ตอนที่ 21 — การเผชิญหน้าในป่าอาถรรพ์

สายลมเย็นยะเยือกพัดหวีดหวิว ต้องยอดไม้น้อยใหญ่ในป่าอาถรรพ์ให้แกว่งไกวราวกับกำลังร่ายรำ อัคคีในชุดสีเข้มที่กลมกลืนกับธรรมชาติ ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองไปรอบทิศทาง ทุกเสียงกระดุกกระดิกของใบไม้ หรือแม้แต่เสียงหอบหายใจของสัตว์ป่า ก็ไม่รอดพ้นจากโสตประสาทอันละเอียดอ่อนของเขา

นับตั้งแต่จากเมืองมรกตมา ‌อัคคีก็ได้แต่เดินทางรอนแรม ฝึกฝนวิชาในป่าลึก ออกค้นหาเคล็ดวิชาที่บิดาเคยทิ้งปริศนาไว้ให้ และบางครั้งก็เข้าช่วยเหลือชาวบ้านตาดำๆ จากภัยคุกคามของเหล่าอสูรหรือโจรป่า วิชากำลังภายใน "เก้าสุริยะสยบมาร" ของเขาได้ก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว ​ผนวกกับ "เพลงดาบไร้ลักษณ์" ที่เริ่มจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกายใจ ดาบไม้ธรรมดาที่เขาพกติดตัว ยามนี้กลับมีอานุภาพไม่ด้อยไปกว่าดาบเหล็กกล้าชั้นดี

ป่าอาถรรพ์แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความลึกลับและอันตราย ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวล่วงเข้ามาลึกถึงเพียงนี้ ยกเว้นแต่ผู้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย หรือผู้ที่ต้องการแสวงหาสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ‍อัคคีอยู่ในประเภทหลัง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ เป็นพลังงานที่ทั้งบริสุทธิ์และปนเปื้อนความมืดมิดในคราวเดียวกัน คล้ายกับหยินหยางที่ดำรงอยู่คู่กัน

จู่ๆ เสียงกุกกักเบื้องหน้าก็ดังขึ้น อัคคีชะงักฝีเท้าทันที ร่างกายเกร็งเตรียมพร้อม ดาบไม้ในมือกระชับแน่น ‌เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังปราณที่รุนแรงและป่าเถื่อน ไม่ใช่พลังปราณของมนุษย์ทั่วไป หากแต่เป็นของสัตว์อสูรที่ฝึกฝนมานับร้อยปี หรืออาจจะเก่าแก่กว่านั้น

"แกร๊ก แกร๊ก!"

เงาร่างมหึมาค่อยๆ เคลื่อนออกมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า มันคือ "พยัคฆ์ทมิฬ" ‍สัตว์อสูรระดับสูงที่มีขนสีดำสนิทราวกับความมืดมิดยามค่ำคืน ดวงตาสีแดงฉานเรืองรองดุจเปลวเพลิง ปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมาจนพื้นดินสั่นสะเทือน พยัคฆ์ตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าพยัคฆ์ทั่วไปถึงสามเท่า กล้ามเนื้อแน่นหนาบ่งบอกถึงพละกำลังอันน่าเกรงขาม

พยัคฆ์ทมิฬคำรามก้อง หางที่ยาวและแข็งแกร่งฟาดพื้นดินจนเกิดหลุมลึก มันจ้องมองอัคคีด้วยแววตาอาฆาต เคยมียอดฝีมือหลายคนพยายามเข้ามาในป่าแห่งนี้เพื่อล่าพยัคฆ์ทมิฬ ​แต่ไม่มีใครรอดชีวิตกลับไปเล่าเรื่องราวได้เลย

อัคคีรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นในจิตใจ แทนที่จะหวาดกลัว เขากลับรู้สึกถึงแรงกระตุ้นให้อยากจะทดสอบพลังของตนเองกับสัตว์อสูรระดับนี้ นี่คือโอกาสอันดีที่จะผลักดันขีดจำกัดของตัวเอง

"เจ้าคงเป็นเจ้าป่าแห่งนี้สินะ" อัคคีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ

พยัคฆ์ทมิฬคำรามตอบ ไม่สนใจคำพูดของมนุษย์ผู้เย่อหยิ่ง มันย่อตัวลง ​เตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าโจมตี ในโลกของสัตว์อสูร พลังคือทุกสิ่ง และมันสัมผัสได้ว่ามนุษย์ตรงหน้ามีพลังที่น่าสนใจ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะเป็นภัยคุกคามถึงชีวิต

ชั่วพริบตา พยัคฆ์ทมิฬก็พุ่งทะยานเข้าใส่อัคคีด้วยความเร็วเหนือกว่าสายฟ้า กรงเล็บที่แหลมคมราวใบมีดโกนทั้งห้า พุ่งเข้าหมายจะฉีกกระชากร่างของเขาให้เป็นชิ้นๆ ​อัคคีไม่หลบเลี่ยง แต่กลับใช้เพลงดาบไร้ลักษณ์รับมือ เขาหมุนกายหลบกรงเล็บแรกได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับสะบัดดาบไม้ในมือออกไป

"เพลงดาบไร้ลักษณ์ – ดาราดับแสง!"

ดาบไม้ในมือของอัคคีสว่างวาบขึ้นในพริบตา ปราณสุริยะสีทองอร่ามแผ่ออกมาห่อหุ้มดาบและพุ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บของพยัคฆ์ทมิฬอย่างจัง เกิดเสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดแสงปราณแตกกระจาย พยัคฆ์ทมิฬร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด กรงเล็บของมันมีรอยไหม้เล็กน้อย แต่มันก็ยังคงพุ่งเข้าใส่อีกครั้งอย่างไม่ลดละ

อัคคีพลิกตัวหลบการโจมตีอันดุเดือดต่อเนื่อง เขารู้ดีว่าพยัคฆ์ทมิฬมีเกราะป้องกันกายที่แข็งแกร่งยากจะทะลวงผ่านได้ด้วยการโจมตีตรงๆ เขาต้องหาส่วนที่อ่อนแอที่สุดของมัน

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด พยัคฆ์ทมิฬเคลื่อนไหวรวดเร็วและทรงพลัง การโจมตีแต่ละครั้งราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ อัคคีอาศัยความคล่องตัวและเพลงดาบที่พลิกแพลงรับมือ เขาใช้ดาบไม้ปัดป้องและเบี่ยงเบนทิศทางของกรงเล็บคมกริบ ปราณสุริยะที่แผ่ออกมาจากร่าง ช่วยให้เขาสามารถต้านทานแรงกระแทกจากสัตว์อสูรยักษ์ได้

"ตูม!"

พยัคฆ์ทมิฬฟาดหางเข้าใส่อัคคีอย่างรุนแรง อัคคีรีบกระโดดหลบ หางของมันฟาดพื้นดินจนต้นไม้ใหญ่หักโค่น เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า อัคคีรู้ว่าหากถูกฟาดโดนเข้าจังๆ แม้แต่กระดูกก็คงแหลกละเอียด

เขาเริ่มปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ แทนที่จะเน้นการปะทะตรงๆ อัคคีกลับเน้นการเคลื่อนที่ที่รวดเร็วและใช้ดาบไม้โจมตีในจุดที่คาดไม่ถึง เขาพุ่งเข้าใกล้พยัคฆ์ทมิฬราวกับเงา สะบัดดาบไม้เข้าใส่ดวงตาที่เรืองแสง พยัคฆ์ทมิฬรีบหรี่ตาและใช้กรงเล็บตะปบดาบไม้ไว้

"นี่แหละ!" อัคคีฉวยโอกาสในชั่วพริบตาที่พยัคฆ์ทมิฬกำลังมุ่งความสนใจไปที่ดาบของเขา เขารวบรวมกำลังภายในทั้งหมดที่เหลืออยู่ ปล่อยหมัด "เก้าสุริยะบรรลัย" ออกไปอย่างเต็มกำลัง

"หมัดเก้าสุริยะบรรลัย – สุริยะทมิฬ!"

ปราณสุริยะสีทองเข้มข้นแปรเปลี่ยนเป็นลูกพลังงานขนาดเล็กที่พุ่งเข้ากระทบเข้าที่ซี่โครงของพยัคฆ์ทมิฬอย่างจัง บริเวณใต้รักแร้ของมันคือจุดที่อ่อนแอที่สุด พยัคฆ์ทมิฬคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนโค่นล้มลง

มันพยายามจะลุกขึ้น แต่ขาหลังของมันกลับอ่อนแรงลงไปข้างหนึ่ง อัคคีไม่รอช้า พุ่งเข้าหาพร้อมกับดาบไม้ในมือ พยัคฆ์ทมิฬใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าตะปบ แต่ก็ถูกอัคคีหลบได้อีกครั้ง

"เพลงดาบไร้ลักษณ์ – ดับสิ้นอสูร!"

อัคคีรวบรวมปราณทั้งหมดที่ปลายดาบ พุ่งดาบไม้เข้าไปที่ลำคอของพยัคฆ์ทมิฬอย่างรวดเร็วและแม่นยำที่สุด จุดที่เชื่อมต่อกับเส้นปราณชีวิตของมัน พยัคฆ์ทมิฬเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของมันกระตุกเฮือกหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาอันดุร้ายจะค่อยๆ หรี่ลงและดับวูบไปในที่สุด

ร่างมหึมาของพยัคฆ์ทมิฬล้มลงกับพื้น เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ อัคคีหอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

"ข้าทำได้..." อัคคีพึมพำกับตัวเอง

เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างของพยัคฆ์ทมิฬ สัมผัสได้ถึงพลังปราณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในร่างของมัน อัคคีใช้เคล็ดวิชาดูดซับปราณ ดึงเอาแก่นปราณอสูรของพยัคฆ์ทมิฬเข้ามาในร่างช้าๆ พลังปราณอันบริสุทธิ์และแข็งแกร่งไหลเวียนเข้าสู่เส้นลมปราณของเขา ทำให้ปราณเก้าสุริยะสยบมารแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ

ขณะที่เขากำลังดูดซับปราณอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านหลัง อัคคีชะงัก เหลือบมองไปทางต้นเสียง พบกับร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำ ผมเผ้ายาวรุงรัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แต่ดวงตากลับเฉียบคมราวกับเหยี่ยว

ชายชราผู้นั้นถือไม้เท้าที่ประดับด้วยหัวกะโหลกสัตว์อสูร กำลังยืนจ้องมองอัคคีด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"ไม่เลว... เจ้าหนุ่ม" ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เจ้าสามารถพิชิตพยัคฆ์ทมิฬได้ด้วยดาบไม้เพียงเล่มเดียว"

อัคคีรู้สึกถึงพลังปราณที่แผ่ออกมาจากชายชราผู้นี้ มันรุนแรงและลึกล้ำยิ่งกว่าพยัคฆ์ทมิฬเสียอีก เขารีบตั้งท่าเตรียมพร้อม ดาบไม้ในมือกระชับแน่น

"ท่านคือใคร?" อัคคีถามด้วยความระมัดระวัง

ชายชราหัวเราะเบาๆ "ข้าเป็นเพียงนักพรตเร่ร่อนผู้หนึ่งที่ผ่านมาทางนี้เท่านั้น... แต่ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังดูดซับแก่นปราณของพยัคฆ์ทมิฬอยู่สินะ"

แววตาของชายชราฉายแววสนใจมากขึ้น "เจ้ามีปราณเก้าสุริยะสยบมาร... ไม่ธรรมดาจริงๆ เจ้าหนุ่ม"

อัคคีตกใจเล็กน้อยที่ชายชราผู้นี้รู้ถึงวิชาที่เขากำลังฝึกฝนอยู่ นี่เป็นวิชาลับของตระกูลที่ไม่มีใครควรจะรู้

"ท่านรู้ได้อย่างไร?" อัคคีถามอย่างสงสัย

ชายชราเลิกคิ้ว "กลิ่นอายของปราณเก้าสุริยะสยบมารนั้นโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ไม่มีทางที่ข้าจะไม่รู้... ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังมีพลังแห่งจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่ภายใน... เจ้าคือผู้ถูกเลือกสินะ"

คำพูดของชายชราทำให้หัวใจของอัคคีเต้นรัว "ผู้ถูกเลือก?"

"ใช่... ผู้ถูกเลือกที่จะมาเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของโลกนี้" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่เส้นทางของเจ้านั้นยังอีกยาวไกลนัก เจ้ายังอ่อนแอเกินไปที่จะเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่แท้จริง"

อัคคีขมวดคิ้ว "ภัยคุกคามที่แท้จริง?"

"นิกายเมฆาโลหิต..." ชายชราเอ่ยชื่อออกมาอย่างช้าๆ "เงาแห่งความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้าปกคลุมแผ่นดินนี้ พวกมันกำลังรวบรวมพลังเพื่อปลุกชีพจอมมารโบราณ และเมื่อวันนั้นมาถึง โลกนี้จะตกอยู่ในความมืดมิดชั่วนิรันดร์"

อัคคีเคยได้ยินชื่อนิกายเมฆาโลหิตมาบ้างจากคำบอกเล่าของชาวบ้าน พวกมันคือกลุ่มผู้ฝึกวิชามารที่ชั่วร้าย ก่อความเดือดร้อนไปทั่ว แต่ไม่เคยคิดว่าพวกมันจะมีแผนการที่ยิ่งใหญ่และชั่วร้ายถึงเพียงนี้

"แล้วข้าจะหยุดพวกมันได้อย่างไร?" อัคคีถามด้วยความมุ่งมั่น

ชายชราจ้องมองอัคคีอย่างพิจารณา "เจ้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้... เจ้าต้องบรรลุถึงขั้นสูงสุดของเก้าสุริยะสยบมาร และค้นพบพลังที่แท้จริงของ 'เทพดาบสวรรค์' ที่ซ่อนอยู่ในตัวเจ้า"

"เทพดาบสวรรค์?" อัคคีทวนคำ เขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินคำนี้มาก่อน แต่จำไม่ได้ว่าที่ไหน

"มันคือวิชาที่ถูกลืมเลือนไปนับพันปี เป็นวิชาที่ทรงอานุภาพที่สุดในโลกนี้ และมีเพียงผู้ถูกเลือกเท่านั้นที่จะสามารถปลุกพลังของมันขึ้นมาได้" ชายชรากล่าวพลางยกไม้เท้าขึ้นชี้ไปยังหน้าผาแห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังหมู่ต้นไม้ใหญ่ "เบื้องหลังหน้าผานั้น มีถ้ำโบราณแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ ภายในถ้ำนั้นมีเคล็ดวิชาที่แท้จริงของ 'เพลงดาบไร้ลักษณ์' ซ่อนอยู่ หากเจ้าสามารถผ่านบททดสอบของมันได้ เจ้าก็จะก้าวเข้าใกล้คำว่า 'เทพดาบสวรรค์' มากขึ้นอีกก้าวหนึ่ง"

อัคคีมองตามทิศทางที่ชายชราชี้ไป เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากบริเวณนั้น เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และเก่าแก่

"ท่านกำลังชี้ทางให้ข้าหรือ?" อัคคีถาม

ชายชราพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าเพียงแต่บอกเส้นทางให้เจ้าเลือกเดินเท่านั้น... แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก นิกายเมฆาโลหิตนั้นมีสายลับอยู่ทุกหนแห่ง พวกมันจะจับตาดูผู้ที่มีแววว่าจะเติบโตเป็นภัยคุกคาม และเจ้าก็คือหนึ่งในนั้น"

"ข้าเข้าใจแล้ว" อัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะแข็งแกร่งขึ้น และจะหยุดยั้งพวกมันให้ได้"

ชายชรายิ้มบางๆ "ดี... ขอให้เจ้าโชคดี"

จากนั้น ชายชราก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ร่างของเขาค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิดของป่าอาถรรพ์ ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน

อัคคีจ้องมองไปทางที่ชายชราจากไป หัวใจของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือเป้าหมายของเขาได้ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัดแล้ว

นิกายเมฆาโลหิต... จอมมารโบราณ... เทพดาบสวรรค์...

เส้นทางเบื้องหน้าของเขายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกมุ่งมั่นเท่านี้มาก่อน อัคคีหันกลับมามองร่างของพยัคฆ์ทมิฬที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขาใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการดูดซับแก่นปราณของมันจนหมดสิ้น

เมื่อปราณเก้าสุริยะสยบมารของเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ อัคคีก็รู้สึกถึงพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล เขาเก็บดาบไม้เข้าฝัก และหันหน้าไปยังทิศทางของหน้าผาที่ชายชราได้ชี้บอก

"ถ้ำโบราณ... เคล็ดวิชาเพลงดาบไร้ลักษณ์ที่แท้จริง... และเทพดาบสวรรค์" อัคคีพึมพำกับตัวเอง "ข้าจะไปที่นั่น และจะฝึกฝนจนกว่าจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องโลกใบนี้"

แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องร่างของอัคคี ทำให้เงาของเขาทอดยาวไปเบื้องหน้า ราวกับเป็นเงาของนักรบผู้กล้าหาญที่กำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิรบอันยิ่งใหญ่ การเดินทางครั้งใหม่ของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะเป็นการเดินทางที่เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของโลกนี้ไปตลอดกาล