ตอนที่ 10 — บทที่ 10: บทส่งท้าย

ลมหนาวสุดท้ายของเหมันต์กาลพัดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงไอเย็นระรวยระริกก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนของฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดสีทองสาดส่องลงมาบนผืนแผ่นดินที่เริ่มผลิใบอ่อนสีเขียวขจี ดอกไม้ป่าเล็กๆ แย้มกลีบชูช่อรับอรุณ พลางส่งกลิ่นหอมละมุนลอยมาตามสายลม

บนเส้นทางคดเคี้ยวที่ทอดตัวผ่านหุบเขาและป่าไม้เขียวครึ้ม สองร่างก้าวเดินเคียงข้างกันอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ามั่นคงและเปี่ยมสุข ‌เว่ยเฉินในชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างามตามธรรมชาติของบุรุษผู้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง เขาหันไปมองซิวหลิงที่เดินอยู่ข้างกาย นางในชุดสีขาวบริสุทธิ์งดงามราวกับเทพธิดาที่ก้าวลงมาจากสรวงสวรรค์ รอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่ม ดวงตาคู่สวยทอประกายระยิบระยับเมื่อมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า

"อีกไม่นานก็จะถึงแล้ว ซิวหลิง" เว่ยเฉินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาอบอุ่นและนุ่มนวล ​"หมู่บ้านเล็กๆ ที่ข้าเติบโตมา"

ซิวหลิงพยักหน้าเบาๆ "ข้ารอคอยที่จะได้เห็นมัน" นางตอบ ดวงตาของนางฉายแววตื่นเต้นระคนความสงบสุข "และรอคอยที่จะได้พบท่านแม่ของเจ้า"

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงของเว่ยเฉิน ภาพของบ้านหลังเล็กๆ ‍ที่มีรั้วไม้เก่าๆ ล้อมรอบ เสียงหัวเราะของมารดาที่ก้องกังวานอยู่ในความทรงจำเสมอมา ไม่ว่าเขาจะไปที่ใด ไม่ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายร้ายแรงเพียงใด เสียงนั้นก็ยังคงเป็นเหมือนแสงนำทางให้เขากลับมาเสมอ

เมื่อทั้งสองก้าวพ้นจากแนวป่า หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ‌มันยังคงเป็นหมู่บ้านเดิมที่เขาจากมาเมื่อหลายปีก่อน ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปมากนัก บ้านเรือนไม้หลังเล็กๆ ปลูกเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้นจากปล่องไฟของแต่ละบ้าน กลิ่นหอมของอาหารลอยมาตามลม ชวนให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานบนลานดินหน้าหมู่บ้าน ‍เสียงหัวเราะสดใสของพวกเขาดังก้องไปทั่ว เมื่อเห็นคนแปลกหน้าสองคนเดินเข้ามาใกล้ เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งก็วิ่งไปตามผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน ไม่นานนัก ผู้คนในหมู่บ้านก็เริ่มออกมามองดูด้วยความสงสัย

แต่แล้ว สายตาของเว่ยเฉินก็ไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กๆ ของสตรีผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หน้าบ้านหลังคุ้นตา นางกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บผักในสวนเล็กๆ ​ข้างบ้าน ผมสีดอกเลาของนางถูกมัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย แม้จะผ่านกาลเวลามานานเพียงใด รูปร่างของนางก็ยังคงเป็นภาพจำที่ชัดเจนในใจของเขา

"ท่านแม่!" เว่ยเฉินเปล่งเสียงเรียกออกไปอย่างไม่อาจเก็บงำความรู้สึกตื้นตันใจได้อีกต่อไป

สตรีผู้นั้นชะงักมือที่กำลังเด็ดผัก นางเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้าหมองเมื่อต้องจากบุตรชายอันเป็นที่รักไปนานหลายปี บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นบุรุษหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

"เฉิน... ​เฉินลูกแม่!" เสียงของนางสั่นเครือ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาคู่เหี่ยวย่น นางรีบวางตะกร้าผักในมือลง แล้ววิ่งตรงเข้ามากอดบุตรชายสุดที่รักเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง

เว่ยเฉินโอบกอดมารดาตอบอย่างอบอุ่น เขาสัมผัสได้ถึงความรักที่เปี่ยมล้นจากอ้อมกอดนี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ​ของดินและสมุนไพรที่ติดตัวมารดาเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก เป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้านอย่างแท้จริง

"ลูกกลับมาแล้ว ท่านแม่" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ซบหน้าลงบนไหล่ของมารดาอย่างออดอ้อน

ซิวหลิงยืนมองภาพความผูกพันของแม่ลูกคู่นั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่นในใจ นางรู้สึกถึงความสุขที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตที่ผ่านมาของนางที่เต็มไปด้วยการฝึกฝนและภาระหน้าที่

เมื่อมารดาของเว่ยเฉินคลายอ้อมกอดออก นางก็หันมามองซิวหลิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา "นี่คือ..."

"ซิวหลิงครับท่านแม่" เว่ยเฉินแนะนำ "นางคือ... คู่ชีวิตของลูก"

มารดาของเว่ยเฉินมองซิวหลิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง "งดงามเหลือเกิน" นางเอ่ย พลางยื่นมือไปจับมือของซิวหลิงอย่างอ่อนโยน "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะลูก"

ซิวหลิงโค้งคำนับเล็กน้อย "ขอบพระคุณท่านแม่" นางตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงใจ

การกลับมาของเว่ยเฉินสร้างความยินดีให้แก่ชาวบ้านเป็นอย่างมาก พวกเขาต่างออกมาต้อนรับและสอบถามเรื่องราวต่างๆ อย่างไม่ขาดสาย เว่ยเฉินเล่าเรื่องราวการเดินทางและการผจญภัยของเขาให้ทุกคนฟังอย่างกระชับ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ชาวบ้านรู้สึกตื่นเต้นและภาคภูมิใจในตัวของเขา

ชีวิตในหมู่บ้านเริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่ายและสงบสุข เว่ยเฉินใช้เวลาส่วนใหญ่ช่วยมารดาทำนา ปลูกผัก และดูแลสัตว์เลี้ยงในไร่นาที่เคยเป็นของบิดาของเขา มือที่เคยจับดาบเพื่อต่อสู้กับอธรรม บัดนี้กลับมาจับจอบเสียมและคันไถอย่างคล่องแคล่ว แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาบนผืนนาข้าวสีเขียวขจี อากาศบริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินและกลิ่นหญ้า ทำให้เขารู้สึกถึงความสุขที่แท้จริง

ในขณะเดียวกัน ซิวหลิงก็ปรับตัวเข้ากับชีวิตในหมู่บ้านได้อย่างรวดเร็ว นางไม่ได้เป็นเพียงสตรีผู้สูงศักดิ์หรือจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจอีกต่อไป นางกลายเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านอย่างกลมกลืน นางใช้ความรู้และประสบการณ์ที่สั่งสมมาสอนวิชาดาบขั้นพื้นฐานให้แก่เด็กๆ ในหมู่บ้าน เพื่อให้พวกเขารู้จักการป้องกันตัวและฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรง

เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่กำลังฝึกดาบไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงอธิบายที่นุ่มนวลแต่ชัดเจนของซิวหลิง กลายเป็นภาพที่คุ้นตาของชาวบ้าน เด็กๆ ต่างรักและเคารพนางราวกับพี่สาวหรืออาจารย์ผู้ใจดี ซิวหลิงเองก็มีความสุขที่ได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสดใสของเด็กๆ เหล่านั้น

ยามเย็น เมื่อพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีส้มแดง เว่ยเฉินและซิวหลิงมักจะนั่งอยู่บนระเบียงบ้านไม้หลังเล็กๆ ของพวกเขา มองดูทิวทัศน์ของหมู่บ้านที่เงียบสงบ แสงไฟจากตะเกียงเริ่มส่องสว่างขึ้นทีละดวง เสียงหรีดหริ่งเรไรดังระงมไปทั่วบริเวณ

"เจ้ามีความสุขไหม ซิวหลิง" เว่ยเฉินเอ่ยถามพลางโอบไหล่นางเบาๆ

ซิวหลิงซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา "มีความสุขยิ่งกว่าที่เคยฝันไว้เสียอีก เว่ยเฉิน" นางตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนี้จะนำมาซึ่งความสงบสุขได้มากเพียงนี้"

"ข้าก็เช่นกัน" เว่ยเฉินกล่าว "ดาบสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์ได้นำพาข้าไปสู่การผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ ได้พบกับผู้คนมากมาย ได้ต่อสู้กับความชั่วร้าย แต่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ ก็คือชีวิตเช่นนี้"

ดาบสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์... อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด บัดนี้ถูกเก็บรักษาไว้ในวิหารบนยอดเขาที่สูงที่สุดของเทือกเขาแห่งนี้ มันถูกวางไว้บนแท่นบูชาอย่างสง่างาม เปล่งประกายเรืองรองอยู่ภายใต้แสงจันทร์และดวงดาวที่ส่องลงมาผ่านช่องว่างบนเพดานวิหาร

วิหารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยชาวบ้านเพื่อเป็นที่ระลึกถึงวีรกรรมของเว่ยเฉินและซิวหลิง และเพื่อเป็นที่เก็บรักษาดาบศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านเชื่อว่าดาบเล่มนี้จะยังคงอยู่ตรงนั้น รอคอยวันที่โลกต้องการมันอีกครั้ง หากความมืดมิดกลับมาคุกคามผืนแผ่นดินนี้อีกครั้ง ดาบเล่มนี้ก็จะส่องแสงนำทางให้ผู้กล้าคนใหม่ปรากฏตัวขึ้น

แต่ในวันนี้ โลกสงบสุข ปราศจากภัยคุกคามจากอธรรม ผู้คนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและปลอดภัย เว่ยเฉินและซิวหลิง ผู้กล้าทั้งสอง ได้พักผ่อนจากการต่อสู้ พวกเขาไม่ได้ต้องการชื่อเสียง ไม่ได้ต้องการอำนาจ สิ่งที่พวกเขาต้องการคือการได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข สร้างครอบครัว และเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนที่อบอุ่น

พวกเขาเดินจับมือกันไปตามเส้นทางเล็กๆ ในยามค่ำคืน แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนใบหน้าของทั้งคู่ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ

"เจ้าคิดว่าดาบเล่มนั้นจะถูกชักออกมาอีกครั้งไหม" ซิวหลิงเอ่ยถามขึ้นเบาๆ

เว่ยเฉินยิ้ม "หวังว่าคงจะไม่" เขาตอบ "หวังว่าโลกจะยังคงสงบสุขเช่นนี้ไปอีกนานแสนนาน"

"แล้วถ้าหากมันไม่เป็นเช่นนั้นเล่า"

"ถ้าหากมันไม่เป็นเช่นนั้น" เว่ยเฉินหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับซิวหลิง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบ "ข้าเชื่อว่าจะมีผู้กล้าคนใหม่ปรากฏขึ้นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม พวกเขาจะรับช่วงต่อจากเรา และปกป้องโลกใบนี้ต่อไป"

ซิวหลิงพยักหน้า นางรู้ดีว่าคำพูดของเว่ยเฉินนั้นเป็นความจริง โลกนี้ไม่เคยขาดแคลนผู้กล้า เพียงแต่บางครั้ง พวกเขาอาจจะยังไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง

ทั้งสองเดินกลับมาถึงบ้าน มารดาของเว่ยเฉินกำลังนั่งถักผ้าอยู่ใต้แสงตะเกียง นางเงยหน้าขึ้นมองบุตรชายและบุตรสะใภ้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

"กลับมาแล้วหรือลูก" นางเอ่ย

"ครับท่านแม่" เว่ยเฉินตอบ พลางเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มารดา ซิวหลิงก็เดินตามไปนั่งลงข้างๆ เว่ยเฉิน

ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบและอบอุ่น เสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนาที่เรียบง่ายเติมเต็มความสุขให้กับบ้านหลังเล็กๆ หลังนี้

เพราะบางครั้ง ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่การปราบมารหรือการพิชิตโลก แต่คือการค้นพบความสุขที่แท้จริงในชีวิตธรรมดา การได้อยู่กับคนที่รัก การได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา การได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า "บ้าน" นั่นต่างหากคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ชีวิตจะมอบให้ได้

และสำหรับเว่ยเฉินและซิวหลิง พวกเขาได้ค้นพบชัยชนะที่แท้จริงนั้นแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาแห่งนี้ ภายใต้แสงจันทร์และดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับ พวกเขาได้เขียนบทสรุปของเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ของตนเอง ด้วยปากกาแห่งความรักและความสงบสุข.