แสงสีครามของดาบสายฟ้าสาดส่องกระทบใบหน้าของเว่ยเฉิน สะท้อนความหนักอึ้งในแววตาของเขา ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังและปราบปรามมารร้าย บัดนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์ผู้หลงผิดไปในเส้นทางมืดมิด เว่ยเฉินรู้ดีแก่ใจว่าดาบสายฟ้ามิได้ถูกสร้างมาเพื่อเข่นฆ่าผู้ที่ยังคงมีเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ แม้จิตใจจะแปดเปื้อนไปด้วยความแค้นเคืองเพียงใดก็ตาม มันถูกสร้างมาเพื่อปราบมารร้ายที่ไร้ซึ่งสำนึกผิดชอบชั่วดีอย่างแท้จริง และเหลียนฟาน… ไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นเพียงมนุษย์ผู้ถูกความเจ็บปวดกัดกินจนมืดบอด เขาต้องหาวิธีอื่น วิธีที่จะหยุดยั้งเพื่อนเก่าผู้นี้ โดยไม่ต้องให้ดาบสายฟ้าต้องหลั่งเลือดของมนุษย์
“เหลียนฟาน” เว่ยเฉินเอ่ยเรียกชื่อนั้นแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความหนักแน่น เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลานประลองที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้และพลังงานมืดที่คุกรุ่น “ข้าพเจ้าเข้าใจ… เข้าใจดีว่าเจ้าเจ็บปวดเพียงใด”
ดวงตาของเหลียนฟานที่เคยฉายแววของความผิดหวังและโกรธแค้น บัดนี้กลับมืดมิดราวห้วงเหวไร้ก้นบึ้ง พลังงานสีดำทะมึนแผ่ออกมาจากร่างของเขาเป็นระลอก คล้ายเกราะกำบังที่ปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่างจากโลกภายนอก ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความทรมานที่สั่งสมมานานปี “เจ้าจะเข้าใจอะไร! เจ้าผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ไม่เคยต้องลิ้มรสความขมขื่นของการถูกทอดทิ้ง!”
“ถูกขับออกจากสำนัก… ถูกทอดทิ้ง… ถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ” เว่ยเฉินกล่าวต่อ พยายามใช้ถ้อยคำที่นุ่มนวลที่สุด เพื่อแทรกซึมผ่านกำแพงแห่งความมืดมิดที่โอบล้อมเหลียนฟาน “ข้าพเจ้ารู้ว่าบาดแผลเหล่านั้นมันฝังลึกเพียงใด แต่นี่… นี่ไม่ใช่วิธีแก้แค้น ไม่ใช่วิธีที่จะเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเจ้า”
“เจ้าไม่รู้อะไรเลย!” เหลียนฟานตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ระเบิดออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ พลังงานมืดรอบกายเขาปะทุขึ้นอีกครั้ง คล้ายจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า “เจ้าไม่เคยถูกหักหลัง! ไม่เคยถูกคนที่เชื่อใจที่สุดผลักไส! ไม่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเศษขยะที่ไร้ค่า!”
เว่ยเฉินหลับตาลงชั่วครู่ ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในห้วงความคิด วันที่เหลียนฟานยังเป็นศิษย์น้องผู้ร่าเริง วันที่เขายังคงเปี่ยมด้วยความฝันและความมุ่งมั่นที่จะเป็นผู้พิทักษ์คุณธรรม วันที่ดวงตาของเขายังคงสุกใสด้วยประกายแห่งความหวัง ภาพเหล่านั้นช่างแตกต่างจากชายผู้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ราวฟ้ากับเหว
“ข้าพเจ้าอาจไม่เคยประสบกับความเจ็บปวดแบบที่เจ้าต้องเผชิญ” เว่ยเฉินยอมรับด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “แต่ข้าพเจ้ารู้ว่าความโกรธและความเจ็บปวดนั้นมันร้ายกาจเพียงใด มันสามารถบิดเบือนจิตใจของเรา ทำให้เรามองเห็นแต่ความมืดมิด และตัดสินใจในสิ่งที่ผิดพลาด”
ดาบสายฟ้าในมือของเว่ยเฉินสั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับมันเองก็รับรู้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้เป็นนาย เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเหลียนฟาน พยายามค้นหาประกายแห่งความเป็นมนุษย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่เบื้องหลังความมืดมิดนั้น “แต่ถึงกระนั้น… มันก็ยังไม่สายเกินไปเหลียนฟาน”
คำว่า ‘ยังไม่สายเกินไป’ คล้ายเป็นหยดน้ำทิพย์ที่หยาดลงบนเปลวเพลิงแห่งความแค้นของเหลียนฟาน ชั่วขณะหนึ่ง ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวของเขาก็ชะงักงัน การโจมตีที่กำลังจะปะทุขึ้นหยุดชะงักกลางอากาศ ดวงตาที่เคยเป็นสีดำสนิทราวกับไร้ชีวิต เริ่มมีประกายสีเทาเลือนรางปรากฏขึ้น คล้ายกับว่าเศษเสี้ยวของจิตสำนึกกำลังพยายามต่อสู้กับพลังงานมืดที่เข้าครอบงำ
เว่ยเฉินเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เขาไม่รอช้าที่จะสานต่อ “เจ้ายังสามารถกลับมาได้ เหลียนฟาน กลับมาเป็นเหลียนฟานคนเดิมที่ข้าพเจ้ารู้จัก ผู้ที่เคยมีความฝันอันบริสุทธิ์ ผู้ที่เคยสาบานว่าจะปกป้องความยุติธรรม”
ประกายสีเทาในดวงตาของเหลียนฟานขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากของเขาสั่นระริก คล้ายจะเอ่ยบางสิ่งบางอย่างออกมา แต่แล้ว… พลังงานมืดที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกของจิตใจก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง มันพุ่งเข้าครอบงำดวงตาของเขาอย่างรวดเร็ว กลืนกินประกายสีเทานั้นจนหมดสิ้น ราวกับปีศาจร้ายกำลังช่วงชิงวิญญาณกลับคืนไป
รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหลียนฟาน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและสิ้นหวัง “มันสายเกินไปแล้ว… เว่ยเฉิน”
เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของเหลียนฟานอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่แหบพร่า เย็นชา และเปี่ยมด้วยความชั่วร้าย คล้ายมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากำลังพูดผ่านร่างของเขา “ข้าพเจ้าไม่สามารถหยุดได้… ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม”
พลังงานมืดรอบกายเหลียนฟานพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุแห่งความมืดก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา เศษหินและฝุ่นผงถูกพัดปลิวว่อนไปทั่วลานประลอง บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนเป็นความกดดันที่หนักอึ้ง ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด
เว่ยเฉินกำดาบสายฟ้าแน่นขึ้น เขารู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากเหลียนฟาน พลังงานที่ไม่ได้มาจากตัวเขาเองเพียงอย่างเดียว แต่มาจากแหล่งอื่นที่ชั่วร้ายกว่า ดาบสายฟ้าส่องแสงสีครามเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะขับไล่ความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“เหลียนฟาน!” เว่ยเฉินตะโกนเรียกอีกครั้ง พยายามจะดึงสติของเพื่อนเก่ากลับมาให้ได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นไปได้ยากเต็มที “เจ้ากำลังถูกหลอกใช้! ถูกปีศาจครอบงำ!”
“ปีศาจ?” เหลียนฟานหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุก “เจ้าคิดว่าข้าพเจ้ากลัวปีศาจงั้นหรือ? ข้าพเจ้าได้กลายเป็นปีศาจไปแล้ว! ปีศาจที่เกิดจากความเจ็บปวดและความแค้นของพวกเจ้า!”
ร่างของเหลียนฟานลอยขึ้นเหนือพื้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงฉาน พลังงานมืดรวมตัวกันเป็นรูปทรงคล้ายดาบขนาดใหญ่ในมือของเขา ดาบที่ทำจากความมืดมิดบริสุทธิ์ แตกต่างจากดาบสายฟ้าของเว่ยเฉินโดยสิ้นเชิง
“ข้าพเจ้าจะแสดงให้เจ้าเห็น… ว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงเป็นอย่างไร!” เหลียนฟานคำราม พุ่งเข้าใส่เว่ยเฉินด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า การโจมตีของเขาเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นผุยผง
เว่ยเฉินหลบหลีกการโจมตีอย่างหวุดหวิด ดาบสายฟ้าในมือของเขาสะบัดออก ปล่อยกระแสไฟฟ้าสีครามเข้าปะทะกับพลังงานมืดของเหลียนฟาน เกิดเป็นประกายไฟและเสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่เป็นการต่อสู้เพื่อแย่งชิงจิตวิญญาณของเหลียนฟานกลับคืนมา เว่ยเฉินจะต้องหาวิธีที่จะปลดปล่อยเพื่อนเก่าของเขาจากพันธนาการแห่งความมืดมิดนี้ให้ได้ แม้จะต้องแลกมาด้วยสิ่งใดก็ตาม
“ข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้เจ้าจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิดไปมากกว่านี้ เหลียนฟาน!” เว่ยเฉินประกาศกร้าว ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “ไม่ว่าเจ้าจะกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ตาม ข้าพเจ้าจะดึงเจ้ากลับมาให้ได้!”
ดาบสายฟ้าในมือของเว่ยเฉินส่องแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง พลังงานสายฟ้าสีครามพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับจะประกาศสงครามกับความมืดมิดที่เข้าครอบงำเหลียนฟาน การต่อสู้ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเว่ยเฉินกำลังจะเริ่มต้นขึ้น การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยจิตวิญญาณของเพื่อนรัก และอนาคตของโลกใบนี้
เทพดาบสวรรค์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก