนี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะตัดสินได้ง่ายๆ" พิมก้มหน้าลงซบฝ่ามือ เธอร้องไห้อย่างเงียบๆ อาทิตย์นั่งอยู่ข้างๆ เธอ ปล่อยให้เธอระบายความรู้สึกออกมา เขาไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อปลอบโยนเธอในเวลานี้ เพราะความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าคำพูดใดๆ จะเยียวยาได้ หลังจากพิมร้องไห้จนพอใจ เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอบวมแดง แต่แววตาของเธอกลับฉายแววความมุ่งมั่นอีกครั้ง "ฉันต้องไปตามหานลิน" พิมกล่าว "ฉันต้องรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง" อาทิตย์มองพิมด้วยความตกใจ "เธอแน่ใจเหรอพิม มันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิดนะ" "ฉันแน่ใจ" พิมตอบอย่างหนักแน่น "ฉันต้องทำเพื่อพ่อ และเพื่อตัวฉันเอง" อาทิตย์ถอนหายใจ "โอเค ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว ฉันจะช่วยเธออย่างเต็มที่" พิมส่งยิ้มบางๆ ให้กับอาทิตย์ รู้สึกขอบคุณในความช่วยเหลือของเขาอย่างสุดซึ้ง การค้นพบความจริงเกี่ยวกับนลินทำให้เธอเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็จุดประกายความหวังและความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขเรื่องราวในอดีตที่ถูกปกปิดเอาไว้ เธอจะต้องตามหานลินให้เจอ และไขปริศนาทั้งหมดที่พ่อของเธอเก็บงำมาตลอดชีวิต เพื่อให้ความลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของอดีตได้ปรากฏสู่แสงสว่างเสียที
ลับแลใจรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก