ตอนที่ 22 — เพลงดาบไร้เงา

อัคคีใช้เวลาเดินเท้าเกือบครึ่งวันกว่าจะมาถึงหน้าผาที่ชายชราลึกลับชี้บอก หน้าผาแห่งนี้สูงชันเสียดฟ้า ปกคลุมไปด้วยต้นไม้เถาวัลย์หนาแน่น ยากจะมองเห็นทางเข้าถ้ำที่ชายชรากล่าวถึงได้ อัคคีใช้พลังปราณเก้าสุริยะสยบมารแผ่ออกไปสัมผัสรอบบริเวณอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงกระแสปราณโบราณที่ไหลเวียนอยู่ภายในหน้าผาแห่งนี้ เป็นปราณที่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างยิ่ง

"มันต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ" อัคคีพึมพำกับตัวเอง

เขาปีนป่ายขึ้นไปตามหน้าผาที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และโขดหินแหลมคม ‌พลังปราณที่แข็งแกร่งทำให้เขามีพละกำลังและความคล่องตัวเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป เขาหลบหลีกกับดักธรรมชาติและปีนป่ายขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงจุดที่รู้สึกถึงปราณโบราณเข้มข้นที่สุด

เบื้องหน้าของเขาคือปากถ้ำขนาดเล็กที่ถูกซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตกที่ไหลลงมาจากยอดผา อัคคีแหวกม่านน้ำตกเข้าไป ภายในถ้ำมืดมิดและชื้นแฉะ เขาจุดคบเพลิงที่เตรียมมา ส่องสว่างไปรอบๆ ถ้ำ

ผนังถ้ำเต็มไปด้วยภาพสลักโบราณที่เลือนราง ​เป็นรูปของนักรบถือดาบในท่วงท่าต่างๆ อัคคีเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโถงถ้ำขนาดใหญ่ที่สุด ใจกลางโถงมีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนแท่นหินนั้นมีแท่นศิลาจารึกสีขาวนวลวางอยู่ แสงเรืองรองอ่อนๆ แผ่ออกมาจากแท่นศิลาจารึกนั้น ทำให้ภายในถ้ำสว่างไสวขึ้นเล็กน้อย

อัคคีเดินเข้าไปใกล้แท่นศิลาจารึก ‍สัมผัสได้ถึงพลังปราณอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากมัน บนแท่นศิลาจารึกมีอักษรโบราณสลักอยู่ อัคคีไม่เคยเห็นอักษรเหล่านี้มาก่อน แต่ด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่งของเขา เขาสามารถสัมผัสและเข้าใจความหมายของมันได้

"เพลงดาบไร้เงา... เคล็ดวิชาสูงสุดแห่งเพลงดาบไร้ลักษณ์... ผู้ฝึกฝนต้องมีจิตใจบริสุทธิ์ ดาบเป็นหนึ่งเดียวกับกายใจ ‌ไร้ซึ่งรูป ไร้ซึ่งเงา ดุจสายลมที่พัดผ่าน ไร้ร่องรอย..."

อัคคีอ่านข้อความบนแท่นศิลาจารึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด เคล็ดวิชาที่แท้จริงของเพลงดาบไร้ลักษณ์

เขานั่งลงบนพื้นถ้ำ หลับตาลง ‍รวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าสู่จิตใจ ปล่อยให้พลังปราณจากแท่นศิลาจารึกไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา อัคคีเริ่มจินตนาการถึงท่วงท่าของเพลงดาบไร้เงาที่อธิบายไว้ในศิลาจารึก

ดาบเป็นหนึ่งเดียวกับกายใจ... ไร้ซึ่งรูป... ไร้ซึ่งเงา...

เขานึกถึงการเคลื่อนไหวของสายลมที่พัดผ่านต้นไม้ ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ นึกถึงกระแสน้ำที่ไหลริน ไม่ยึดติดกับรูปทรงใดๆ

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ​อัคคีใช้เวลาอยู่ในถ้ำแห่งนี้หลายวัน เขาฝึกฝนเพลงดาบไร้เงาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตอนแรกเขายังคงใช้ดาบไม้ในการฝึก แต่เมื่อเขาเข้าใจแก่นแท้ของวิชามากขึ้น เขาก็เริ่มที่จะฝึกโดยไม่ใช้ดาบ

เขาเคลื่อนไหวร่างกายไปมาในถ้ำอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่พลิ้วไหวไปตามสายลม ท่วงท่าของเขาไร้ซึ่งรูปแบบที่ตายตัว แต่กลับแฝงไว้ด้วยความคล่องตัวและความรุนแรงที่ยากจะคาดเดา

"เพลงดาบไร้เงา... ​ไม่ใช่แค่การใช้ดาบ แต่คือการเป็นหนึ่งเดียวกับดาบ... และเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ" อัคคีพึมพำกับตัวเอง

เขาฝึกฝนการใช้พลังปราณให้แผ่ออกมาห่อหุ้มร่างกาย ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวรวดเร็วและไร้เสียง เขาฝึกฝนการควบคุมปราณให้ไหลเวียนเข้าสู่ปลายดาบ (แม้จะไม่มีดาบอยู่ในมือ) และปลดปล่อยออกมาในจังหวะที่แม่นยำที่สุด

ยิ่งฝึกฝนมากเท่าไหร่ ​อัคคีก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพแวดล้อม เขาได้ยินเสียงของน้ำตกที่ไหลริน ได้ยินเสียงลมที่พัดผ่าน ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะ

คืนหนึ่ง อัคคีรู้สึกว่าพลังปราณในร่างกายของเขากำลังพลุ่งพล่าน เขารวบรวมสมาธิทั้งหมด ปล่อยให้ปราณเก้าสุริยะสยบมารไหลเวียนไปทั่วร่าง ก่อนจะพุ่งดาบ (ที่มองไม่เห็น) ออกไปเบื้องหน้า

"เพลงดาบไร้เงา – ดาบไร้รูป!"

ปราณสุริยะสีทองอร่ามพุ่งออกจากมือของอัคคี แผ่ขยายออกไปเป็นรูปร่างของดาบเล่มหนึ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันกลับทิ้งร่องรอยพลังปราณอันมหาศาลไว้ในอากาศ เสียงหวีดหวิวของปราณที่แหวกอากาศดังสนั่นหวั่นไหว

อัคคีลืมตาขึ้น เขามองไปยังร่องรอยพลังปราณที่ทิ้งไว้ในอากาศ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"ข้าทำได้แล้ว... ดาบไร้รูป!"

เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เพลงดาบไร้เงาไม่เพียงแต่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ยังทำให้เขามีความเข้าใจในวิชาดาบและพลังปราณอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หลังจากที่ฝึกฝนจนกระทั่งบรรลุถึงขั้น "ดาบไร้รูป" อัคคีก็รู้สึกว่าถึงเวลาที่จะต้องออกจากถ้ำแห่งนี้แล้ว เขารู้สึกว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องเรียนรู้ และภัยคุกคามของนิกายเมฆาโลหิตก็ยังคงอยู่

อัคคีเดินออกจากถ้ำโบราณ เขาแหวกม่านน้ำตกออกมา สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องร่างของเขา ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

ขณะที่เขากำลังจะก้าวลงจากหน้าผา จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง เป็นเสียงของการต่อสู้ที่ดุเดือด เสียงดาบกระทบกัน เสียงร้องของมนุษย์ และเสียงคำรามของสัตว์อสูร

อัคคีขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?"

เขารีบใช้พลังปราณเก้าสุริยะสยบมารแผ่ออกไปสัมผัส เสียงการต่อสู้มาจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากเชิงเขา เป็นหมู่บ้านที่เขาเคยผ่านเมื่อหลายวันก่อน

"นิกายเมฆาโลหิต!" อัคคีพึมพำด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

ชายชราลึกลับเคยเตือนเขาเรื่องนิกายเมฆาโลหิต อัคคีรู้ดีว่าพวกมันชั่วร้ายและโหดเหี้ยม เขาไม่สามารถอยู่เฉยได้

เขารีบกระโดดลงจากหน้าผาอย่างรวดเร็ว อาศัยความคล่องตัวจากเพลงดาบไร้เงา ทำให้เขาสามารถร่อนลงมาถึงพื้นดินได้อย่างปลอดภัยในเวลาอันสั้น

อัคคีพุ่งทะยานไปยังหมู่บ้านด้วยความเร็วสูงสุด ร่างกายของเขารวดเร็วราวกับสายลมที่พัดผ่าน ไร้ซึ่งเสียง ไร้ซึ่งเงา นี่คือพลังของเพลงดาบไร้เงา

เมื่อเขามาถึงหมู่บ้าน ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาเย็นยะเยือก ชาวบ้านหลายคนนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นบ้านเรือนถูกเผาทำลาย กลุ่มคนในชุดคลุมสีดำที่มีตราสัญลักษณ์เมฆาโลหิตปักอยู่ กำลังบุกทำร้ายชาวบ้านที่เหลืออย่างเหี้ยมโหด

ในกลุ่มคนชุดดำ มีชายคนหนึ่งที่โดดเด่นออกมา เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท มีใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำราวกับโลหิต เขาคือ "เงาโลหิต" หนึ่งในยอดฝีมือของนิกายเมฆาโลหิต ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและวิชาดาบที่รวดเร็วราวกับเงา

เงาโลหิตกำลังถือดาบยาวสีดำที่เปล่งแสงสีแดงอ่อนๆ ออกมา เขากำลังใช้ดาบสังหารชาวบ้านอย่างเลือดเย็น ราวกับกำลังเล่นสนุก

"หยุดเดี๋ยวนี้!" อัคคีตะโกนสุดเสียง

เงาโลหิตหันมามองอัคคีด้วยแววตาเย็นชา "โอ้... มีคนกล้ามาขวางทางพวกเราด้วยหรือนี่"

เขาเห็นดาบไม้ในมือของอัคคีก็หัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าจะหยุดพวกเราได้ด้วยดาบไม้เน่าๆ เล่มนี้งั้นรึ เจ้าหนุ่ม"

อัคคีไม่ตอบคำ เขาพุ่งเข้าใส่เงาโลหิตทันที ดาบไม้ในมือของเขาส่องประกายสีทองอ่อนๆ ปราณสุริยะแผ่ออกมาห่อหุ้มดาบและร่างกาย

"เพลงดาบไร้เงา – ดาราดับแสง!"

อัคคีสะบัดดาบไม้เข้าใส่เงาโลหิตอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดาบไม้ในมือของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด เงาโลหิตตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าดาบไม้เล่มนั้นจะมีความเร็วถึงเพียงนี้ เขาชักดาบยาวสีดำขึ้นมาป้องกัน

"เคร้ง!"

เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะมหาศาลทำให้เงาโลหิตต้องถอยหลังไปหลายก้าว เขามองดาบไม้ของอัคคีด้วยแววตาที่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"เป็นไปไม่ได้... ดาบไม้เน่าๆ เล่มนี้จะมีพลังถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!" เงาโลหิตพึมพำ

อัคคีไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่เงาโลหิตอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและไร้เงา ดาบไม้ในมือของเขาพลิกแพลงไปมาราวกับมีชีวิต

"เพลงดาบไร้เงา – วายุสะบั้น!"

อัคคีใช้ท่วงท่าที่รวดเร็วและคล่องตัว พุ่งเข้าโจมตีเงาโลหิตจากทุกทิศทาง เงาโลหิตต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการป้องกันการโจมตีอันดุดันของอัคคี

"ฮึ่ม! อย่ามาดูถูกข้า!" เงาโลหิตคำราม เขาเร่งพลังปราณโลหิตในร่างกายให้ไหลเวียนเข้าสู่ดาบยาวสีดำ ดาบของเขาส่องประกายสีแดงเข้มขึ้น และปลดปล่อยพลังปราณโลหิตออกมาห่อหุ้มร่างกาย

"เพลงดาบเงาโลหิต – พันดาบโลหิต!"

เงาโลหิตสะบัดดาบยาวในมืออย่างรวดเร็ว ปราณโลหิตแปรเปลี่ยนเป็นเงาดาบนับพันที่พุ่งเข้าใส่ร่มกายของอัคคีอย่างบ้าคลั่ง อัคคีรู้ว่าหากถูกโจมตีด้วยเพลงดาบนี้ เขาจะต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

เขาใช้เพลงดาบไร้เงา – ดาบไร้รูป รวบรวมปราณสุริยะทั้งหมดที่ปลายดาบ (ที่มองไม่เห็น) และพุ่งออกไปเบื้องหน้า

"ดาบไร้รูป – สุริยะพิฆาต!"

ดาบปราณสุริยะสีทองอร่ามพุ่งเข้าปะทะกับเงาดาบโลหิตนับพันอย่างจัง เกิดเสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แสงสีทองและสีแดงปะทะกันอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลระเบิดออกไปรอบทิศทาง

ชาวบ้านที่กำลังหลบหนีต่างพากันหยุดมองด้วยความหวาดกลัว ไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดถึงเพียงนี้มาก่อน

เมื่อแสงและเสียงสงบลง เงาโลหิตก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาจ้องมองอัคคีด้วยแววตาที่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าใช้พลังอะไรกันแน่!" เงาโลหิตพึมพำ

อัคคีเองก็หอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ การใช้เพลงดาบไร้เงา – ดาบไร้รูปนั้นใช้พลังปราณอย่างมหาศาล แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบไม้ในมือของเขายังคงส่องประกายสีทองอ่อนๆ

"นี่คือพลังของเพลงดาบไร้เงา... และนี่คือจุดจบของเจ้า" อัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เงาโลหิตรู้ดีว่าเขาไม่สามารถเอาชนะอัคคีได้ในตอนนี้ พลังปราณของเขาร่อยหรอไปมากแล้ว

"ฮึ่ม! อย่าเพิ่งดีใจไป เจ้าหนุ่ม! นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น นิกายเมฆาโลหิตจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งอย่างแน่นอน!" เงาโลหิตกล่าวอย่างอาฆาต ก่อนจะใช้เคล็ดวิชาหนีหายไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

สมุนของเงาโลหิตที่เหลืออยู่เห็นนายของตนหนีไป ก็พากันแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง ทิ้งไว้เพียงความเสียหายและคราบเลือด

อัคคีมองตามเงาโลหิตที่หนีไป เขาไม่ได้ตามไป เพราะเขารู้ว่าเงาโลหิตไม่ได้บาดเจ็บสาหัสพอที่จะสังหารได้ในตอนนี้ และสิ่งที่สำคัญกว่าคือการช่วยเหลือชาวบ้านที่บาดเจ็บ

เขาเดินเข้าไปช่วยเหลือชาวบ้านที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น ใช้ปราณเก้าสุริยะสยบมารรักษาบาดแผลให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างมองอัคคีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเคารพ

"ขอบคุณท่านนักรบ... ท่านคือผู้ช่วยชีวิตพวกเรา" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

อัคคียิ้มบางๆ "ไม่เป็นไร... นี่คือหน้าที่ของข้า"

เขารู้ดีว่าการต่อสู้กับนิกายเมฆาโลหิตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่เขาก็ไม่หวาดหวั่นอีกต่อไปแล้ว เพลงดาบไร้เงาได้ทำให้เขาก้าวขึ้นไปอีกระดับ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่านี้